Liðin vika hefur verið býsna strembin fyrir ríkisstjórnina, alla vega hluta hennar. Flokknum sem kennir sig við fólk hefur verið einkar lagið við að fá almenning upp á móti sér. Nú er her manns í störfum sem aðstoðarmenn ráðherra, gjarnan fyrrum fjölmiðlafólk. Á stundum hefur mér reyndar fundist að þessi ágætu ráðamenn hefðu jafnvel enn frekar átt að fá í sínar raðir öfluga sálfræðinga svo ég tali nú ekki um þroskaþjálfa, allt sem bætt getur innan frá. Allavega þykir mér sumt að undanförnu með þeim hætti að menn séu vísvitandi að reyna að minnka fylgið fremur en að auka það.

Svona af handahófi er fyrst til að nefna hvernig komið hefur verið fram við Seyðfirðinga. Allt saman besta fólk sem valið hefur sér búsetu í djúpum, harðbýlum en fallegum firði. Landleiðina er einungis um eina leið að fara, yfir 620 metra háan fjallveg þar sem eðli málsins samkvæmt er allra veðra von. Þeim hafði af síðasta ráðherra vegamála verið lofað jarðgöngum í gegnum fjallið, en með nýjum ráðherra hvarf sú von á einum degi þegar ný samgönguáætlun var kynnt í síðustu viku. Göng í gegnum Fjarðarheiði höfðu lekið langt niður verkefnalistann. Eftir sátu íbúar sorgmæddir og reiðir yfir illri meðferð stjórnvalda. Búið var að svíkja löngu gefið loforð, væntingar íbúa farnar í vaskinn og enn lengist biðin eftir að sólin nái upp fyrir brúnina til að færi þeim nýja von og birtu.

Sami ráðherra leitar svo fanga í byggðapottum ýmsum til að reyna fyrir næsta sumar að efna loforð flokksins um strandveiðar í fjóra mánuði. Það loforð var svikið síðasta sumar, en nú stendur til að efna það með tilheyrandi fórnum sem brothættustu byggðir þessa lands þurfa að færa. Línuívilnun, skel- og rækjubætur og almennur byggðakvóti þurfa nú undan að láta. Þarna er ráðherrann að búa til árekstra milli fólks, jafnvel innan sama byggðarlags.

Ekki batnar umræðan ef við rifjum upp stóra skólastjóramálið. Je minn trúr, hvar endar þetta? Tilkynnt var að skólastjóri fengi ekki sjálfkrafa endurnýjun ráðningarsambands við ríkið. Byggt er á nýjum og óbirtum reglum skólamálaráðherra. Ekki bætti úr skák að viðkomandi hafði verið innvolveraður í stóra skómálið hjá konunni sem í senn er amma og ráðherra. Reyndar hef ég aldrei skilið hvernig það mál eitt og sér rataði í fjölmiðla, hélt að trúnaður ríkti um slík samskipti í skólasamfélaginu. Svo til að láta allt líta betur út var skólameistara á Austurlandi bætt við í brottrekstrarhópinn, eins og Austfirðingar hefðu ekki verið búnir að fá nóg þá vikuna!

Hver ráðherrann á fætur öðrum lendir undir í umræðunni og smám saman byggist upp megn andúð á flokknum sem þeir tilheyra. Meintir andstæðingar þeirra hafa alltaf frumkvæðið, hrútskýringar og afsakanir koma alltaf skrefinu á eftir, þegar fólk hefur fyrir löngu síðan myndað sér skoðun. Þetta er talandi dæmi um að spunameistarar sem eru á vegum téðra ráðamanna eru ekki að valda hlutverki sínu. Þá vakna sömuleiðis grunsemdir um að sjálfir séu þessir ráðherrar ekki á réttum stað í lífinu.

Svo mitt í allri umræðunni á Alþingi, um gagnrýnisverða stjórnsýslu, bregst sjálfur forseti þingsins því trausti sem sérstaklega var lagt upp með að hann myndi auka á þessu þingi. Frúin var orðin þreytt á gagnrýni stjórnarandstæðinga og stundi stundarhátt í þingsal upp fúkyrðum sem ekki eru hafandi eftir í virtum fjölmiðlum. Nú er svo komið að fólk ræðir það af alvöru að Alþingisrásin verði eftirleiðis bönnuð innan 16 og ekki mælt með henni fyrir viðkvæma.

Ef stjórnvöld meina eitthvað með því að vilja efla trú almennings á stjórnkerfinu þarf eitthvað nýtt og áður óþekkt að gerast. Til dæmis mætti velta því fyrir sér hvort ekki væri skynsamlegt hjá forsætisráðherra að setjast niður með öðrum í ríkisstjórninni, forseta Alþingis og góðum siðfræðingi svona dagpart eða tvo. Fara þar yfir málin áður en lengra er haldið. Ríkisstjórnin er vissulega á góðri leið með margt, en það eru þessir veiku hlekkir, axarsköft og fljótræði, sem slær verulega á allan dýrðar ljómann og trú fólks á að stjórnin lifi þrjú ár til viðbótar.

Magnús Magnússon

Staldra þarf við