Karl Þórðarson, knattspyrnumaðurinn knái frá Akranesi

Karl Þórðarson er fæddur á Akranesi 31. maí 1955 og ólst þar upp. Sagan segir að hann hafi verið með bolta á tánum frá því hann byrjaði að ganga. Ferill hans spannar langt tímabil. Hann varð bikarmeistari árin 1978 og 1984, Íslandsmeistari árin 1974, 1975, 1977, 1984, og 1994 og 2. deildarmeistari 1991. Alls lék hann 366 deildarleiki fyrir ÍA þar sem hann skoraði 54 mörk. Þá lék hann 16 A landsliðsleiki og einn leik með U-19. Kalli gladdi áhorfendur með lipurð sinni, hraða og knatttækni og gerði mörgum mótherjum lífið leitt. Hann var sannkallaður knattlistamaður og skemmtikraftur, sem lagði upp fjölda marka fyrir samherja sína. Hann var vinnusamur, óeigingjarn og skoraðist aldrei undan ábyrgð hvort sem var í vörn eða sókn – spilaði sem kantmaður sem krafðist mikillar hlaupagetu. Kalli er sterkur persónuleiki; ljúfur, léttur og frábær liðsmaður og var einstaklega vinsæll meðal stuðningsmanna ÍA. Þá var hann einnig hug og hjörtu stuðningsmanna mótherjanna. Blaðamaður Skessuhorns hitti Kalla Þórðar að máli í glerfundaherberginu í nýja íþróttahúsinu að Jaðarsbökkum og fræddist um lífshlaup þessa hógværa manns. Fyrr um morguninn hafði hann verið á æfingu hjá „Sprækum Skagamönnum“ sem Steinar Þorsteins og Viktor Jónsson, leikmenn meistaraflokks ÍA, sjá um.

**Kalli spilaði fyrsta A landsliðs leikinn 1975, tvítugur að aldri**

Labbaði upp í Einarsbúð og skráði sig í KA

En fyrst; hver er Kalli Þórðar? „Það er bara einhver gamall fótboltakarl af Skaganum,“ segir Kalli. „Hér í gamla daga voru til tvö knattspyrnufélög; KA og Kári (sem spiluðu undir merkjum ÍA á Íslandsmóti)og ég var sex ára þegar ég labbaði upp í Einarsbúð og skráði mig í KA, sem er ekki til lengur. Skráði mig hjá Edda sem er enn í Einarsbúð. Á leikdegi voru ansi heitir leikir milli þessara liða hérna í gamla daga,“ segir Kalli.

Óumdeilanlega er Karl einn af betri leikmönnum ÍA fyrr og síðar. Hann lék á atvinnumanna ferli sínum með R.A.A. Louviréoise í Belgíu 1979-1981, hvar hann spilaði 66 leiki og skoraði í þeim 14 mörk. Eftir það tímabil spilaði hann með Stade Lavallois í Frakklandi 1981 – 1984, en þar spilaði hann 102 leiki og skoraði í þeim 13 mörk. „Bestu ár í sögu félagsins frá upphafi hjá Stade Lavallois í Frakklandi eru árin þegar ég var þar. Á þessum tíma eignaðist ég vini til lífstíðar og við höfum haldið sambandi og hist reglulega í 42 ár frá því ég flutti heim,“ segir Kalli. Þetta er einungis brot af lífshlaupi þessa lífsglaða knattspyrnumanns. Þegar Kalli er spurður um fjölskylduhagi sprettur fram sögumaðurinn og húmoristinn Kalli þegar hann ræðir um æskuástina, sem er búin að standa við hlið hans í bráðum 50 ár.

