Drífa Skúladóttir í Hraðbúðinni á Hellissandi hættir 1. maí eftir tæplega 40 ára kaupmennsku á Hellissandi. Þetta er eina matvöruverslunina í þorpinu en N1 ætlar að opna aðra verslun í sama húsi

Drífa Skúladóttir segir það mikil forréttindi að hafa getað búið og alið upp börn á Hellissandi. Það séu engir ókostir sem fylgi smábæjarlífinu. Hún byrjaði sinn verslunarferil á Hellissandi 26 ára, þegar hún leysti af sem útibússtjóri hjá Kaupfélagi Borgfirðinga í kaupfélagshúsinu í eitt ár. „Ég náði að snúa við rekstrinum á þessu eina ári og ákvað í kjölfarið að leigja af kaupfélaginu, frá og með 1. maí 1989. Verslunarhús Kaupfélagsins var barn síns tíma, mjög gamalt og úr leið. Þar rak ég Kjörbúðina Hellissandi í sjö ár, allt þar til að þrír karlar skunduðu inn á skrifstofuna mína einn daginn og vildu að ég tæki við rekstri á Esso-stöðinni við Útnesveg sem er í alfaraleið. Ég sló til en þó með því skilyrði að ég mætti hreinsa allt út úr húsinu og hafa það eins og ég vildi hafa það. Það var samþykkt.“

Drífa henti því öllum innréttingum sjoppunnar út og innréttaði verslunarýmið eftir sínu höfði, með öllu sem til þurfti. „Þann 15. desember 1996 opnaði ég Hraðbúðina Hellissandi við Útnesveg, þar sem við erum enn í dag. Hraðbúðin hefur lengst af verið eina matöruverslunin á staðnum og við seljum allt milli himins og jarðar.“

Engin þjónusta eftir á þessum stöðum

Þegar Drífa byrjaði í kaupmennskunni bjuggu um 600 manns á Hellissandi og Rifi og íbúum hefur fjölgað aðeins síðan þá. Samfélagið hefur þó tekið gríðarlegum breytingum. „Þegar ég byrjaði voru margar verslanir í bænum. Það var bókaverslun, vefnaðarvöruverslun, það var útibú frá Landsbankanum, pósthús og auðvitað barnaskóli. Og það voru konur sem stjórnuðu þessu öllu. Karlarnir voru flestir að vinna við útgerðina eða bara eitthvað annað. Þá var miklu meira félagslíf og meiri samvera en í dag. Núna eru allir með nefið ofan í sínum síma og rýnandi á skjá sem rúmast í lófanum á þeim. Og það er mikið minni þjónusta eftir á þessum stöðum.“ Drífa segir að flestir hafi það samt fínt í þorpinu. „Svona er bara nútíminn.“

Hún segir að það hafi verið yndislegt að ala upp börn á Hellissandi. „Þau höfðu algert frelsi og fallega náttúru allt um kring. Og ég veit varla hvað það er að þurfa að keyra á milli staða. Ég get farið allt gangandi eða hjólandi og er næstum alltaf í kallfæri við næsta mann.“

Veitingastaðir taka við

Verslunum hefur smám saman fækkað en veitingastöðum hefur fjölgað eftir að ferðaþjónustan fór að blómstra. „Við erum hér með tvö kaffihús og eitt bistro og svo er komin glæsileg verslun og vínstofa sem heitir Útgerðin, þar fæst margt fallegt; föt, gjafavara og minjagripir. Og það eru auðvitað konur sem reka þetta allt saman,“ segir hún hlæjandi. Hún segir að það megi þó ekki gleyma fyrsta veitingahúsinu á Hellissandi sem þó hafi verið rekið af karli. Það var fyrrverandi útibússtjóri kaupfélagsins á undan mér sem stofnaði það í húsi Kaupfélagsins, Hann nefndi það Svörtuloft og í dag eru þar ,,lúxusíbúðir.“

Allt milli himins og jarðar

Matvöruverslunin í þorpinu hefur ekki bara útvegað þorpsbúum mjólk og önnur matvæli. „Hjá okkur fékkst ýmislegt fleira, hér var m.a. líka vídeóleiga, samkomustaður og mikilvæg fréttaþjónusta,“ segir Drífa. „Hér áður fyrr var opið til klukkan 10 á kvöldin og 11 um helgar. Unglingar höfðu fyrir sið að hanga í búðinni á kvöldin og spjalla saman og fólk kom við til að fá fréttir. Ef það var einhversstaðar flaggað í hálfa stöng, þá annað hvort komstu við eða hringdir í búðina til að spyrja hver hefði dáið. Á Sumardaginn fyrsta höfum við svo haft fyrir sið að bjóða öllum sem vilja upp á ís. Þá hafa flestir komið og heilsað upp á okkur, líka þeir sem hafa það fyrir mottó að versla aldrei við okkur. Það finnst mér svoldið fyndið.“

Náði sér í atvinnnumann í fótbolta

Drífa er fædd og uppalin á Hellissandi. „Ég hef nánast alla mína tíð verið hérna í þorpinu. Nema þegar ég fór í burtu í framhaldsskóla og svo þegar ég flutti suður með Viðari Gylfasyni, manninum mínum, þegar hann fór í Íþróttakennaraskólann á Laugarvatni.

Árið 1984 varð ég svo ólétt af fyrra barninu og við ákváðum að fara vestur. Viðar fór að kenna íþróttir í Grunnskóla Hellissands og við ætluðum að vera þar fyrsta veturinn. Hér eru við svo enn og erum ekkert að fara. Drífa segir að þau hafi kynnst þegar hann kom á Hellissand til að spila fótbolta fyrir Umf. Reyni. „Það er nú ekki ónýtt að hafa náð sér í atvinnumann í fótbolta,“ segir hún og hlær. „Það var þannig að það vantaði sárlega menn í fótboltaliðið og eina skilyrðið var að þeir gætu líka unnið í fiski.“

Fer í gott sumarfrí

„Það hefur verið mjög skemmtilegur tími að reka Hraðbúðina í allan þennan tíma. Ég get talað alveg óskaplega mikið og hef skoðanir á næstum öllu og elska félagsskapinn. Ég veit ég á eftir að sakna þess dálítið. En ég ætla að byrja á því eftir að ég læsi hérna dyrunum í síðasta sinn, að fara í almennilegt sumarfrí. Öll þessi fjörutíu ár hef ég næstum aldrei verið lengur í burtu en eina viku. Nú verður breyting þar á. Og svo ætla ég að sinna steinasafninu mínu og steingervingunum, dunda mér í gróðurhúsinu og garðinum.“

En heldurðu að þú hættir ekki bara við að hætta? „Nei, eins og pabbi minn sagði: „Er þetta bara ekki komið gott.“

Er þetta ekki bara komið gott

Drífa Skúladóttir í Hraðbúðinni á Hellissandi hættir 1. maí eftir tæplega 40 ára kaupmennsku á Hellissandi. Þetta er eina matvöruverslunina í þorpinu en N1 ætlar að opna aðra verslun í sama húsi

Drífa Skúladóttir í Hraðbúðinni á Hellissandi hættir 1. maí eftir tæplega 40 ára kaupmennsku á Hellissandi. Þetta er eina matvöruverslunina í þorpinu en N1 ætlar að opna aðra verslun í sama húsi