Framundan er skemmtilegur tími fyrir alla sem hafa ánægju af boltaíþróttum, ekki síst handbolta sem vissulega má telja þjóðaríþrótt okkar í ljósi þess að glíman hefur látið undan síga. Evrópumót karla hefst á föstudaginn og verður fróðlegt að fylgjast með spræku liði okkar í þeirri veislu. Strákarnir sýndu ótrúlega flottan leik gegn Frökkum í æfingaleik um helgina. Ég hef mest gaman af að fylgjast með handbolta af þeim sökum að þar er mikið í gangi á tiltölulega stuttum tíma. Hraður leikur, liðsheild, lipurð, útsjónarsemi, snerpa; allt eiginleikar sem gott handboltafólk þarf að búa yfir. Næst skemmtilegast finnst mér að fylgjast með körfuboltaliðum eigast við. Þar reyndar geldur snerpan og lipurðin fyrir þeirri staðreynd að karlleikmenn eru oft um og yfir tveir metrar. Það er reyndar sem betur fer ekki regla því oft verða atkvæðamestir lágvöxnu leikmennirnir sem skjótast undir handarkrika risanna. Svo í þriðja sæti er fótboltinn, já þið verðið bara að afsaka mig, ef mig skyldi kalla. Í knattspyrnu eru yfirleitt skoruð færri mörk en hæfir mínum smekk og skýrir það að oft missi ég einbeitinguna. En það er bara ég og vil ég ítreka að ég hef fullan skilning á því að margir eru hugfangnir af íþróttinni.

Það er ágætt að framundan sé svona handboltaveisla því það dreifir huganum. Ég veit nefnilega um marga sem hafa raunverulegar áhyggjur af stöðu heimsmálanna. Erjur og stríð, hótanir og yfirgangssemi ráðamanna þessa heims hafa á síðustu vikum náð nýjum hæðum. Margir óttuðust þegar núverandi forseti Bandaríkjanna komst til valda annað kjörtímabil sitt. Sögðu á þá lund að nú myndi karlinn láta enn meira til sín taka en á fyrra kjörtímabilinu sem hann var við völd. Svartsýnustu spár hafa því miður ræst. Í skjóli hernaðarlegra yfirburða og staðsetningar landsins segir forsetinn nauðsynlegt að taka Grænland yfir. Bara sísvona – og annað hvort með góðu eða illu. Auðvitað er hann þá fyrst og fremst að ásælast auðlindir landsins ekki ósvipað og hann var að gera í Venesúela fyrir tveimur vikum.

Að þessu leyti finnst mér árið ekkert fara sérstaklega vel af stað. Það er óþægilegt að búa við einhvers konar ógn og ég skil að margir hafi áhyggjur. Ekki síst kristallast ástandið í viðtölum fjölmiðla við íbúa á Grænlandi. Hallgrímur Indriðason fréttamaður RUV hefur síðustu daga reynt að fanga stemninguna þarna vesturfrá. Hún er dáldið þrúgandi. Öll slík umfjöllun hjálpar hins vegar almenningi; upplýsir, róar og gefur raunsanna mynd af stöðu mála. Við getum því þakkað fyrir að einhverjir fjölmiðlar eru enn eftir sem hafa burði til að flytja slíkar fréttir. En þeim fjölmiðlum er að fækka. Nægir í þeim efnum að benda á afkomu einkarekinna fjölmiðla.

En að okkur nær. Í þessari viku var haft samband við sveitarstjóra á Vesturlandi og þeir beðnir að fara yfir nýliðið ár með lesendum Skessuhorns og hvaða væntingar þeir hafa til nýs árs. Við lestur þeirra skrifa kemur í ljós að mikið hefur verið framkvæmt á öllum stöðum; land rutt undir nýja byggð, nokkur íþróttahús hafa risið, skólahús verið lagfærð og ný tekin í notkun. Allt nauðsynlegar framkvæmdir í nútíma samfélagi til að búa öllum sem bestan aðbúnað og skilyrði til búsetu. Vesturland er sem fyrr gjöfull landshluti og tækifærin mörg. Það er íbúanna að grípa þau og þá þurfa stjórnvöld að hafa sín lögbundnu hlutverk á hreinu. Í alþjóðlegum samanburði eru kjör okkar góð. Verkefni komandi missera og ára er að viðhalda þeim lífsgæðum sem við höfum og helst að bæta um betur. Andlega byggjum við okkur svo upp með því að fylgjast með strákunum okkar í handbolta. Vonandi verða þeir í góðum gír.

Magnús Magnússon

Út og suður