**Bræðurnir Sturlaugur og Pálmi Haraldssynir með Kalla**

Giftist sinni heittelskuðu árið 1977

„Ég er kvæntur Ernu Haraldsdóttur, en hún kemur frá Reykjavík. Faðir hennar var skipstjóri hérna á Freyfaxa sem var sementsskip í eigu Sementsverksmiðju ríkisins. Svo sigldi hann líka á Skeiðfaxa hérna á milli Reykjavíkur og Akraness. Þegar ég sá konuna mína í fyrsta skipti þá var ég bara ástfanginn við fyrstu sýn. Í fyrstu vildi hún ekkert með mig hafa þegar ég bauð henni upp í dans á balli. Ég heillaði hana ekki neitt þá og hún var ekkert að gefa mér neitt mikinn gaum. Hún fer erlendis stuttu seinna, fer sem Au pair 17 ára gömul til Þýskalands. Svo kemur hún heim um jól og við förum eitthvað að hittast. Við förum að veðja um einhvern fjandann, ég man bara ekki hvað það var, en sá sem tapaði átti að gefa hinum aðilanum rósabúnt – og ég tapaði að sjálfsögðu. Hún var að fara til Þýskalands á sunnudegi þannig að ég bað eiganda blómabúðar að redda rósum. Þegar ég kom heim til hennar, til að afhenda henni rósirnar, þá var hún ekki heima og pabbi hennar sagði við hana þegar hún kom heim: „Það kom einhver fermingarstrákur með rósabúnt handa þér,“ segir Kalli skellihlæjandi, og bætir svo við: „En hún þurrkaði eina rós og hafði hana með sér út. Svo þegar hún kom heim aftur þá takast með okkur frekari kynni. Ég var voðalega skotin í henni og gafst ekkert upp. Það er þrautseigjan sem gerir gæfumuninn, en hún hefur gefist mér vel í gegnum lífið. Síðan átti hún farseðil út aftur, sem hún nýtti sér ekki – og á næsta ári eigum við 50 ára brúðkaupsafmæli.

**Keegan og Kalli áttu það sameiginlegt að nota skó frá Patrick. Hér er auglýsing frá Akrasporti**

„Made in France“

„Við eigum tvö börn, Gísla og Söru,“ heldur Kalli áfram; „og síðan eru komin fjögur barnabörn, allt strákar; Róbert Leó, Styrmir, Ernir Ingi og Karl Ísar. Einn af þeim var á æfingu með meistaraflokki núna, Styrmir Gíslason sem verður 16 ára núna í september. Ég fylgist vel með barnabörnunum, það er svo gefandi. Ég er mikill fjölskyldumaður, en það er Erna mín sem er límið í fjölskyldunni, og leggjum við rækt við hana eins og við getum. Fólkið sem stendur manni næst eru þau sem hafa fært mestu fórnirnar á mínum ferli.

Árið 1979 fer ég út og við eignumst okkar fyrsta barn, strák á gamlársdag 1978. Gísli er skírður 1. janúar 1979, ég fer út 2. janúar en svo komu þau til mín mánuði seinna. Síðan fæðist Sara dóttir okkar í október 1984 á Akranesi, árið sem við komum heim og hún segist alltaf hafa verið „Made in France,“ segir Kalli og hlær dátt. „Áður en ég fór út í atvinnumennsku þá lærði ég rafvirkjun. Ég vildi vera búinn að læra áður en ég fór út. Við förum út á sama tíma, ég og Pétur Pétursson. Þá átti ég möguleika á að fara til Twente í Hollandi en hann fór til Feyenoord og ég til Belgíu, ásamt Þorsteini Bjarna, markmanni úr Keflavík, en hann hélt heim eftir eitt og hálft tímabil ytra,“ bætir Kalli við.

