Íbúahreyfingin vill að Hvalfjarðarsveit verði fyrirmynd þegar kemur að lýðheilsu barna og ungmenna – samfélag þar sem bæði líkamleg og andleg vellíðan er tekin alvarlega. Með því að gefa börnum raunverulegt svigrúm til að nýta frístundastyrk sinn á þann hátt sem hentar þeim, hvort sem er í hreyfingu eða úrræðum sem styðja andlega heilsu, getum við skapað aðstæður þar sem fleiri börn fá að njóta sín og blómstra.

Er kominn tími til að endurskoða reglur um veitingu frístundastyrks með farsæld barna að leiðarljósi? Vanda Sigurgeirsdóttir skilgreinir tómstundir sem athafnir í frítíma þar sem áhersla er lögð á vellíðan og aukin lífsgæði. En „tómstundir“ líta ekki eins út fyrir öll börn.

Skynsegin börn eiga oft erfitt með að fóta sig í hefðbundnu félags- og tómstundastarfi og eru því líklegri til að nýta ekki frístundastyrkinn sinn. Þau geta hins vegar eflt virkni sína á annan hátt, til dæmis með listmeðferð, virkniþjálfun, markþjálfun, andlegri einkaþjálfun eða Kvan – svo eitthvað sé nefnt.

Í dag fá foreldrar í Hvalfjarðarsveit, líkt og í mörgum öðrum sveitarfélögum, synjun á frístundastyrk þegar sótt er um að nýta hann til að greiða fyrir ofangreind atriði.

Væri ekki skynsamlegt að leyfa þeim börnum sem ekki geta tekið þátt í fjölmennu starfi að byggja sig upp með slíkum úrræðum? Í barnvænu sveitarfélagi ættu foreldrar að geta ráðstafað styrknum í samræmi við þarfir barnsins hverju sinni.

Á heimasíðum sveitarfélaga kemur fram að markmið styrkjanna sé að stuðla að virkni, félagslegri þátttöku og heilbrigðum lífsstíl barna og ungmenna. Þar er jafnframt vísað til skipulagðs íþrótta- og frístundastarfs, svo sem íþróttaæfinga, tónlistarnáms, skátastarfs og námskeiða í listum eða sjálfstyrkingu.

Spurningin er því: af hverju ætti sú þjónusta sem raunverulega hjálpar barninu ekki að falla undir þessi markmið?

Viljum við ekki túlka hugtakið „tómstundir“ á eins víðtækan hátt og hægt er – þannig að það sem hentar hverju barni á hverjum tíma teljist styrkhæft?

Leyfum börnum að nýta styrkinn sinn í það sem raunverulega eflir þau – eykur virkni þeirra, styrkir félagslega þátttöku og stuðlar að heilbrigðum lífsstíl.

Ef markmiðið er farsæld barna, þá hlýtur kerfið að taka mið af fjölbreyttum þörfum þeirra. Af hverju ekki að stíga það skref?

 

Katrín Rós Sigvaldadóttir

Höf. skipar 5. sæti á lista Íbúahreyfingarinnar í Hvalfjarðarsveit