Til þess að samfélög skari framúr þurfa margir hlutir að spila saman. Metnaður þarf að vera til staðar, slá þarf taktinn og hann þarf að vera réttur, móta þarf stefnuna og leiða íbúana. Atvinnulífið, félagslífið, menningarlífið og sveitarfélagið þurfa að vera í takt.

Að baki þessu öllu þurfa að vera öflugir kyndarar í vélarrúminu. Þeir sem af einhverjum ástæðum hafa meiri tíma og orku en við hin til þess að efla andann og skapa svigrúmið. Moka kolum á bjartsýniseldinn. Svo þarf fólk sem vill og getur staðið í stafni. Í einu orði er þetta fólk nefnt félagsmálatröllin. Félagsmálatröllin flest starfa hvert á sínu áhugasviði og lyfta einatt þar grettistaki. Verða með tímanum samnefnari hvert fyrir sína grein. Fátíð eru þau sem koma að öllum þessum þáttum. Verða með tímanum samnefnari á svo mörgum sviðum að nafn þess verður vart nefnt án nafns heimabæjarins.

Eitt slíkt félagsmálatröll stendur á áttræðu í dag, Gunnar Sigurðsson. Svo samofin eru störf hans Akranesi að vart verða þau nöfn aðskilin.

Hann sló ungur taktinn í einni frægustu og bestu hljómsveit landsins, Dúmbó og Steina. Mörg eru þau félögin á Akranesi sem hann hefur lagt lið í gegnum tíðina. Ekki verður lengi rætt um knattspyrnu á Íslandi án þess að nafn Gunnars beri þar á góma. Síst af öllu á Akranesi. Vinna og árangur hans og hans manna þar er drúgt lífsverk eitt og sér. En þar lét hann ekki við sitja.

Áralöng störf hans að sveitarstjórnarmálum á Akrnanesi voru einnig árangursrík ekki síst þegar mæta þurfti afleiðingum bankahrunsins á sínum tíma. Þar vék hann sér ekki undan erfiðum ákvörðunum. Að hætti góðra leiðtoga veigraði hann sér ekki við að leita sér aðstoðar og ráða sem víðast og tryggja þannig ígrundaðar ákvarðanir. Með öllu þessu átti hann sér aðalstarf. Síðustu áratugina hjá Olís eins og frægt er. Er mér til efs að nokkur maður hafi borið hróður þess félags jafn víða.

Gunnar lætur sér annt um samborgara sína. Þar má hann ekkert aumt sjá. Hann er líka vinur vina sinna.

Um Gunnar Sigurðsson má skrifa margar bækur. Þær verða ekki skrifaðar nú. Ég hef orðið þeirrar gæfu aðnjótandi að eiga vináttu hans. Á seinni árum höfum við félagarnir ferðast víða. Bæði innan lands og utan. Það getur verið tímafrekt að ferðast með Gunnari. Ekki síst innanlands. Hvarvetna þar sem stoppað er drífur að fólk sem þarf að ræða málin við hann og þakka honum.  Hvort sem þar eiga í hlut fótbolti, stjórnmál eða atvinna hans.

Aðeins einu sinni höfum við komið á stað á Íslandi þar sem Gunnar þurfti ekki að svara fyrir eða taka hóli fyrir störf sín. Það var í ferð okkar Jóns Gunnlaugssonar og hans til Fljótavíkur á Hornströndum. Flugferðin þangað norður frá Ísafirði verður ávallt eftirminnileg. Veðrið var eins og best verður á kosið. Ekki er víst að öllum í litlu flugvélinni hafi þótt skemmtilegt að lenda á tveimur flugvöllum í sömu víkinni og sá síðari var á sandinum í fjöruborðinu.

Húsráðendur Herborg Vernharðsdóttir og Ingólfur Eggertsson föðurbróðir minn tóku okkur fagnandi. Þau höfðu aldrei heyrt Gunnars getið að þau héldu. Gunnar og Ingólfur gátu því sest að spjalli á pallinum án fyrirfram mótaðra skoðana hvor á öðrum. Þeir fundu fljótt sameiginlega þræði og úr varð samtal sem ég efa ekki að verði þeim báðum eftirminnilegt og ekki síður þeim sem á hlýddu af kantinum.

Gunnar fer ekki um með látum. Hefur sinn takt. Tekur oftast ígrundaðar ákvarðanir. Stundum samt hvatvís. Hvort ákvörðun hans, eins og sagan segir,  að hætta að spila með Dúmbó og Steina í miðju lagi á balli á Hótel Akranesi hafi verið ígrunduð er erfitt að segja. Þeir sem eftir stóðu á sviðinu misstu hins vegar taktinn um tíma.

Félagsmálatröll vinna enga sigra án baklands. Ekki síst hjá sínum nánustu. Þar er Gunnar ríkur maður.

Ég hef aldrei skilið þann sið samlanda minna að geta vart þakkað samborgurum sínum fyrir sín störf og kynni nema eftir að þeir eru allir. Mér finnst hitt betra að gera það augliti til auglitis. Í dag get ég ekki flutt Gunnari mínar bestu kveðjur augliti til auglitis þar þau hjónin dvelja nú undan Afríkuströndum.

Því verður hann að þola þessi skrif mín úr fjarlægð.

Fáir Akurnesingar hafa markað jafn djúp spor í samfélagi sínu og afmælisbarn dagsins. Til hamingju með daginn Gunnar Sigurðsson.

 

Halldór Jónsson