Það er óhætt að segja að skipst hafi á skin og skúrir í fréttum undangenginnar viku. Svo ég byrji á jákvæðu fréttunum þá náðust langþráðir kjarasamningar milli Samtaka atvinnulífsins og hluta verkalýðsfélaga, þar með talið Eflingar og Starfsgreinasambandsins, í vikunni. Að vissu leyti eru þetta tímamóta samningar í ljósi þess hversu lengi þeir gilda og þeir eiga að uppfylltu skilyrði um lækkun verðbólgu og vaxta sem er mesta kjarabót alls millitekju- og láglaunafólks þessa lands. Að vísu fylgir einn böggull skammrifi í þessari samningagerð, en svo virðist sem ríkið beri megin þunga þeirra útgjalda sem felast í bættum kjörum. Einhverjir tugir milljarða falla þannig á ríkið og það er ekki búið að fjármagna pakkann. Því skulum við aðeins bíða, sjá og vona að takist að fjármagna dæmið með skynsamlegum hætti. Hitt jákvæða sem mér finnst standa uppúr, getum við lesið í fréttum á bls. 14 hér í blaðinu. Gríðarleg fiskgengd er við vesturströnd landsins. Svo virðist sem sama hvort hent er út neti, dragnót eða beitt krókum; sá guli er svangur. Vafalaust er svona mikill þorskur af því stofnstærðin er vanáætluð, en líka vegna þess að hann er vanur að vera á þessum slóðum á þessum tíma árs; opna kjaftinn og fylla sig af loðnu. Loðnan er hins vegar hvergi sjáanleg enn sem komið er og það er vissulega ein af slæmu fréttum undanfarinna vikna.

Hin slæma fréttin sem ég hef áhyggjur af, en þurfti ekki að koma sérlega á óvart, er sú að stór hluti þjóðvegakerfisins er einfaldlega ónýtur eftir veturinn. Vegir í Dölum og Reykhólasveit koma illa undan vetri og hafa ekki þolað þá gríðarmiklu umferð sem um þá fer. Í lítilli frétt hér í blaðinu finnum við skýringuna. Aldrei hefur selst eins mikið af eldislaxi og fyrstu tvo mánuði þessa árs og jú, sá lax verður til í kvíum vestur á fjörðum og eftir slátrun er ekið með fiskinn eftir hálfónýtum þjóðvegum í flug fyrir sunnan. Það þarf hvorki verkfræðing eða geimvísindamann til að sjá að þessir vegir voru á sínum tíma ekki gerðir fyrir þessa þungaflutninga og því eru þeir nú molnaðir ofan í moldarsvaðið. Það sem öllu er verra í þessu samhengi; það eru miklu fleiri vegir en þessir 80 kílómetra vegarkaflar frá Dalsmynni í Norðurárdal og til Ísafjarðar, sem eru ónýtir. Vegurinn um Snæfellsnes er sömu gerðar, ónýtar koppagötur sem engan veginn þolir þá umferð sem um hann fer.

Í ljósi þessa er sérstakt áhyggjuefni að í gildandi fimm ára vegaáætlun er engum fjármunum varið í viðhald eða endurbyggingu þessara vega. Það hefur legið fyrir í meira en ár að þeir sem útdeila peningum til framkvæmda á vegum úti létu Vesturland einfaldlega sitja á hakanum. Það er því að óbreyttu engin von til annars en að þessar koppagötur sem kallaðar eru þjóðvegir, munu verða rústir einar á næstu vikum og misserum. Vegagerðin hefur svo ekki annað ráð en að fræsa vegina niður og sæta lagi einhvern tímann í sumar svo hægt verði að leggja yfir þá bundið slitlag. Ef það fæst fjárveiting! Halló! Nú er ég búinn að bíða í fjóra daga eftir yfirlýsingu frá fjárveitingavaldinu um sérstaka neyðarúthlutun til viðhalds vega, en líklega þarf ég að bíða lengur, jafnvel mjög lengi. Ofan á nýgerðan kjarasamning, sem virðist vera í boði ríkissjóðs, bætast þessar fréttir um að vegakerfið okkar er ónýtt. Ég verð að viðurkenna að mér er ekki skemmt þegar æðstu ráðamenn þjóðarinnar telja nú vera brýnustu fjárfestingu ríkissjóðs að byggja nýja þjóðarhöll í Laugardalnum.

Það hefur löngum verið ljóst að sömu krónunni er ekki eytt nema einu sinni. Útdeiling peninga úr ríkissjóði er að mínu viti sérstakt áhyggjuefni. Mér finnst alþingismenn vera á villigötum og þá eru með taldir þingmenn í kjördæmi sem nefnist Norðvesturkjördæmi. Ætla þeir raunverulega að láta það gerast á þeirra vakt að vegir sem fram að þessu hafa verið með bundnu slitlagi, verði það ekki lengur? Um hvaða vegi á þá að aka með laxinn að vestan, þorskinn úr Breiðafirði svo ég tali nú ekki um ferðamennina sem eru dýrmætasta útflutningsgreinin um þessar mundir? Er ekki kominn tími á vitræna stjórnun þessa lands? Ef við þurfum að kjósa okkur nýtt fólk á þing sem hefur kjark til að leysa raunveruleg vandamál, þá er ekki um annað að ræða en að drífa bara í því.

Magnús Magnússon

Hvað er þá til ráða?