Hljómsveitin Tíbrá frá Akranesi fagnar 50 ára afmæli á þessu ári. Af því tilefni verða tónleikar í Bíóhöllinni laugardaginn 25. apríl þar sem farið verður yfir feril hljómsveitarinnar. Hljómsveitina skipa ennþá þeir sömu og stofnuðu hana í upphafi en það eru þeir Eiríkur Guðmundsson trommari, Jakob Garðarsson bassaleikari, Flosi Einarsson hljómborðsleikari og Eðvarð Lárusson gítarleikari.  Á tónleikunum munu eftirtaldir gestir einnig koma fram: Valgeir Skagfjörð hljómborðsleikari, Björgvin Þór Þórarinsson söngvari, Sigurður Ingimarsson söngvari, Kristófer Jensson söngvari, Ylfa Flosadóttir söngvari og Andri Bjartur Jakobsson trommur og ásláttur. Kynnar á tónleikunum verða þeir Gunnar Sturla Hervarsson og Einar Viðarsson.

Gripið niður í gamalt viðtal

Vorið 2017 birtist í Skessuhorni kjarngott viðtal við hljómsveitarmeðlimi, en grunnurinn var gagnfræðaskólastrákar á Skaganum. Í tilefni fimmtíu ára afmælistónleikanna í kvöld birtum við hér viðtalið sem Kristján Gauti Karlsson fyrrum blaðamaður skráði:

Gullaldarár sveitarinnar voru á árunum um og eftir miðjan níunda áratuginn og var sveitin líklega ein eftirsóttasta sveitaballahljómsveitin í landshlutanum. Hljómsveitin hefur í gegnum tíðina verið skipuð fjölda tónlistarmanna, einkum hafa margir söngvarar komið fram með sveitinni í áranna rás. Má þar nefna Ellen Kristjánsdóttur, Kára Waage, Valgeir Skagfjörð og fleiri þekkta söngvara. En nær alla tíð mynduðu kjarna Tíbrár þeir Flosi Einarsson hljómborðsleikari, Jakob R. Garðarsson bassaleikari, Eðvarð Lárusson gítarleikari og Eiríkur Guðmundsson trymbill. Skessuhorn hitti kjarna Tíbrár og ræddi við þá um hljómsveitina, tónlistina og sveitaballamenninguna á gullaldarárum sveitarinnar. Eðvarð Lárusson gítarleikari er þar reyndar frátalinn, en hann gat ekki verið viðstaddur viðtalið sökum anna. Allar tímasetningar miðast við að viðtalið var tekið fyrir níu árum.

Tilviljun eða forlögin

„Það var eiginlega alltaf þessi fjögurra manna kjarni og svo alveg haugur af söngvurum,“ segir Flosi léttur í bragði. „Við erum sennilega 42 ára gamalt band í dag. Mig minnir að það hafi verið 1975 sem við byrjuðum að æfa heima í stofu,“ segir Eiríkur og félagar hans taka undir það. „Það voru reyndar nokkrir strákar búnir að stofna eitthvað band áður. Ég man að þeir voru að reyna að plata mig í þetta. Ég kunni ekkert á hljóðfæri og gerði bara það sem þeir sögðu mér. Síðan var byrjað að glamra og fljótlega mætir Eiríkur á einhverja æfingu,“ segir Jakob. „Já, ég var fenginn til að koma og kenna trommaranum eitthvað bít úr Creedence lagi, Molina, minnir mig að það hafi verið. Ég trommaði þetta og þá sagði hann við mig: „Æ, vilt þú ekki bara gera þetta,“ og rétti mér kjuðana,“ segir Eiríkur og þeir hlæja við endurminninguna. Þar með var Eiríkur orðinn meðlimur í hljómsveitinni. Það var síðan skömmu síðar sem Flosi gekk í bandið og var það með svipuðum hætti og Eiríkur. „Ég átti ekkert að verða hljómborðsleikari heldur saxófónleikari af því ég var í lúðrasveit. En það gerðist bara það sama, hljómborðsleikarinn hálfpartinn vék fyrir mér,“ segir Flosi. Kjarni Tíbrármanna byrjaði því að spila saman fyrir tilviljun, nema kannski að það hafi verið forlögin sem réðu því. Það fer eftir því hvaða augum maður lítur tilveruna.

