„Ég hef ekki einu sinni klappað kind“

Rakel Amlín Svansdóttir, hárgreiðslumeistari, hafði lengi búið á höfuðborgarsvæðinu og starfað þar sem hársnyrtir þegar lífið tók óvænta stefnu. Nú hefur hún ásamt fjölskyldu sinni komið sér fyrir í Tungu í Hörðudal, opnað hárgreiðslustofuna Dalahár í Búðardal og er meira að segja farin að huga að sauðfjárbúskap – þótt hún segist sjálf aldrei áður hafa komið nálægt húsdýrum. Fjölskyldan hefur fundið sig vel í Dölunum og Rakel segir móttökurnar hafa farið fram úr öllum væntingum.

Rakel er fædd og uppalin í Stykkishólmi en hafði búið um árabil í Hafnarfirði ásamt fjölskyldu sinni. Eiginmaður hennar, Davíð, er hins vegar fæddur og uppalinn í Tungu 2 í Hörðudal. Þegar faðir hans lést í desember ákváðu þau að kaupa jörðina og flytja vestur. Þau seldu húsið sitt í Hafnarfirði og tóku stefnuna á nýtt líf í Dölunum. Fjölskyldan flutti vestur undir lok júlí. Rakel og Davíð eiga saman fjögurra ára son og Davíð á einnig 13 ára dóttur sem býr fyrir sunnan. Sonurinn hefur tekið sveitalífinu fagnandi og fer með skólabíl í leikskólann í Búðardal – að eigin ósk. „Hann er alsæll og bíður eftir skólabílstjóranum sínum á hverjum einasta morgni,“ segir Rakel og hlær. Sjálf keyrir hún gjarnan á eftir skólabílnum á leið til vinnu, enda vill sonurinn frekar ferðast með hinum sveitakrökkunum en mömmu sinni.

**Rakel rekur litla, heimilislega og krúttlega hárgreiðslustofu í Búðardal. Stofan er í húsnæði þar sem einnig er meðal annars líkamsrækt, snyrtistofa og húðflúrstofa**

Dalahár varð til fyrir hálfgerða tilviljun

Rakel hefur starfað við hársnyrtingu í á annan áratug og byggt upp stóran hóp viðskiptavina á höfuðborgarsvæðinu. Þegar ákveðið var að flytja vestur ætlaði hún fyrst um sinn að halda áfram að sækja vinnu suður og kanna síðan hvaða tækifæri byðust í Dölunum. En atvikin röðuðust öðruvísi upp. Hársnyrtir sem hafði starfað í Búðardal flutti skyndilega á brott og í kjölfarið var haft samband við Rakel og hún spurð hvort hún hefði áhuga á að taka við aðstöðunni. „Þetta datt einhvern veginn upp í hendurnar á mér. Eitt tók við af öðru og ég ákvað bara að slá til.“

Þannig varð hárgreiðslustofan Dalahár til. Stofan er í húsnæði þar sem einnig er meðal annars líkamsrækt, snyrtistofa og húðflúrstofa. Aðstaðan er ekki stór en Rakel segir hana einmitt þess vegna notalega. „Þetta er mjög lítið og krúttlegt og heimilislegt.“ Viðtökurnar hafa verið góðar. Rakel vinnur nú tvo hálfa daga í viku í Búðardal en heldur jafnframt tryggð við gamla viðskiptavini sína fyrir sunnan og fer einn dag í viku til vinnu þar.

„Ég á enn stóran kúnnahóp í bænum og er ekki alveg tilbúin að sleppa honum,“ segir hún. Davíð hefur sömuleiðis söðlað um í atvinnulífinu. Hann er menntaður bifvélavirki og starfaði við fagið í um 25 ár en vinnur nú hjá MS í Búðardal. Rakel segir starfsemina þar mikilvæga fyrir byggðarlagið og mikla lyftistöng fyrir samfélagið.