**„Mér var boðið að taka upphafsspyrnuna í þessum síðasta heimaleik liðsins.“ Myndin var tekin 8. maí á þessu ári**

Hylltur í vor á mikilvægum leik í Frakklandi

Það bárust fréttir af Kalla úti í Frakklandi á dögunum þar sem honum var tekið með virktum. Aðspurður segir hann svo frá: „Ég er búinn að vera í sambandi við vinafólk í Frakklandi allt frá því við fluttum heim fyrir 42 árum. Við vorum bara að heimsækja gamla vini og einn vinur minn er mikill stuðningsmaður Laval (Lavallois), sem ég spilaði með og það spurðist út að ég væri á svæðinu. Þarna átti að fara að spila síðasta heimaleikinn á tímabilinu. Þetta var mikilvægur leikur sem þeir urðu að vinna því þeir voru að falla niður í þriðju deild. Þeir urðu að vinna til þess að komast í umspil um að halda sætinu. Þá var mér boðið að taka upphafsspyrnuna í þessum síðasta heimaleik. Þar hitti ég núverandi forseta klúbbsins hálftíma fyrir leik en við það tækifæri afhenti hann mér safntreyju sem var gerð til minningar um þjálfarann sem var að þjálfa á þeim tíma sem ég var að spila úti, sem eru bestu ár félagsins frá upphafi. Hann er í miklum metum hjá félaginu því hann kom því úr áhugamennsku og upp í efstu deild og síðan í Evrópukeppnina á þeim tíma sem ég var að spila fyrir liðið. Mér var sýndur mikill heiður með því að fá að taka þessa upphafsspyrnu fyrir troðfullum leikvangi, yfir níu þúsund manns. En ég var kynntur sérstaklega í hátalarakerfi leikvangsins fyrir leikinn. Ég hlaut mikið lófaklapp þegar ég tók þessa spyrnu. Ég hafði farið þarna fyrir einu og hálfu ári til að heimsækja vini mína og þeir hafa líka komið nokkrum sinnum til Íslands. Einn gamall vinur minn sagðist hafa fengið fyrirspurn um það hvort ég mundi vilja taka upphafspyrnuna í tilefni af þessum leik. Hann sagði já áður en hann spurði mig. Því það þurfti sérstakt leyfi frá Franska knattspyrnusambandinu fyrir þessum gjörningi. Ég var klæddur safntreyjunni sem mér var gefin þannig að þetta var eftirminnileg og stór stund í huga mínum og vina minna. En ég var meira stressaður að labba þarna inn til þess að taka þessa spyrnu en ég var nokkru sinni sem leikmaður, því það var bara eðlilegt að stökkva í skóna og fara inn í leikinn sem leikmaður – og á þessu augnabliki streymdu bara tilfinningarnar fram, minningar frá dýrmætum tíma sem komu upp þegar fólkið stóð allt upp í stúkunni og hyllti mig með lófataki. Tíminn stóð í stað,“ útskýrir Kalli, og heldur áfram að rifja upp árin í atvinnumennskunni:

„Ég byrjaði reyndar minn atvinnumannaferil í Belgíu þar sem ég spilaði í tvö ár með R.A.A. Louviréoise þar sem allir voru frönsku mælandi. Síðan er ég í rauninni seldur til Frakklands sem örffættur kantmaður, en ég er í rauninni réttfættur. Þannig að ég einbeitti mér á fyrstu vikum í Frakklandi að nota vinstri fótinn. Ég gat spilað bæði hægri og vinstri kant og tók hornspyrnur með vinstri fæti þegar það átti við og síðan öfugt. Í Frakklandi var ég mest á vinstri kantinum því það var einn þekktur leikmaður með mér sem átti hægri kantinn,“ segir Kalli.

**Úrklippa úr Skessuhorni þar sem segir frá kjöri leikmanns aldarinnar. Hér eru Ríkharður Jónsson og Kalli Þórðar.**

Var eins og einn sementspoki á þyngd

Kalli hefur frá svo mörgu að segja og rifjar núna upp fyrstu árin í boltanum á Skaganum: „Það var slegist um að halda á mér á þessum árum þar sem ég var rétt rúm 50 kíló, eins og einn sementspoki að þyngd. Þegar Kirby kom hérna í gamla daga vorum við látnir burðast með hvorn annan upp hæð sem var kallað „Hilllið“, en það er brekkan við endann á þyrlupallinum. Þá var alltaf slegist um að halda á mér af því ég var svo léttur, en ég fékk aftur á móti einhvern hlunk á bakið. Ég hafði bara gaman að þessu. Það er lykillinn, þú verður að hafa gaman að því sem þú ert að gera. Þú leggur á þig alveg fullt af vinnu og þegar þú kemur í leikinn þá áttu að hafa gaman og njóta þess að spila. Maður getur verið skipulagður þó maður grínist aðeins og hafi gaman. Ég sinnti varnar- og sóknarvinnunni jöfnum höndum.“