Æft á skólstjóraskrifstofunni

Smám saman æxluðust málin svo þannig að þeir Flosi, Jakob og Eiríkur fóru að æfa saman, 15 ára gamlir. Eðvarð gítarleikari bættist síðan í hópinn og strákarnir sem mynduðu kjarna Tíbrár byrjuðu að spila sig saman. „Við vorum þarna þrír félagarnir í gaggó en Eddi er tveimur árum yngri og var ekki nema 13 ára þegar hann byrjaði að spila með okkur. Ég man að við þurftum að fá undanþágu fyrir hann til að spila með okkur fyrstu árin,“ segir Flosi og brosir. „En hann var algjört undrabarn á gítarinn,“ bætir hann við. „Bandið þróaðist svo bara hægt og rólega þarna í gagnfræðaskólanum, sem nú er fjölbraut. Við fengum að æfa í skólanum, fengum gamla skólastjóraherbergið til afnota þar sem við gátum læst að okkur og fengið að vera alveg í friði. Hann Óli húsvörður var alveg ótrúlega þolinmóður gagnvart okkur. Það truflaði hann ekkert að við værum þarna öll kvöld og allar helgar. Við vörðum öllu jólafríinu okkar þarna man ég, nema aðfangadagskvöldi, það máttum við ekki þó við hefðum glaðir viljað það,“ segja þeir.

Fengu greitt í sælgæti

Eftir að hafa æft upp nokkur lög haustið 1975 kom að því að tónlistarmennirnir ungu fengu sitt fyrsta tækifæri til að koma fram. „Fyrstu giggin okkar voru að spila fyrir starfsfólk frystihússins á jólatréssamkomum. Ég man að við fengum borgað fyrir í sælgætispokum og vorum ægilega sáttir við það,“ segir Jakob og brosir. „Þessi gigg komu nú þannig til að pabbi söngvarans og söngkonunnar þáverandi var verkstjóri í HB&Co.,“ bætir Eiríkur við. „Þetta sýnir bara hvað tengslanetið er mikilvægt,“ segir Flosi.

„En fyrsta giggið utan Skagans var uppi í Borgarfirði. Við vorum bókaðir til að spila á skólaballi í Reykholtsskóla, sem reyndar var haldið í Logalandi. Okkur fannst það mikil upphefð, 16 eða 17 ára gamlir, að vera beðnir að koma og spila í öðru bæjarfélagi,“ segir Jakob.

Tónlistin varð ofan á

Eins og flestum sveitum var Tíbrá ýtt úr vör með því að æfa upp einföld þriggja hljóma lög Creedence Clearwater Revival. En piltarnir höfðu metnað fyrir hljóðfæraleik og fóru snemma að horfa til flóknari og meira krefjandi tónlistar. Æfingarnar urðu agaðari og markvissari. „Þetta byrjaði eiginlega þegar Flosi fékk Songs in the Key of Life með Stevie Wonder í jólagjöf. Við vorum alveg slefandi yfir þeirri plötu, lágum yfir henni og fleiri plötum og æfðum stanslaust allt jólafríið og reyndum að líkja eftir ýmsu sem við heyrðum á plötunum,“ segir Jakob. „Á meðan við lágum yfir segulbandsupptökum og æfðum okkur á hljóðfærin voru skólafélagarnir einhvers staðar niðri í bæ á skellinöðrunum sínum að spóla í hringi og ég man að þið höfðuð varla tíma til að vera í fótboltanum,“ bætir hann við og lítur á félaga sína. „Já, við þurftum eiginlega að velja á milli. Ég og Flosi vorum komnir í meistaraflokk ÍA á þessum tíma en tónlistin varð ofan á,“ segir Eiríkur. „Ég man alveg hvernig það atvikaðist. Við fengum gigg á Arnarstapa um verslunarmannahelgi og völdum að fara frekar þangað og spila í staðinn fyrir að mæta á æfingar með liðinu. Þar með var knattspyrnuferillinn eiginlega á enda,“ segir Flosi. „En maður sér ekkert eftir því. Í fótboltanum getur maður nánast bókað að vera búinn á því 35 ára en í tónlistinni er maður rétt að byrja 35 ára gamall,“ segir Eiríkur og sér ekki eftir neinu. Hjá Flosa má hins vegar greina smá eftirsjá að knattspyrnuferillinn hafi fengið jafn skjótan endi og raun ber vitni. „Ég var alltaf að hugsa um að byrja aftur í boltanum. Ég ætlaði að byrja aftur á hverju ári þangað til ég var 22 ára en þá fannst mér ég bara vera orðinn of gamall,“ segir hann.

