Ummæli Bergþór Ólason, þingmanns Miðflokkurinn, í Bítinu 24 feb.  um að í viðræðum Íslands við Evrópusambandið sé „ekkert um að semja“ heldur einungis um að ræða aðlögun, kalla á nánari skoðun. Slík fullyrðing gefur í skyn að Ísland hefði ekkert svigrúm til að móta niðurstöðu mögulegs samningsferlis.

Bergþór nefnir til sögunnar Štefan Füle (en sennilega var það einhver annar innan ESB) því til sönnunar.  Við skulum hafa í huga að, hálfu ESB eru ávallt sett fram samningsmarkmið, eins og Ísland mun gera, þegar sá tími kemur, ekki of snemma og ekki of seint. Það eitt og sér staðfestir að um hefðbundið samningsferli er að ræða, enda leggja báðir aðilar fram sín sjónarmið og kröfur.

Í hlaðvarpinu Meginlandið bendir Gunnar Þór Pétursson, deildarforseti lagadeildar HR, á að það sé einfaldlega rangt að ekkert sé um að semja. Ég fullyrði að Bergþór vinur minn, er því að segja ósatt. Um er að ræða þjóðréttarlegan samning og eðli slíkra samninga er skýrt: ríki semja, leggja fram kröfur og komast að samkomulagi eða ekki. Ef þjóðin samþykkir að fara í viðræður og samkomulag næst í öðru þrepi væntanlegrar atburðarásar, þá er það lagt fyrir þjóðina.  Ég geri það upp við mig þegar og ef slíkir samningar verða gerðir, hvort ég er tilbúinn til að samþykkja hann eða ekki.

Að halda fram  að hér sé aðeins um aðlögun að ræða, en ekki aðildarsamninga, er ekki aðeins villandi heldur dregur úr alvarleika og mikilvægi þeirrar umræðu sem þarf að fara fram um framtíðarsamskipti Íslands og ESB.

 

Jóhannes Finnur Halldórsson