Jæja góðir lesendur. Nú eruð þið komnir með í hendur tölublað óvenju margra orða, svona miðað við síðufjölda. Hefð er fyrir því að vikuna fyrir kjördag til sveitarstjórna gefum við frambjóðendum sitt svigrúm til að koma málstað sínum á framfæri og kynna helstu stefnumál. Áhugi fyrir því reyndist síst minni nú en við umliðnar kosningar. Framundan er síðan fyrir kjósendur að taka ákvörðun um hver fær atkvæðið að þessu sinni. Nema náttúrlega í þeim tilfellum þar sem kosið er samkvæmt hefð, jafnvel eins og foreldrar gerðu, ömmur og afar.

Hið pólitíska litróf í sveitarfélögunum á Vesturlandi er býsna ólíkt að þessu sinni. Sjálfkjörið verður í Snæfellsbæ þar sem einungis D listi Sjálfstæðisflokks barst fyrir loka skiladag. Ég hygg að jafnvel frambjóðendur listans sjálfir hafi gjarnan viljað fá mótframboð líkt og áður því dæmin sanna að það getur verið erfitt að sitja einn í meirihluta. Þurfa ekki að takast á við fulltrúa annarra flokka. Því fannst mér þeir gera vel að halda almennan íbúafund nýverið þar sem þeir kynntu þau stefnumál sem þeir munu leggja áherslu á. Virkt íbúasamráð verður svo áfram mikilvægt allt kjörtímabilið til að skapa sér síður óvinsældir. Í tveimur nágranna sveitarfélögum eru síðan tvö framboð; Grundarfjarðarbæ og Sveitarfélaginu Stykkishólmi. Í sjálfu sér getur kosning þar farið á hvorn veginn sem er. Svo ég haldi hringferðinni áfram þá verður kosið persónukjöri í tveimur dreifbýlis sveitarfélögum; Eyja- og Miklaholtshreppi og Dalabyggð. Í hreppnum verða allir í kjöri og enginn hefur skorast undan endurkjöri. Dalabyggð er vissulega með fjölmennari sveitarfélögum þar sem persónukjör er viðhaft. Það verður því vandi fyrir íbúa að velja af kostgæfni gott fólk til að taka að sér þessa ábyrgðarstöðu að stýra málum næstu fjögur ár. Reyndar þekki ég Dalamenn af góðu einu og þeim er treystandi til að kjósa sér góða forystu.

Í sameinuðu sveitarfélagi Borgarbyggðar og Skorradalshrepps eru fjórir framboðslistar í kjöri að þessu sinni, jafn margir og þegar síðast var kosið í Borgarbyggð. Miðflokkur og Borgarbyggðarlistinn koma nýir fram en Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur hvíla á gömlum merg í héraðinu. Undanfarin fjögur ár hefur Framsókn ráðið ríkjum og vafalítið verður á brattann að sækja fyrir flokkinn að viðhalda stöðu sinni. Kannski mætti segja að kjörstaða eftir kosningar verði sú að tveir flokkar þurfi að koma sér saman um meirihluta og þurfa þá að semja stefnuskrá og leggja línur um helstu atriði. Í kjölfar þess verður svo að ráða sveitarstjóra, annað hvort eftir auglýsingu eða hefja svokallaðar hausaveiðar.

Í Hvalfjarðarsveit eru tveir framboðslistar í boði og ráða því úrslit kosninga hvor þeirra verður í meirihluta að loknum kosningum, líkt og í Grundarfirði og Stykkishólmi.

Loks á Akranesi, fjölmennasta sveitarfélagi landshlutans, eru fimm framboð til að velja á milli. Það er þremur fleiri en voru við síðustu kosningar. Viðreisn og Miðflokkur buðu ekki fram síðast en Samfylking, Framsóknarflokkur með frjálsum ásamt Sjálfstæðisflokki skiptu jafnt milli sín níu bæjarfulltrúum. Ég ætla ekki að birta neina spá um árangur þessara flokka, held þeirri spá í það minnsta út af fyrir mig. Þar líkt og í Borgarnesi þarf að velja nýjan bæjarstjóra.

Undanfarnar vikur hefur það tekið stærstan hluta af minni vinnuviku að lesa inn greinar frambjóðenda, setja á netið og búa til prentunar. Ekki er loku fyrir það skotið að mig hlakki til að geta að nýju lagt áherslu á ritun almennra frétta. Það er skemmtilegast. Kosningar eru sem betur fer ekki nema á fjögurra ára fresti. Landslög segja að það sé hæfilegt kjörtímabil. Ég hef oftsinnis á þessum vettvangi hvatt fólk til að nýta lögvarinn kosningarétt sinn. Áfram er ég þeirrar skoðunar að allir sem vettlingi geti valdið eigi að gera það, mæta á kjörstað og láta með þeim hætti til sín taka. Lýðræði er hreint ekki sjálfgefið en við erum svo heppin að njóta þess hér á landi. Því segi ég einfaldlega; gleðilegan kosningadag!

Magnús Magnússon

Lýðræðið talar