Fyrr í þessum mánuði sendi svokallað Viðskiptaráð frá sér tilkynningu þess efnis að afnám tolla á innflutt matvæli myndi hafa allt að 43% lækkun matvöruverðs í för með sér. Viðskiptaráð hafði gert þessa vísindalegu úttekt á áhrifum tolla á verð nokkurra vinsælla vörutegunda. Hvatti ráðið jafnframt stjórnvöld til þess að afnema tolla á innflutt matvæli, enda sýndi reynslan að slík aðgerð væri mikil kjarabót fyrir íslensk heimili.

Mér varð eiginlega dáldið um að lesa þennan boðskap og ákvað því að reyna að afla mér nánari upplýsinga um hvað þetta Viðskiptaráð væri. Á heimasíðu þess er slegið upp með fyrirsögn um að ráðið sé Hreyfiafl framfara! Þá segir einnig að: „Viðskiptaráð vinnur að því að efla íslenskt atvinnulíf og skapa þannig forsendur til framfara og bættra lífskjara.“

Eiginlega veit ég ekki hvar ég á að byrja. Til dæmis mætti benda aðstandendum Viðskiptaráðs á þá staðreynd að til að efla íslenskt atvinnulíf og skapa þannig forsendur til framfara er trúlega lakasta ráðið að byrja á því að slátra íslenskum landbúnaði. Við Íslendingar erum nefnilega hreint ekki eina þjóðin sem beitir tollvernd til að vernda innlenda framleiðslu. Það gera einfaldlega allar okkar nágrannaþjóðir og þykir það sjálfsagðasti hlutur í heimi. Menn reyna með ráðum og dáð að hlúa að innlendri framleiðslu þannig að hún sé alltaf fyrsti og besti kostur neytenda þegar út í búð er komið. Innflutningur er einungis æskilegur þegar kemur að matvöru sem ekki er hentugt eða hægt að framleiða innan landamæranna. Tollar eru nefnilega lagðir á innflutta matvöru til að tryggja og vernda innlenda framleiðslu. Ekkert flókið fyrir venjulegt fólk að skilja og engin ný vísindi. Auk þess á innlend matvælaframleiðsla á sinn hátt að tryggja fæðuöryggi ef eitthvað bjátar á. Ófriður í álfunni hefur verið að aukast upp á síðkastið og það eitt ætti að styrkja okkur Íslendinga í þeirri trú að betra sé að hlúa að okkar eigin framleiðslu og standa sem mest sjálfum okkur næg.

En það eru fleiri ógnir sem steðja að okkur en þær sem hag,- viðskipta- og löfræðimenntað starfsfólk Viðskiptaráðs kallar yfir okkur með barnaskap sínum. Í sumar hefur veðráttan leitt til þess að bændum víðast hvar á landinu hefur gengið illa að ná góðum heyjum. Einna skást gekk heyskapur hjá bændum sem áttu friðuð tún og gátu snemmsumars hafið slátt. Síðan þegar júlí hófst byrjaði að rigna og vætutíð hefur einkennt tíðarfarið öðru fremur.

Blaðamenn Skessuhorns hafa fylgst með framvindu heyskapar hjá bændum í sumar. Hjá flestum hefur þetta verið basl, en nútíma heyskaparaðferðir bjargað því sem bjargað verður. Hægt er að pakka heyi í plast á fáum dögum og geyma við þær aðstæður án þess að hvorki heyið né túnið sem hirt er af sé skraufaþurrt. Hins vegar vita allir að heygæði verða aldrei góð með slíku móti. Menn hafa því flestir náð miðlungi í magni en undir meðallagi í gæðum. Fóðurgildið verður því lakara þegar búfénaði verður gefið í vetur. Jafnvel þótt veðrið breytist og þurrkar taki við tekur það talsverðan tíma fyrir jörðina að jafna sig á því mikla vatni sem gerir hana gegnsósa. En auðvitað vonar maður hið besta, að síðari sláttur verði góður og gjöfull. Þannig að bændur þurfi ekki að hafa áhyggjur af heyskorti og jafnvel að þurfa að fækka í bústofni sínum sem neinu nemur af þessum sökum.

Áhyggjur mínar eru vissulega meiri út af slökum heyfeng en fólkinu sem fær greitt fyrir að gæta hagsmuna innflytjenda og stórkaupmanna á vettvangi Viðskiptaráðs. Ég treysti því að stjórnvöld standi í lappirnar og láti vitleysuna ekki taka yfir skynsemina. Landbúnaður er nefnilega áfram grunnstoð íslensks samfélags og það eru bændur sem gegna því mikilvæga hlutverki að vera gæslumenn og útverðir landsins. Á sinn hátt eru þeir einnig hreyfiafl framfara sem einmitt Viðskiptaráð gumar af á heimasíðu sinni.

Magnús Magnússon

Verja þarf kjör útvarða landsins