Í dag er síðasti dagur vetrar og sumarið handan við hornið. Þetta er uppáhalds árstíminn minn, reyndar ef frá er talið tímabil síðsumars ef ber hafa náð að spretta. Alltaf er jafn áhugavert að vera úti á þessum tíma árs og upplifa lífið kvikna. Ég var í fyrradag staddur í sveitinni minni. Af palli sumarkofans gat ég fylgst með atferli rjúpu sem var greinilega að velja sér stað til hreiðurgerðar. Ein og óstudd. Nú þekki ég ekki atferli rjúpna svo gjörla, sá ekki hvort þetta var karri eða kerling, en vafalaust hefur makinn ekki verið langt undan. Síðustu sumur hafa tvö til þrjú pör náð að koma upp ungum í þessum skógarreit umhverfis kofann. Ég er ekki frá því að þær finni skjól í mannfólkinu enda eru svo margar ógnir sem að þeim steðja annarsstaðar úr dýraríkinu. Nýverið var til dæmis lágfóta á ferð og skildi eftir sig tvo vængi í vegarkanti. Kannski voru það vængir af maka þess sem beið í rólegheitunum við nýja hreiðurstæðið. Ekki veit ég það.

Þetta vor er um margt óvenjulegt. Við erum að ganga í gegnum dýpri efnahagskreppu en menn almennt viðurkenna. Hún er að hluta til afleiðing af stöðu heimsmálanna en mögulega einnig slakrar efnahagsstjórnunar hér heima fyrir. Í það minnsta þolir hvorki atvinnulíf né heimilisbókhaldið ekki til lengdar yfir sjö prósent stýrivexti, hér um bil jafn háa verðbólgu og aukið atvinnuleysi sem því fylgir. Til lengdar gengur það ekki upp og eitthvað verður undan að láta. Í frétt á forsíðu Skessuhorns í vikunni er einmitt sagt frá nýlegri fyrirtækjakönnun sem staðfestir þetta. Þar kemur fram að stjórnendur fyrirtækja horfa fram á hægari vöxt en áður sem fylgir varfærni í ráðningum og fjárfestingum. Augljósasta birtingarmynd þrengri efnhags heimila birtist svo í botnfrostum fasteignamarkaði. Álitlegar og vandaðar íbúðir eru hættar að seljast af því hin fræga keðja í fasteignasölu- og kaupum slitnar strax. Ég vona að stjórnvöld fari að átta sig á þessu og grípa til annarra og raunhæfari aðgerða en tímabundinnar fjögurra mánaða lækkunar virðisaukaskatts af bensíni. Það eitt og sér dugar hvergi til og þar að auki eykur verðbólgu í haust þegar lækkunin gengur til baka. Ég tek því undir með fulltrúum minnihlutaflokkanna á þingi sem benda á að stórtækari aðgerða sé þörf til að koma hjólum atvinnulífsins aftur í gang.

Vorið er einnig óvenjulegt að því leyti að kosið verður til sveitarstjórna um miðjan næsta mánuð. Alltaf fylgist ég grannt með því hverjir láta vaða í framboð. Ný framboð koma fram, sumir flokkar kjósa að tefla fram sama fólkinu og síðast, meðan önnur reyna að brydda upp á einhverju nýju. Ég tek ofan fyrir þeim sem gefa sig út til þátttöku í sveitarstjórnarmálum. Það er ekki sjálfgefið að fólk einfaldlega hafi áhuga á því. Fólk metur frítíma sinn í dag nefnilega með öðrum hætti en hér áður þegar fram fóru prófkjör og jafnvel grimm barátta um efstu sætin. Nú er öldin önnur og maður heyrði um að jafnvel rótgrónir flokkar hafi átt í vandræðum með að finna fólk í efstu gæti framboðslista. Í einhverjum tilfellum var svo gefist upp eins og sannarlega var raunin í Snæfellsbæ þar sem sjálfkjörið verður, einungis einn framboðslisti í boði. Í tveimur sveitarfélögum verður kosið persónukjöri eins og í gamla daga. Það er góð og gild leið, einkum í þeim fámennustu. Tvö til fimm framboð eru svo í öðrum sveitarfélögum í okkar landshluta. Þá fær lýðræðið að tala eins og ætti alltaf að vera.

Framundan er því afar stutt en snörp kosningabarátta. Nýir frambjóðendur og þeir eldri þurfa að láta kjósendur vita fyrir hvað þeir standa. Drjúgur hluti minnar vinnu undanfarna daga hefur verið að lesa inn greinar frá frambjóðendum. Sumir eru býsna góðir pennar, en aðrir þurfa kannski aðeins meira að hafa fyrir þessu. Vissulega er það þó innihaldið sem skiptir máli, að fólk hafi skýra framtíðarsýn um hvernig best er að haga málum þannig að samfélagið verði betra á morgun en það var í gær. Ég óska frambjóðendum velfarnaðar í þeirra vinnu og kjósendum ekki síður að velja þá hæfustu til forystu.

Ég óska lesendum gleðilegs sumars með þökk fyrir veturinn.

Magnús Magnússon

Gleðilegt sumar!