Ágætu lesendur og íbúar Dalabyggðar! Ég sem útsvarsgreiðandi lúsles yfirleitt fundargerðir sveitarstjórnar og reyni að glöggva mig á stöðunni hjá mínu ágæta sveitarfélagi. Þar vefst yfirleitt fyrir mér framsetning ársreiknings og viðauka. Er nokkuð lesblindur á tölur, en það verður hver að fljúga sem hann er fiðraður. Því fékk ég aðstoð við framsetningu hjá vitlíki (Gerfigreind) við greiningu ársreiknings og birti hér tvær þeirra mynda hér með.

 

 

Þessi grein mín og myndir eru einungis greining á stöðunni eins og hún er. Ég dæmi ekki niðurstöður né ákvarðanir, enda eru þær teknar af sveitarstjórn eftir lýðræðislega umræðu og afgreiðslu. Hinsvegar vildi ég í ræðu og riti fara aðrar og hógværari leiðir meðan ekki er meiri atvinnu að fá í Dalabyggð. En Íþróttamiðstöð er risin fyrir rúmlega einn milljarð eða 1.050 milljónir króna og ekki öll kurl komin til grafar. Lýðræðið hefur talað. Ég óska þess að þetta verði þó ekki til þess að viðhald og verkefni verði svelt enn frekar. Sem dæmi má nefna viðhald í Skarðsstöð og fleira. Erum við dottin í skuldafangelsi verðtryggingar?

Segja má að sviðin jörð sé í opinberum störfum eins og kunnugt er. Sýslumaður, lögregla, póstur og banki allt er horfið og hermir það margt upp á ríkisvaldið. Það er stöðugur barningur sveitarstjórnarmanna að fást við rikisvaldið. Sleifarlag í þrífösun sveitanna er skammarleg, ekki er við Rarik að eiga heldur pólitískar ákvarðanir. Þar hefur engin byggðastefna verið síðastliðin 50 ár a.m.k.

Verða bæirnir sem útaf standa komnir í eyði þegar loksins strengurinn fer í jörðu? Það er von að menn spyrji sig. En hlutverk sveitarstjórna er samt eftir sem áður að jafna kjör íbúa sinna. Getur Dalabyggð liðkað fyrir strengnum með fjárframlagi?

Nú heyrðist í kosningabaráttunni í vor að það væri minni togstreita milli sveitanna og þéttbýlisins í Búðardal. Það er athyglisvert og gæti ástæða verið að sífellt fleiri jarðir fara í eyði. Hver hefði trúað því að í einum blómlegasta hreppi til kúabúskapar, sé ekkert kúabú starfandi. Ef við lítum yfir Dalabyggð eru búin sárlega fá en öflug bú eru starfandi og þarf að hlúa að þeim á allan hátt. Þetta er staðan víða um land en sérstaklega þungt fyrir okkur í Dalabyggð.

Getur sveitarfélagið stutt enn frekar við bændur, t.d. með lækkun gjalda? En tækifæri liggja víða og ber að þakka stuðning við sprotaverkefni. En við megum ekki setja félagsheimili á brunaútsölu til að lækka skuldir örlítið. Það er ekki fallið til þess að skapa sátt. Við verðum að skapa störf í Dalabyggð og auka tekjur sveitarsjóðs. Nýlega kom út vönduð skýrsla um stofnun þjóðgarðs. Svæði sem nýtur sérstakrar verndar í dag hentar vel fyrir stofnun þjóðgarðs, svo sem strendur og strandlengja Breiðafjarðar. Við sjáum stórkostleg tækifæri nágranna okkar í Snæfellsjökuls þjóðgarði. Ég hef þá trú að sú aðgerð myndi fjölga störfum í Dalabyggð og þjóðgarðurinn muni teygja sig með allri strönd Breiðafjarðar á næstu áratugum íbúum og náttúru til heilla.

Við ættum að nota okkar góða samstarf við Reykhólahrepp t.d. læknishérað og íþróttastarfsemi til að leita hófanna með sameiningu og horfa einnig til Strandasýslu. Gætum rekið saman einn sveitarstjóra til að byrja með og skipa heimastjórnir líkt og hefur gefist vel t.d. í Múlaþingi. Við getum sparað í yfirstjórn á margan hátt. Ég óska sveitarstjórn, nefndarfólki og sveitarstjóra alls hins besta á kjörtímabilinu.

 

Stefán Skafti Steinólfsson