Fleytti ört fram

Um svipað leyti fóru hjólin að snúast fyrir alvöru í Tíbrá. Árin 1980 og 1981 fór bandinu mikið fram að sögn þeirra félaga. „Þá flutti Valgeir Skagfjörð upp á Akranes til að giftast Auði Hallgrímsdóttur, frænku minni,“ segir Flosi. „Hann var þá orðinn þekktur tónlistarmaður og hringdi einhverju sinni í mig til að biðja okkur að æfa upp með sér nokkur lög sem átti að flytja á tónleikum í Reykjavík,“ bætir hann við. Valgeir fór ekkert úr bandinu eftir það og spilaði með Tíbrá í nokkur ár. Fékk hann til liðs við sveitina Magnús Finn Jóhannsson félaga sinn. „Þeir höfðu verið saman í hljómsveit sem hét Cabaret. Það var rosalega gott band með gott sánd, skipað góðum spilurum sem við litum upp til,“ segir Jakob. „Það varð mikil breyting hjá okkur við þetta og bandinu fleytti fram. Við tókum upp fyrstu plötuna okkar sem var algjör hrærigrautur af tónlistarstefnum. Við vorum með alls konar misgóðar tilraunar í gangi og við hljóðfæraleikararnir vorum miklir egóistar. Við vildum spila eitthvað krefjandi og var alveg sama um söngvarana,“ segja þeir og brosa.

Stálu söngvara keppinautanna

Næstu árum mætti ef til vill lýsa sem nokkurs konar mótunarárum sveitarinnar. Þeir félagar voru að undirbúa sig fyrir það sem á eftir fylgdi, leggja grunninn að gullaldarárum Tíbrár um miðjan níunda áratuginn. Valgeir Skagfjörð og Magnús Finnur hurfu á braut og Tíbrá fékk til liðs við sig söngvarann Kára Waage úr Borgarnesi. „Kári var feykilega góður söngvari sem við stálum úr hljómsveitinni Chaplin í Borgarnesi. Þar með kipptum við aðeins fótunum undan þeim,“ segir Eiríkur, en Chaplin var eitt þeirra banda sem Tíbrá keppti við um aðsókn að dansleikjum framan af níunda áratugnum. Seinna urðu helstu keppnautarnir sveitir á borð við Stuðmenn, Greifana og hina ungu og upprennandi sveit Sálina hans Jóns míns.

Tíbrá Tíbrá

„Þegar Kári var með okkur ´85 og ´86 vorum við á kafi í Duran Duran og öllum þessum 80´s smellum. Svo mikið að við vorum stundum kallaðir Tíbrá Tíbrá,“ segir Flosi og hlær við. „Við spiluðum auðvitað líka Wham, sem Kári kallaði aldrei annað en Hvannbergsbræður,“ bætir Eiríkur við. „Kári var alltaf með sínar útgáfur af nöfnum erlendra hljómsveita, lögum þeirra ot textum. Til dæmis var eitthvað lag sem hét Icing on the Cake, en Kári kynnti það alltaf sem lagið Ég syng á kökunni og Union of the Snakes hét Bærðurnir Ormsson hjá Kára. En svo átti hann líka til svartari brandara, kallaði Part Time Lover með Stevie Wonder til dæmis aldrei annað en Apartheid Lover,“ segir Eiríkur og hlær við. „En það var mikið að gerast á þessum tíma og sveitaböllin voru aðal skemmtunin. Það var mikið líf í dreifbýlinu og miklu meira um að vera þar en í bæjunum,“ segir Jakob. „Það var til dæmis ekkert um að vera hér á Skaganum, ekki neitt,“ bætir Flosi við, „enda voru sætaferðir frá öllum plássum í kring á böllin í sveitinni,“ segja þeir.

Mánaðarlaun fyrir Hvítasunnuball

Ýmislegt var öðruvísi en nú þegar Tíbrá var upp á sitt besta og telja félagarnir að fólk hafi fullorðnast fyrr í þá daga. „Langstærstur hluti ballgesta voru 15 til 16 ára krakkar, blindfullir að skemmta sér. Ég man hvað mér fannst óþægilegt stundum, eftir að ég byrjaði að kenna, að hitta nemendur mína frá vetrinum blindfulla á sveitaböllum um sumarið,“ segir Flosi.