„Ég er að fara út í djúpu laugina“

Þótt fjölskyldan hafi tekið við jörðinni í Tungu bíður þeirra ekki stórbúskapur. Faðir Davíðs hafði verið með hrossarækt síðustu árin en hætt sauðfjárbúskap nokkrum árum áður. Nú hafa Rakel og Davíð verið að gera fjárhúsin upp og hyggjast byrja smátt með nokkrar kindur. Þar er Rakel sannarlega að stíga inn í nýjan heim. „Ég hef sjálf aldrei komið nálægt húsdýrum. Ég hef ekki einu sinni klappað kind,“ segir hún og hlær. „Þannig að ég er að fara út í djúpu laugina.“

Hún ólst enda upp við allt annan veruleika í sjávarplássinu Stykkishólmi, þar sem sjórinn og vertíðin voru nær en sauðkindin. Hún segist þó hafa lært snemma að vinna og telur þá reynslu gott veganesti inn í nýtt líf á öðrum stað. Og fyrstu kindurnar komu raunar til þeirra með sérlega hlýlegum hætti. Nágranni kom færandi hendi og gaf þeim fé svo þau hefðu eitthvað til að byrja með. Ein kindin tengdist meira að segja búskap föður Davíðs. Sú gjöf segir Rakel lýsa vel því viðmóti sem þau hafa mætt frá því þau fluttu í Hörðudal.

„Fólk vill að manni gangi vel“

Fjölskyldan hefur komið sér vel fyrir og það eina sem Rakel segist í raun sakna úr bænum sé fjölskylda og vinir. Þau séu þó dugleg að heimsækja hana og foreldrar hennar eigi hús í Stykkishólmi og komi gjarnan við hjá þeim á leiðinni. Móttökurnar í Dölunum hafa skipt miklu. „Samfélagið í dalnum, og í Dölunum yfirhöfuð, hefur tekið okkur alveg svakalega vel. Allir eru svo almennilegir og vilja allt fyrir mann gera.“ Hún segir velvildina nánast áþreifanlega. Fólk hafi haft samband, boðið fram aðstoð og viljað leggja sitt af mörkum til að fjölskyldan næði að koma undir sig fótunum. „Okkur líður afskaplega vel og við finnum vel að fólk vill að okkur gangi vel. Mér finnst það alveg einstakt.“

**Hjónin Rakel og Davíð una sér vel í sveitinni**

Meira um að vera en hún átti von á

Rakel segir félagslífið í Dölunum líka hafa komið sér skemmtilega á óvart. Hún hafi fljótt verið dregin inn í samfélagið og meðal annars tekið þátt í að skipuleggja regluleg klúbbkvöld kvenna í dalnum. „Það kom mér á óvart hvað það er mikið um viðburði,“ segir hún og nefnir markaði, prjónahóp, haustfagnaði, þorrablót, tónleika og fjölbreytt starf fyrir börn og fullorðna.

Ný og góð íþróttaaðstaða í Búðardal skipti fjölskylduna einnig miklu máli þegar ákvörðunin um flutninginn var tekin. „Ég hugsa að ég hefði ekki flutt nema hún hefði verið komin. Það er náttúrlega undirstaða þess að bæði börn og fullorðnir geti stundað heilsurækt.“ Rakel telur Dali eiga mikla möguleika til framtíðar. Atvinnutækifæri séu til staðar en húsnæðisskortur geti staðið í vegi fyrir því að fólk flytji á svæðið. „Það vantar stórhuga fólk sem vill byggja. Það vantar húsnæði og það vantar fólk í vinnu. Þetta er svæði sem hefur þvílíka möguleika.“

Gott að leita aftur í ræturnar

Sjálf segist Rakel ekki hafa séð það fyrir að hún ætti eftir að flytja út á land aftur – nema þá helst heim í Stykkishólm. Nú sé hún hins vegar alsæl í Hörðudal og hvetur aðra sem gæla við slíka hugmynd til að láta á hana reyna. Hún sér einnig mikinn kost í því fyrir börn að alast upp í minna samfélagi þar sem þau læra snemma að verða sjálfstæð, hjálpast að og bjarga sér.

„Börn læra svo mikið af því að alast upp úti á landi. Þau læra á lífið, að vinna, sýna þrautseigju og úthald og að redda sér.“ Flutningurinn í Hörðudal hefur því orðið mun meira en einföld breyting á heimilisfangi. Nýtt samfélag, eigin rekstur og sveitalíf sem Rakel þekkti lítið sem ekkert áður eru orðin hluti af hversdeginum. Og þótt hún eigi enn eftir að læra sitthvað um kindurnar er hún sannfærð um að fjölskyldan hafi fundið sinn stað. „Miðað við hvernig heimsmyndin er í dag finnst mér rosalega gott að leita aftur í ræturnar.“

**Sonurinn Grétar Aron og hvolpurinn Prins eru mestu mátar, enda er Grétar Aron mikill dýravinur**

Sannfærð um að fjölskyldan hafi fundið sinn stað

„Ég hef ekki einu sinni klappað kind“

„Ég hef ekki einu sinni klappað kind“