Það eru víða falleg svæði á Vesturlandi. Eitt þeirra er Langavatn og Langavatnsdalur sem liggur milli Borgarfjarðar og Dala. Þar var áður kirkjusókn með fjölda bæja sem eru allir löngu komnir í eyði. Um þetta er meðal annars skrifað um í Ferðabók Eggerts og Bjarna sem fóru þarna um sumarið 1754 og greindu frá því að þeir hefðu séð á ferð sinni forn tún í fullum blóma, rétt eins og þau þau hefðu notið árlegrar umhirðu. Bændur þar fyrrum hefðu lifað af sauðfjárrækt og silungsveiði og verið vel efnum búnir. Í lýsingunni kemur fram að árið 1255 hafði dóttir prestsins í Langavatnsdal verið talin einn auðugasti kvenkostur á öllu Vesturlandi. Þessi forna byggð lagðist að sögn endanlega í eyði í plágunni sem geisaði á Íslandi árin 1402–1404 og kölluð hefur verið svarti dauði.