Undanfarna daga og vikur hefur verið býsna fróðlegt og á tíðum skemmtilegt fyrir okkur lata fólkið að fylgjast með ýmsum viðureignum á íþróttasviðinu. Margir ættu að finna eitthvað við sitt hæfi, í það minnsta þeir sem vilja fylgjast með knattspyrnu, hestaíþróttum eða bridds. Persónulega hef ég gaman að þessu öllu, þó briddsið sé í sérflokki.

Íslenska briddslandsliðið hefur staðið sig með ágætum í opnum flokki á Evrópumótinu sem farið hefur fram í Ríga í Lettlandi undanfarna daga. Það er býsna agað og flott lið sem þar spilar. Meðal annars nýi bæjarstjórinn í Grundarfirði sem frá blautu barnsbeini ólst upp í gegnheilli briddsfjölskyldu norður á Siglufirði og hefur verið í fremstu röð spilara um langa hríð. Takist honum og félögunum að halda sig á meðal átta efstu þjóða á mótinu vinna þeir sér þátttökurétt á HM sem haldið verður á næsta ári, en þar er keppt um hina frægu Bermúdaskál. Þegar þetta var skrifað í gær var liðið í sjötta sæti og lokadagur mótsins stóð yfir.

Landsmót hestamanna hófst á sunnudaginn á Hólum í Hjaltadal. Þessi fremsta uppskeruhátíð hestamanna er jafnan tilhlökkunarefni því einatt kemur í ljós að framfarir eru miklar ár frá ári. Árangur í ræktun íslenska hestsins er með því móti að einkunnir fyrir bestu kynbótahrossin hækka svo skart að ég spái því að danska einkunnakerfið verði tekið þar upp innan ekki margra ára. Þar er hæsta einkunn 13 í stað 10. Ég hef ekki fylgst með hátíðinni á Hólum, á ekki heiman gengt, en sé í gegnum ýmsa miðla að sýningar eru frábærar og einkunnir í samræmi við það. Líkt og í knattspyrnu skiptast hestamenn í tvær fylkingar. Annars vegar atvinnumenn í greininni og svo hinir sem eiga góð hross en stunda íþróttina sem áhugamál samhliða annarri vinnu. Til að þeir síðar nefndu geti gert sig gildandi á svona móti var því að þessu sinni komið á nokkurs konar amatörakeppni þar sem keppt er í B flokki áhugafólks á sunnudagskvöldið. Slíkt eykur vissulega breiddina og fleiri eiga innangengt á keppnisvöllinn. Vissulega eiga Vestlendingar frábæra fulltrúa á þessu móti, bæði í röðum knapa og hrossa.

Mót mótanna þessa dagana er þó HM í fótbolta sem spilað er í Norður- og Suður Ameríku. Ég hef horft á nokkra leiki í undankeppnum mótsins. Þetta er mót þar sem ýmsar smáþjóðir og minni spámenn hafa komið skemmtilega á óvart. Grænhöfðaeyjar, með sína 560 þúsund íbúa, sýndu ótrúlegan styrk á mótinu sem og Kongó, Paragvaí, svo ekki sé talað um frændur okkar Norðmenn, sem eru komnir í úrslitakeppnina. Hafa í raun staðið sig svo vel að nágrannar þeirra í Svíþjóð hafa sýnt bullandi afbrýðisemi í þeirra garð. Frændur þurfa vissulega ekki alltaf að vera vinir. Það sem setti þó dekksta blettinn á mótið, fram að þessu, var afskiptasemi Bandaríkjaforseta í kjölfar þess að leikmaður þjóðar hans hafði fengið rauða spjaldið í leik. Að vísu hefði spjaldið átt að sýna gulan lit, en gerði það ekki. Með afskiptum sínum var dómnum breytt eftir leikinn og hann gerður skilorðsbundinn, að kröfu forsetans! Sýndi sá gjörningur hversu illa spillt FIFA er, en það er svo sem ekki nýlunda. Það var því rétt mátulegt á Bandaríkjamenn að skíttapa í sextán liða gegn Belgíu í fyrrinótt.

En það er ein keppni hér innanlands sem nú stendur yfir og mun standa til 29. ágúst. Sú keppni er rétt að hefjast en fylkingar farnar að taka á sig mynd, þar sem andstæðingar og meðmælendur kosningar um aðildarviðræður Íslands við Evrópusambandið takast á. Þar er ekkert dregið undan í hástemmdum yfirlýsingum á báða bóga. Fari svo að meirihluti þjóðarinnar velji að hefja viðræður við ESB er orrahríðin nú einungis formekkurinn að einhverju miklu, miklu verra. Raunar lýsti einn fremsti andstæðingur aðildarviðræðna því yfir að ef niðurstaðan yrði já, færu hér af stað óeirðir. Ja, svei! Má ég þá heldur biðja um hefbundna kappleiki í bridds, tölti eða fótbolta.

Magnús Magnússon