En Tíbrármenn nutu góðs af skemmtanagleði ungmenna og höfðu nóg að gera við að spila á dansleikjum. „Mesti uppgangurinn var líklega í kringum 1986 eða þar um bil. Sem dæmi þá voru lengi haldin svaka böll uppi í Borgarfirði um Hvítasunnuhelgina. Ég var þá nýbyrjaður að kenna í Grundaskóla og man að ég fékk sömu tekjur fyrir eitt gott Hvítasunnuball og ég var með útborgað á mánuði í skólanum,“ segir hann og brosir. „Þetta voru góðir tímar og gott upp úr þessu að hafa,“ segir Jakob og Flosi tekur í sama streng. „Ég fór í gegnum allt mitt háskólanám án þess að taka nokkurn tímann námslán, ég gat lifað á spilamennskunni,“ segir hann.

Addi rótari

„Það var mikið að gerast á þessum árum, sérstaklega ´86, ´87 og ´88. Einn félagi Kobba keypti rútu, merkti hana hljómsveitinni og keyrði okkur út um allt,“ segir Eiríkur. „Já, hann keypti þennan fína Benz kálf, innréttaði hann allan fyrir okkur og réði sig sem bílstjóra, fyrst og fremst af því hann hafði svo gaman af þessu,“ segir Jakob. „Síðan vorum við með rótara í mörg ár. Það var Addi vinur okkar, Andrés Sveinsson, góður drengur sem hafði gaman af því að flækjast um allt með okkur,“ segir Eiríkur. „Hann var alltaf að sniglast í kringum okkur á æfingum og svo endaði það með því að hann fékk bara að koma með okkur. Hann rótaði með okkur, seldi fyrir okkur boli og alls konar varning sem við höfðum látið útbúa og hafði gaman af þessu,“ bætir Jakob við.

Bókaði gigg úr rykföllnum símum

Uppgripum við spilamennsku á sveitaböllum fylgdu næg verkefni við skipulag og utanumhald sveitaballavertíðarinnar. Kom það í hlut Jakobs að sjá um viðskiptahluta hljómsveitarinnar. „Í gamla daga var það þannig að við þurftum að byrja mjög snemma að hringja út á land til að bóka okkur í hin og þessi félagsheimili út sumarið. Eina leiðin til þess var að fara upp á símstöð, panta þar símtal við einhvern bónda eða einhvern sem var formaður ungmennafélags eða húsnefndar einhvers félagsheimilis. Maður gekk inn á stöðina og pantaði símtalið. Svo var tengt með vírum og manni vísað inn í einhvern klefa. Þar húkti maður heilu og hálfu dagana með litla bók, að tala við hina og þessa og reyna að bóka sumarið,“ segir Jakob og hann hefur varla sleppt orðinu þegar Flosi fer að hlæja og segir brosandi: „Ég og Kobbi vorum að vinna í Sementsverksmiðjunni í nokkur ár og þá gaf Kobbi stundum upp símanúmerið í mötuneytinu þegar hann var að reyna að skipuleggja sumarið. Suma dagana hringdi stanslaust í hádeginu og Kobbi var margoft kallaður upp,“ segir Flosi og brosir. „Svo fundum við líka einhverja rykfallna síma hér og þar í verksmiðjunni sem var hægt að hringja úr þegar við vorum að reyna að bóka gigg í kaffitímum og svona,“ bætir Jakob við.

Áttu sitt yfirráðasvæði

Giggin urðu mörg og víða var komið við. Telja þeir félagar að þeir hafi komið við víðast hvar allt frá Höfn í Hornarfirði, vestur um landið, norður fyrir heiðar og allt austur í Skjólbrekku í Mývantssveit. Kjarnasvæði þeirra var hins vegar Vesturland, einkum Snæfellsnes og Borgarfjörður. „Við eiginlega eignuðum okkur Snæfellsnesið og Borgarfjörðinn og höfum spilað á langflestum stöðum þar,“ segja félagarnir og myndu líklega þekkja félagsheimilin eins og handarbakið á sér enn þann dag í dag. „Aðal staðirnir voru Lýsuhóll, þar sem alltaf var hægt að treysta á góða aðsókn, síðan staðirnir í Borgarfirði og þá helst Logaland, Dalabúð í Búðardal, Hlaðir í Hvalfirði og svo spiluðum við mikið í Stykkishólmi og Grundarfirði og nokkrum í Ólafsvík,“ segja þeir.

