Á laugardaginn göngum við að kjörborðinu og svörum spurningunni hvort Ísland eigi að hefja að nýju aðildarviðræður við Evrópusambandið. Ég mun segja nei.

Ísland á að eiga náið og gott samstarf við Evrópu. EES samningurinn tryggir okkur aðgang að innri markaðnum og við eigum að halda áfram að nýta þau tækifæri. En ESB aðild er annað og meira. ESB er yfirþjóðlegt samstarf þar sem aðildarríkin fela stofnunum sambandsins mikil völd. Opinber kynning landskjörstjórnar staðfestir raunar að breyta þyrfti íslensku stjórnarskránni vegna þess framsals ríkisvalds sem aðild fæli í sér.

Fyrir okkur í Norðvesturkjördæmi skiptir þetta sérstaklega miklu máli.

Sjávarútvegurinn er lífæð fjölmargra byggðarlaga frá Akranesi og Snæfellsnesi, norður um Vestfirði og Húnaflóa til Skagafjarðar. Sjálfstæð stjórn fiskveiða og yfirráð yfir auðlindinni hafa gríðarlega þýðingu fyrir byggðirnar og stendur að öllu leyti utan EES samningsins. Með ESB-aðild yrði Ísland hins vegar hluti af sameiginlegri sjávarútvegsstefnu sambandsins. Ég sé enga skynsemi í því að fiskveiðiþjóð, sem hefur byggt upp eitt öflugasta fiskveiðistjórnunarkerfi heims, færi aukið vald yfir þessari grundvallarauðlind til sameiginlegra stofnana Evrópusambandsins.

Landbúnaðurinn er ekki síður mikilvægur. Í Borgarfirði, Dölum, Húnavatnssýslum og Skagafirði er landbúnaður burðarás atvinnulífs og byggðar. Landbúnaður stendur að verulegu leyti utan EES. ESB-aðild myndi hins vegar færa íslenskan landbúnað undir sameiginlega landbúnaðarstefnu sambandsins og breyta grundvallarforsendum tollverndar og viðskipta með landbúnaðarvörur. Í því felst gríðarleg áskorun fyrir íslenskar sveitir.

Síðan er það iðnaðurinn. Norðvesturkjördæmi býr yfir miklum tækifærum í orkusæknum iðnaði, matvælaframleiðslu, nýsköpun og frekari verðmætasköpun úr okkar eigin auðlindum. Þar eigum við að móta reglurnar út frá íslenskum aðstæðum og hagsmunum, ekki ganga lengra í framsali valds en nauðsynlegt er.

Á okkur dynja skilaboð um að við eigum einfaldlega að „kíkja í pakkann“ og kjósa síðan aftur. Tilgangur aðildarviðræðna er ekki einföld könnun á því hvað okkur gæti boðist. Það liggur fyrir að markmið viðræðna er aðild.

Ég þarf ekki fleiri ár af aðildarviðræðum eða fara með betlistaf til Brussel til að vita hvar ég stend.

Ég treysti okkur Íslendingum best til að stjórna fiskveiðunum okkar og til að móta okkar eigin landbúnaðarstefnu. Ég vil að við ráðum sjálf hvernig við nýtum auðlindir landsins til atvinnuuppbyggingar og verðmætasköpunar af því ég tel það farsælast fyrir velferð og velmegun okkar þjóðar. Þess vegna segi ég nei þann 29. ágúst.

 

Ólafur Adolfsson

Höf. er þingmaður Sjálfstæðisflokksins í NV kjördæmi