Í dag verður almyrkvi á sólu og eflaust hafa margir landsmenn í huga að njóta þess, enda verður næsta tækifæri ekki fyrr en árið 2196. Á vefsíðunni sólmyrkvi 2026 kemur fram að almyrkvi á sólu verði einhvers staðar á jarðarkringlunni á að meðaltali 18 mánaða fresti. En langt getur liðið á milli þess að þeir sjáist á tilteknum svæðum. Taka má sem dæmi að það líða 1505 ár milli almyrkva frá Akureyri (1469-2974) og að fyrir landnám varð almyrkvi frá Reykjavíkursvæðinu í apríl árið 117 fyrir Krist og svo ekki aftur fyrr en 1550 árum seinna, árið 1433.

Almyrkvinn verður stutt upplifun þótt hún sé mögnuð, enda eins gott fyrir líf hér á jörð að fjarvera sólarljóssins vari ekki lengi. Það róar hugann að á Vísindavefnum kemur fram í svari Þorsteins Þorsteinssonar jarðeðlisfræðings að engar líkur séu á að sólin geti horfið skyndilega. Hún er af þeirri gerð sólstjarna sem brenna vetnisforða sínum á mjög löngum tíma, líklega nálægt 10 milljörðum ára, og er því ekki nema miðaldra um þessar mundir. Ljóst er að nægur tími gefst til að undirbúa flutning í annað sólkerfi með einhverjum aðferðum sem þróaðar verða í framtíðinni; það er ef mannkyninu hefur þá lærst að lifa í sátt og samlyndi og spilla ekki umhverfi sínu.

Ljós og myrkur hafa löngum verið viðfangsefni skálda, enda þarf ekki að fjölyrða um baráttu fólks á Íslandi við náttúruöfl gegnum árin. Ólína Andrésdóttir var ein þeirra sem var þetta hugleikið. Hún var fæddist í Flatey á Breiðafirði árið 1858 og missti föður sinn ung í sjóslysi. Tvíburasystir hennar var Herdís Andrésdóttir voru þær báðar þjóðkunnar fyrir höfundarverk sín á sviði ritlistar. Ólína lést árið 1935. Þegar jafn voldugt fyrirbæri og almyrkvi á sólu mætir okkur í lífinu er við hæfi að birta vandað kvæði hennar um mikilfengleika náttúruaflanna og hvað maðurinn er smár þegar þau eru annars vegar, jafnt á landi og á sjó.

Vestanrok við Breiðafjörð

Hylur mökkur heiðisbrá,

himinn klökkur tárast þá.

Skýja dökkir skrokkar slá

skuggum rökkurs fjöllin á.

Vestanáttar voða él

vekja reiða sjóa.

Rísa þeir hátt við himins hvel,

halda inn Breiðaflóa.

Veðra glymur ógnar önd,

olli dauðans grandi.

Nú er brim á Barðaströnd

og bára á Rauðasandi.

Unnur kalda, ógna vald

áttu að gjalda og týna.

Ritað aldrei undanhald

er á skjaldbreið þína.

Sólin er rétt orðin miðaldra