Tíbrá spilaði við og við utan landshlutans, en einkum á skólaböllum að vetrinum. Það var nefnilega þannig í sveitaballageiranum að hljómsveitir höfðu hálfpartinn sín yfirráðasvæði. Tíbrá eignaði sér Borgarfjörð og Snæfellsnes með húð og hári en fór sjaldan lengra nema utan vertíðarinnar. „Við spiluðum til dæmis aldrei í hinni frægu Njálsbúð á sveitaballi, bara á skólaballi. Það voru önnur bönd sem áttu Suðurlandið. En á móti kemur að við stóðum mjög sterkum fótum hér á Vesturlandi,“ segir Flosi. Jakob telur að þessi háttur hafi ekki síst komist á af praktískum ástæðum. „Það var í raun bara hagkvæmt að einbeita sér að sínu svæði. Við til dæmis horfðum til þess hversu langt við gátum ferðast til að spila á einu balli án þess að þurfa að kaupa okkur gistingu einhvers staðar. Ef við fórum lengra og gistum þá reyndum við að bóka alltaf ball bæði föstudag og laugardag,“ segir hann.

„Hljómsveit drepur mann“

Ýmislegt er þeim minnisstætt frá ferðalögum til hinna fjölmörgu staða þar sem Tíbrá tróð upp í gegnum tíðina, ekki síst mikil ölvun og slagsmál sem virtust vera órjúfanlegur hluti af sveitaballamenningunni í þá daga. „Sérstaklega virtist vera mikill rígur milli bæja úti á Snæfellsnesi. Þar mættu menn oft á böll bara í drullugallanum til þess að slást. Ólsararnir ætluðu að berja Hólmarana og Sandararnir ætluðu að lemja Rifsarana,“ segir Flosi.

Næst rifja þeir félagar upp sögur af dansleik á Lýsuhóli, þar sem þeir sáu að ballgestir tóku sig til og hentu lögregluþjónum út í sundlaugina á meðan hljómsveitin staflaði græjunum inn í bíl. Einnig af balli í Borgarfirði þar sem hópur kraftlyftingamanna var samankominn til að skemmta sér. Á meðan hljómsveitin spilaði urðu félagarnir þess varir að einhver löngun hafði gert vart við sig meðal kraftlyftingamannanna til að sýna styrk sinn. Þannig horfðu hljómsveitarmeðlimir upp á borð og stóla fljúga á milli veggja í húsinu. Engum varð þó meint af ofangreindum uppákomum en sú var ekki alltaf raunin. Þeir sem mættu í drullugöllunum til að slást vildu stundum halda áfram eftir að ballið var búið. Og hljómsveitin var ekki alltaf óhult. „Ástæðan var iðulega sú sama. Strákarnir héldu að þeir ættu stelpurnar í bænum og að hljómsveitartöffararnir myndu stela stelpunum frá þeim,“ segir Flosi. „Oftast gerðist þetta nú eftir böllin og margir orðnir alveg myrkurdrukknir. Þetta var náttúrulega fyrir tíma bjórsins og fólk drakk mjög illa. Fólk mætti með brennivínsflöskuna sína, vodka eða kláravín, skellti henni á borðið og sturtaði í sig sterku áfengi,“ segir Jakob. „Einu sinni lentum við í óhugnanlegu atviki á Siglufirði. Við vorum þá staddir í heimahúsi eftir ball og einn ætlaði aldeilis að láta okkur finna fyrir því. Hann var með mikil leiðindi við okkur, yfirgang og dónaskap og kom til smá ryskinga. Einhver stuggar við manninum og hann féll niður stigann í húsinu og lenti á ofni sem var þar fyrir neðan og lá þar hreyfingarlaus. Við urðum mjög skelkaðir og vorum farnir að sjá fyrir okkur fyrirsagnirnar „Hljómsveit drepur mann“ í öllum blöðum og tímaritum,“ segir Jakob. „En eftir örstutta stund gaf hann frá sér einhver hljóð, rauk á fætur alveg foxillur og kvaddi með þeim orðum að hann ætlaði að fara og sækja beltagröfu og jafna húsið við jörðu. En hann stóð nú ekki við það, sem betur fer,“ bætir hann við.

