Veðrið að undanförnu er dálítið byrjað að fara í taugarnar á mér. Vegna hæðar suðaustur af landinu eru afar blautlegar lægðir sem koma á færibandi hér yfir vestanvert landið og ekkert lát er á. Í tíu daga spá norsku veðurstofunnar er ekki einn alþurran dag að finna næstu tíu sólarhringa hið minnsta, en lengra nær spá þeirra ekki. Á föstudaginn verður þó sýnu þurrast, eða innan við eins millimetra úrkoma yfir sólarhringinn. Austfirðingar geta áfram glaðst því þeir fá hlýjan vindinn af landi; sól og hitastig sem betur þekkist á mælum í suðrænum löndum.

En þessi veðrátta í júlímánuði nú er hreint engin undantekning. Svo vill til að í dag eigum við hjónakornin tuttugu ára brúðkaupsafmæli. Fyrir réttum tveimur áratugum höfðum við pantað Stefán sýslumanninn til athafnar sem fara átti fram í veiðihléi við Úlfsvatn á Arnarvatnsheiði. Ef búið hefði verið að finna upp appelsínugular viðvaranir þá, hefðu þær örugglega verið notaðar fyrir þann dag. Yfir landið gekk nefnilega djúp suðvestan lægð með roki og úrhellisrigningu. Plan B hjá okkur var að færa athöfnina í skjól trjáa í skóggirðingu ofan við bæinn í sveitinni en það reyndist sömuleiðis ófært. Því varð að grípa til plans C en það byggðist á að halda til í gamla íbúðarhúsinu í sveitinni en rétt að skjótast út í garð þegar dúraði á milli stormhryðjanna. Athöfnin fór því fram. Það er því afar táknrænt að gul viðvörun sé í gildi til hádegis í dag, einmitt vegna roks og rigningar. Einhversstaðar sá ég að rigning á brúðkaupsdaginn boðaði gæfu og trúi því staðfastlega að sú sé raunin.

Þar sem ég ólst upp í sveit þar sem góður heyskapur lagði grunn að afkomu búsins næsta ár lærði maður að fylgjast grannt með veðurspám og jafnvel að lesa í veðrið. Fékk meira að segja að upplifa óþurrkasumarið 1969 og annað tíu árum síðar, með tilheyrandi vandræðum við heyskap. Í þá daga þurfti helst að lágmarki þriggja eða fjögurra daga þurrk til að ná að þurrka heyið fyrir þær verkunar- og geymsluaðferðir sem þá tíðkuðust. Síðar áttu rúllupökkunarvélar eftir að taka yfir, en með þeirri tækni styttist nauðsynlegur þurrktími um einn sólarhring eða svo. Engu að síður er alltaf gott að regnvatnið sé við það að síga niður úr sverðinum þegar slegið er. Þótt búskap sé ég löngu hættur er áfram fylgst með veðurspám og heyskap bænda. Það er svona atvinnusjúkdómur.

Eitt sinn rak ég skóverksmiðju í Reykholtsdal ásamt kunningja mínum. Framleiddum inniskó undir merkjum Táp og seldum um allt land. Mörg ár eftir að þeim bransa lauk var alltaf það fyrsta sem ég gáði að þegar ég hitti fólk hvernig fótabúnaður þess væri. Atvinnusjúkdómur sem tók langan tíma að læknast af.

Nú síðustu áratugina, þegar ég fer til fjarlægra landa, kíki ég ætíð í blöð sem þar eru gefin út, ekki síst kemst ég í feitt ef svæðis- eða héraðsfréttablöð verða á vegi mínum á blaðastöndunum. Maður vill jú fylgjast með hvernig kollegum í öðrum löndum reiðir af. Versti fjandinn er að slíkum blöðum fækkar með hverju árinu og á standana eru komin hulstur í öllum regnbogans litum fyrir síma. Vandamál útgefenda er því hreint ekki bundið við okkar litla Ísland.

Já, þau eru mörg atvinnutengdu vandamálin; þessi vani sem maður kemur sér upp ef hugurinn er sífellt tengdur því starfi sem maður sinnir hverju sinni. Kannski getur maður prísað sig sælan. Að því gefnu að annað fólk glími við sambærilega vana í sínu daglega lífi, prísa ég mig sælan fyrir að vera ekki lögregla, tannlæknir, lýtalæknir og hvað þá kvensjúkdómalæknir.

Magnús Magnússon