Heimsfriðurinn stendur veikar en hann hefur gert um langa hríð og mögulega hefur fólk ekki lifað viðsjárverðari tíma í átta áratugi. Áhrifa þessa gætir með ýmsum hætti. Heimsmarkaðsverð á olíu hækkar til að mynda eins og enginn væri morgundagurinn og styttist í að verðið fyrir bensínlítrann nái sömu upphæð og var fyrir kílómetragjald ríkisstjórnarinnar um áramótin. Fréttatímar stóru miðlanna hafa verið undirlagðir af stríðsátökum lengi, en hlutfall þessara frétta er bara að aukast. Þar af leiðandi gefst sífellt minni tími til að fjalla um það sem er jákvætt og mannbætandi. Af því hef ég áhyggjur.

Hér heima eru einnig undarlegir tímar í gangi. Á sama tíma og menn ættu að vera að ræða undirbúning kosninga til sveitarstjórna skellti ríkisstjórnin inn þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort við eigum að hefja að nýju viðræður við ESB. Eitthvað hápólitískasta mál þessarar aldar hefur nú verið endurvakið með látum. Engar líkur eru á öðru en að umræða með eða á móti mun yfirtaka öll önnur mál hér heima. Af því leiðir munu sveitarstjórnarkosningar falla í skuggann. Ég spái því að frambjóðendur til sveitarstjórna fái litla athygli í aðdraganda kosninga og hinn almenni kjósandi viti vart í hvorn fótinn hann á að stíga. Sveitarstjórnarfólk er nefnilega í óvenjulegri stöðu. Margir þeirra sem sækjast eftir endurkjöri hafa lítið gert á kjörtímabilinu til að láta hinn almenna kjósanda fylgjast með því sem þeir hafa verið að gera. Það þykir ekki lengur fínt að skrifa greinar í blöð eða á vefmiðla og jafnvel að menn nýti ekki einu sinni samfélagsmiðla í þeim tilgangi að láta vita af sér. Þar við bætist að nú þegar innan við tveir mánuðir eru í kjördag eru einungis tveir framboðslistar komnir fram á öllu Vesturlandi. Svo virðist sem menn bíði eftir hver öðrum í einhvers konar störukeppni. Að vísu er skiladagur framboða ekki fyrr en helgina eftir páska og vafalítið ætla einhverjir að nýta þann frest allan.

Af þessu leiðir að tíminn sem framboðin hafa til að vinna hylli kjósenda verður á að giska mánuður. Ja, vel má það ganga. Fyrir hinn almenna borgara getur það skipt verulega miklu máli hvernig hvernig haldið er á málum á sveitarstjórnarstiginu. Félags,- skóla- og uppeldismál, skipulagsmál, velferð þegnanna, ósléttar götur eða fjárhagsstaða sveitarsjóðs. Allt eru það mál sem snerta kjósendur. Það er því mjög nauðsynlegt að fólk sé vel inni í stjórnun sveitarfélaga, áherslum framboða og framtíðarsýn þeirra áður en gengið verður til kjörklefans til að ráðstafa atkvæði sínu.

Í ljósi þess hversu stutt er til kosninga er það áhyggjuefni að umræðan um hvort þjóðin eigi að hefja viðræður við Evrópusambandið, eða ekki, mun yfirtaka pólitíska sviðið. Sveitarstjórnarfólk hefur þegar komið á framfæri áhyggjum sínum af þessu og ég tek undir þær. Vel hefði mátt ímynda sér að betra hefði verið að hafa þessa kosningu í lok september en í lok ágúst. Svo þegar við þessa umræðu í ljósvaka- og prentmiðlum bætast endalausar fréttir um stríð og valdabrölt erlendra, misvitra þjóðhöfðingja, þá endar þetta með einu allsherjar óþoli fólks gagnvart fréttum. Fólk mun mögulega loka á ljósvakamiðla og hætta að lesa fréttir. Þegar þannig háttar til er erfitt að ímynda sér að fólk hafi tilfinningalegt svigrúm eða jafnvel áhuga á að setja sig inn í sveitarstjórnarmál svona korteri fyrir kjördag. Verst er þó að jákvæðu og uppbyggilegu fréttirnar um það sem raunverulega bætir mannshugann fara fyrir ofan garð og neðan.

Magnús Magnússon