Kökuveislan á Grundarfirði

En það er fleira sem félögunum er minnisstætt en slagsmál og ryskingar, sumt í senn sorglegt og fyndið. Jakob rifjar upp sögu sem gerðist úti á Snæfellsnesi. „Okkur var oft boðið í partí eftir böllin og oft þáðum við boðið. Eitt eftirpartí er mér sérstaklega minnisstætt,“ segir Jakob og á þeim Flosa og Eiríki má greina að þeir vita nákvæmlega hvaða partí er verið að segja frá. „Einu sinni var okkur boðið í partí á Grundarfirði þar sem við lentum í alveg svakalegri kökuveislu. Það var mikið skrall í þessu húsi um nóttina en þvílíkar tertur á boðstólunum, hver hnallþóran á fætur annarri. Við vorum hæstánægðir að fá svona gott að borða og fengum okkur vel á diskana eins og aðrir gestir á meðan rútan beið fyrir utan. Svo þegar allir voru búnir að borða og það átti að fara að drífa sig út í rútu til að halda heim á leið, þá komumst við að því að þarna átti að halda fermingaveislu daginn eftir,“ segir Jakob og þeir skella upp úr félagarnir. Gestirnir í þessu eftirminnilega eftirpartíi höfðu gætt sér á veitingunum sem voru ætlaðar í veisluna daginn eftir. „Húsráðendur voru orðnir blindfullir og eftir á fannst okkur þetta alveg skelfilegt,“ segir Jakob.

Keypti miða fyrir sig og hestinn

Einnig hefur margt drifið á daga þeirra félaga sem var einfaldlega bara fyndið og skemmtilegt, ekkert dýpra en það. „Einu sinni kom Þórður bóndi á Dagverðará ríðandi á hestbaki á ball á Arnarstapa. Hann reið upp að miðasölunni og bað um að fá miða fyrir sig og frúna. En svo kom fljótt í ljós að hann keypti hinn miðann ekkert fyrir frúna heldur hestinn og ætlaði að fara ríðandi inn á ballið,“ rifjar Jakob upp og piltarnir hlæja við endurminninguna. „Muniði líka þegar það var í tísku að bönd ferðuðust með skemmtiatriði með sér, svona eins og Sumargleðin og fleira í þeim dúr?“ spyr Flosi og félagarnir játa því. „Við vorum einu sinni með mjög frumlegt skemmtiatriði. Það var á þeim tíma sem Kobbi var að læra að verða rakari. Þá auglýstum við að hundraðasti hver gestur fengi fría klippingu og Kobbi þurfti svo að klippa tvo eða þrjá í hléinu,“ segir Flosi og hlær við, sem og Eiríkur en Jakob hristir hausinn. „Ég þurfti að klippa þarna með enga aðstöðu, kunni ekki neitt ennþá og menn voru ekkert sérstaklega ánægðir með þetta,“ segir hann.

Útiloka ekki endurkomu

Tíbrá hætti störfum árið 1988 og breytti sér í þungarokkssveitina Villingana, með Eirík Hauksson innanborðs. Hitaði sú sveit upp fyrir bresku rokkhljómsveitina Status Quo í Reiðhöllinni í Víðidal. Þar með var sveitaballatímanum í lífi þeirra Tíbrármanna lokið að mestu. Þeir segjast líklega ekki myndu leggja sveitaballaspilamennsku fyrir sig í dag en hugsa engu að síður hlýlega til baka þegar þeir líta yfir farinn veg. „Það hefur ýmislegt á daga okkar drifið en kjarninn í þessu öllu saman var algjört sveitaballahark,“ segir Jakob og félagar hans taka í sama streng. „Við eignuðumst marga góða vini út um allt land og upplifðum margt skemmtilegt,“ bætir Flosi við.

Undanfarin ár hefur Tíbrá komið saman af og til, gjarnan í tengslum við afmælisár sveitarinnar eða aðra viðburði. Flosi, Eiríkur og Eðvarð leika alltaf undir á tónleikunum Ungir gamlir, sem haldnir eru árlega á Akranesi. Það hafa þeir gert frá upphafi og tvisvar sinnum hefur Jakob verið með á þeim tónleikum. Síðast kom Tíbrá saman á liðnu hausti og lék í fertugsafmæli Fjölbrautaskóla Vesturlands. Þar spiluðu þeir Flosi, Eiríkur, Jakob og Eðvarð án söngvara. Aðspurðir segja félagarnir ekkert útilokað að þeir muni koma saman að nýju á næstu árum, jafnvel fyrr en síðar. „Það er kominn tími á að við gerum eitthvað bara fyrir okkur sjálfa. Ekki slá upp balli í tilefni af einhverju hljómsveitarafmæli heldur bara hittast, halda tónleika og spila bara það sem okkur langar sjálfa til að spila,“ segja Flosi, Jakob og Eiríkur að endingu.

Kristján Gauti Karlsson blm. tók saman