**Kalli Þórðar 1,67 m á hæð ásamt Mamadou Samassa, núverandi aðalmarkverði Laval sem er 1,97 m á hæð**

Póstkort frá besta leikmanni Rússlands

„Skrokkurinn er fínn þrátt fyrir alla þessa spilamennsku. Ég fór í aðgerð úti í Belgíu 1980. Þá var það liðþófi í hægra hné og læknarnir þar tóku hann bara í burtu. Frá því ég var skorinn leið mánuður þar til ég fór af stað aftur í boltanum. Ég var auðvitað í sjúkraþjálfun og ströngu eftirliti daglega. Að öðru leyti hef ég alveg sloppið við meiðsli á ferlinum, fyrir utan tognanir af og til. Ég man að ég missti af báðum leikjum á móti Dynamov Kyiv í Evrópukeppninni með Laval. Þá fékk ég sent póstkort frá þáverandi forseta Dynamo Kyiv, sem heitir Oleg Blokhin, og er einn frægasti knattspyrnumaður Rússlands. Ég hafði spilað á móti honum með ÍA árið 1975 í Evrópukeppninni og hann var kosinn knattspyrnumaður Evrópu (Ballon d’Or) sama ár. Hann saknaði þess að hafa ekki hitt mig í Rússlandi þegar Laval spilaði á móti Dynamov Kyiv í Evrópukeppninni. Póstkortið var áritað af öllum leikmönnum liðsins,“ segir Kalli.

Þrátt fyrir þessa sögu segist Kalli ekki vera mikið fyrir sviðsljósið: „Nei, nei, ég er ekkert mikið fyrir sviðsljósið og er frekar svona inn í mér, nema með minni fjölskyldu og vinum. Ég hafði það líka þannig í kringum liðið sem ég var í hverju sinni, ég var ekkert að auglýsa hvenær ég væri að spila. Þá voru náttúrulega engir samfélagsmiðlar eins og núna og þegar við fjölskyldan fluttum út var ekki einu sinni sími á heimilinu fyrstu þrjá mánuðina. Við fórum niður á pósthús og sendum telefax til fjölskyldu og vina. Núna gera allir talað og hist daglega.

**ÍA varð bikar- og Íslandsmeistari árið 1984, árið sem Kalli kom heim frá Frakklandi**

Heimkoman og fræknir sigrar

Ferillinn hjá Kalla nær líka yfir spilamennsku hér heima og hefur hann spilað marga eftirminnilega leiki: „Þegar við komum heim þá fer ég beint til ÍA að spila með þeim 1984. Það ár unnum við bæði bikar og deild sem hafði aldrei gerst áður. Ætli einn eftirminnilegasti leikurinn á ferlinum sé ekki þegar við unnum bikarinn í fyrsta skiptið árið 1978. Það var virkilega sætt! Ég átti nóg af silfurpeningum eftir að hafa tekið þátt í nokkrum bikarúrslitaleikjum. Þetta var í fyrsta skiptið sem við urðum bikarmeistarar og það voru þvílíkar móttökur hérna á Akratorgi. Þetta var síðan upphafið að gríðarlegri velgengni hjá ÍA. Yfir ferilinn minn komu margir frábærir ungir heimamenn inn í liðið, sem ég seinna fylgdist vel með sem áhorfandi. Menn eins og Siggi Jóns, Óli Þórðar, Steini Gísla, Haddi Ingólfs og seinna komu tvíburarnir Arnar og Bjarki. Listinn er langur og það væri hæglega hægt að vera með langa upptalningu hér.

