Fyrir jólin í fyrra bauð Borgarneskirkja upp á andrými á aðventu. Kyrrðarstundir og slökun, vikulegar fjölskyldusamverur með áherslu á kyrrð og ró, sem og aðra viðburði sem lögðu áherslu á að gefa fólki tækifæri á andrými – sem mótvægi við þá streitu og eril sem oft einkennir aðventuna. Kirkjan hefur jú það einfalda en mikilvæga hlutverk að veita okkur skjól.

Í ár hefur áherslan í Borgarneskirkju verið á samveru. Saman á aðventu. Þar sem áhersla hefur verið lögð á innihaldsríkar gæðastundir sem fólk getur átt hvert með öðru. Krakkarnir í barnastarfi kirkjunnar skipulögðu aðventukaffihús með íbúum Brákarhlíðar, fermingarbörnin bjuggu til og afhentu þakkarkort, þeim sem hafa þýðingu í þeirra lífi. Ásamt því að viðburðir kirkjunnar hafa áherslu á að við getum tengst öðru fólki – í augnhæð.

Við höfum líklega aldrei verið eins tengd við umheiminn eins og við erum núna, með tilkomu snjallsíma og samfélagsmiðla vitum við allt sem gerist í lífi hvers annars. Eða hvað? Fáum við kannski bara glansmyndina, en fáum sjaldnast að skyggnast á bak við tjöldin. Tilfinningin sem við sitjum eftir með einkennist oft af einmanaleika. Af hverju er alltaf svona gaman hjá þeim? Rosalega ná þau að njóta mikið á aðventunni! Af hverju er svona fallegt heima hjá þeim? Af hverju sitja börnin þeirra svona prúð og stillt við jólatréð, í eins náttfötum – þegar ég get ekki einu sinni tekið af börnunum mínum mynd án þess að annað sé með hor og hitt búið að rífa skrautið úr hárinu.

Við erum sköpuð til þess að tengjast öðru fólki – fólkinu í okkar nánasta umhverfi. En hér sitjum við. Eitt. Og eitt. Störum á glóandi ferhyrning. Meira meðvituð um það sem gerist í lífi fólks sem við þekkjum ekki neitt. Sem býr jafnvel hinum megin á hnettinum. En þekkjum fólkið í næsta húsi ekki neitt. Finnst við aldrei ná að hitta almennilega, fólkið sem okkur þykir vænt um. Við erum oft í rými með öðru fólki. En sjaldan saman – raunverulega saman. Við þráum samfélag. Börnin okkar þrá samfélag. Og við berum ábyrgð á því hvert og eitt að skapa þetta samfélag. En hvernig gerum við það?

Borgarnes borðar saman var haldið í fyrsta skipti með einmitt þetta að markmiði. Að leiða saman allskonar fólk úr öllum áttum – til þess eins að borða saman. Við þurfum jú öll að borða og af hverju ekki að gera það í félagsskap hvert með öðru. Og það sem gerðist var að þar skapaðist samfélag um leið. Það vissi ég þegar ég heyrði eina segja: ,,Sæl og blessuð, hvað heitir þú? Hittumst við ekki hérna síðast?“ Þegar ég sá eldri konu halda á litlu barni fyrir konu sem hún þekkti ekki neitt, svo konan hefði næði til þess að borða. Þegar ég sá í upphafi viðburðar að aðeins var setið við eitt borð í salnum, en fólk sem kom valdi að setjast þar – þó öll hin borðin í salnum væru laus. Ég hélt í fyrstu að hópurinn hefði komið saman – en heyrði eftir smá stund að þau voru farin að kynna sig hvert fyrir öðru. Hversu einfalt? Þegar verkefnið fór af stað var ekki vitað hvernig viðtökurnar yrðu, en það hefur verið uppselt í hvert einasta sinn. Ég hvet þig til þess að fara næst þegar Borgarnes borðar saman verður haldið. Það þarf ekkert að vera flókið að skapa sér samfélag. Það þarf bara að mæta.

Til viðbótar við Borgarnes borðar saman, eru nú í desember viðburðir sem kallast Augliti til auglitis. Haldnir alla mánudaga fram að jólum, með það eitt að markmiði að koma saman án þess að símaskjáir séu nokkurs staðar nærri. Þvílíkt frelsi! Unglingarnir okkar kunna reyndar að orða hið augljósa, en einn sagði: ,,Er þetta þá eins og Borgarnes borðar saman, nema það er ekki einu sinni neitt í matinn?“ Semsagt algerlega tilgangslaus samvera 😉 Eða hvað?

Þú kemur bara með það sem þú vilt gera. Og færð þér kaffi og smákökur með öðru fólki í leiðinni. Sum eru að prjóna, önnur að föndra, sum að spila eða leysa krossgátur. Hnýta flugur eða tálga. Og ég vissi að þetta var orðið samfélag þegar ég sá að fimm áhugasöm grunnskólabörn sátu og lærðu að tálga töfrasprota. Án þess að nein skráning hefði átt sér stað. Bara því sá sem var að tálga tók með sér auka verkfæri. Og var tilbúinn að deila af þekkingu sinni og tíma. ,,Tilgangslaus“ leikur sem skilur samt svo mikið eftir sig. Fyrir öll sem taka þátt – og líka þau sem verða vitni að. Það eina sem við þurfum að gera er að mæta. Kannski taka með okkur nágranna, vinnufélaga, fjölskyldumeðlim eða vini. Við þurfum bara að taka af skarið. Til þess að horfa í augun á fólkinu í kring um okkur. Það eitt og sér gæti stuðlað að því að samfélagið sem við deilum einkennist í auknum mæli af samheldni og stuðningi við náungann.

Heiðrún Helga Bjarnadóttir Back

Höfundur er upphafskona Borgarnes borðar saman og Augliti til auglitis

Sóknarprestur í Borgarprestakalli