Árið 1991 vorum við í annarri deildinni með Gauja Þórðar. Þá var ég fyrirliði hjá honum. Ég fékk að æfa svolítið öðruvísi heldur en ungu strákarnir því þá var ég orðinn 34 ára, en gárungarnir sögðu að ég væri jafn gamall tvíburunum (samanlagt), þeir bara 17 ára! Ég byrjaði á sínum tíma að spila með Gauja Þórðar og Haraldi Sturlaugs og endaði svo á að spila með Dodda Guðjóns, Pálma og Sturra sonum þeirra. Ég var svo lengi að, en þetta var skemmtilegur tími.“

Eftirlaunaárin og áhugamálin

Lífið var fótbolti og er það kannski enn. Kalli á ýmis önnur áhugamál og sinnir þeim af krafti. „Mér þykir gaman að veiða bæði í vötnum og úti á sjó. Svo er ég hluthafi hérna í báti á Akranesi, Jóni Forseta. Þetta er bara skemmti- og sportveiðibátur hjá okkur vinum, förum á skakið og náum okkur í soðið. Eitt af barnabörnum mínum, 11 ára kappi, er mjög áhugasamur um veiði. Við förum í vötn og tjarnir. Þetta eru mjög dýrmætar stundir. Hann er svo spenntur fyrir þessu að hann gerir að fiskinum sjálfur, blóðgar fiskinn, tekur innan úr honum og gengur frá bráðinni sjálfur. Hann gaf mér einmitt afmælisgjöf þegar ég varð sjötugur. Þá fékk ég boð um að fara með honum í veiðitúr, bara við tveir.“

Kalli á nóg af áhugamálunum og sinnir þeim vel og þarf ekki að kvíða fyrir eftirlaunaárunum. Hjónin eiga sameiginlegt áhugamál sem er golf, sem er kostur að sögn Kalla, því það fer mikill tími í það sport. „Svo er það öðruvísi að eiga við svona litla bolta, miklu erfiðara en ég er vanur. Þeir þyrftu að vera aðeins stærri, ég er ekki eins lipur í höndunum og fótunum,“ bætir Kalli við og glettnin skín úr augunum. „Síðan fylgist ég auðvitað með boltanum og því sem er að gerast á stóra sviðinu. Ég er mikill Arsenal maður og fylgist með deildinni í Englandi. Loksins kom titill, það var gaman að því. Ég mæti líka á heimaleikina hjá ÍA og fylgist með – og eins þegar barnabarnið er að spila. Það er gaman að fylgjast með hvernig hann þroskast og stækkar. Hann hefur ekki stærðina frá mér – hann er 1,84 á hæð – en vonandi hefur hann eitthvað annað frá mér,“ segir Kalli og brosir fallega.

Á alnafna í Frakklandi

„Fyrir tveimur árum var ég úti í Laval í Frakklandi og var staddur á leik. Þar hitti ég stuðningsmann frá því þegar ég var að spila með liðinu á sínum tíma. Hann sagðist hafa nefnt veðhlaupahest sem hann átti eftir mér. „Hann er jafn snöggur og þú,“ sagði hann. Hann gerði út tvo hesta og annar þeirra bar nafn miðjumanns sem ég spilaði með í liðinu, og síðan þessi sem heitir Karl Thordarson, en hann sendi mér mynd af hestinum. Ég segi stundum að ég eigi alnafna í Frakklandi, en það er bara hross,“ segir Kalli að lokum og brosir, hæst ánægður með nafna sinn. En það fara engar fræknar sögur af afrekum hestsins.

**Útskorinn urriði eftir Kalla, en hann lærði útskurð í tvo vetur hjá Friðgeiri Guðmundssyni útskurðarmeistara í Kópavogi**

„Nei, nei, ég er ekkert mikið fyrir sviðsljósið“

Karl Þórðarson, knattspyrnumaðurinn knái frá Akranesi

Karl Þórðarson, knattspyrnumaðurinn knái frá Akranesi