Daria hefur reynt að fá að starfa sem læknir á Íslandi frá því hún kom til landsins en eftir talsvert streð var henni bent á að taka lokaprófið í Háskóla Íslands í læknadeildinni til að sanna kunnáttu sína. Það gerði hún með láði og varð fyrsti úkraínski læknirinn til að ljúka þaðan prófi í fyrra. Hún þarf þó að starfa sem aðstoðarlæknir undir handleiðslu annars læknis í sex mánuði áður en hún fær réttindi. Hún hefur síðan sótt um margar aðstoðarlæknastöður, vítt og breytt um landið, en bara einu sinni fengið viðtal. Það var á Selfossi. „Ég varð ofboðslega glöð að klára þetta próf en það virðist síðan ekki breyta neinu. Ég fæ engin svör, viðtalið á Selfossi var eina viðtalið sem ég hef farið í og það skilaði ekki neinu, ekki heldur þegar auglýst var eftir læknum í sumarafleysingar á Selfossi.“

Tölur frá OECD sýna að um 40% innflytjenda með háskólamenntun sinna störfum þar sem menntun þeirra nýtist ekki. Daria er því ein af stórum hópi fólks í þessari stöðu.

Erfitt að vera föst í sveitinni

Daria er 37 ára og fráskilin. Hún fluttist hingað í stríðsbyrjun ásamt móður sinni og ungum syni sem er 12 ára. „Ég var vakthafandi yfirlæknir á háls,- nef- og eyrnaskurðdeildinni á Héraðssjúkrahúsinu í Kharkiv, þegar gerðar voru árásir á borgina, en það var strax í upphafi stríðsins. Það hafði verið uppi orðrómur um að það væri að koma stríð en það var eins og enginn tryði því fyrr en það gerðist. Fæstir voru búnir undir stríð, hvorki búnir að birgja sig upp af matvælum eða pakka í flóttatösku. Um fimm leytið um nóttina heyrði ég eitthvað sem minnti á flugelda og það tók mig smástund að skilja að þetta voru raunverulegar sprengingar. Síðan sá ég að konur sem voru með mér á vaktinni voru farnar að gráta og þá helltist raunveruleikinn yfir.“

Sá pabba minn ekki aftur

„Þetta varð síðasti vinnudagurinn minn. Um morguninn sótti ég barnið mitt sem var í pössun hjá foreldrum mínum. Það var í síðasta sinn sem ég sá pabba minn en mánuði síðar var hann dáinn. Ég fór frá borginni, sem liggur nærri landamærunum, til að koma mér í betra skjól lengra frá, hjá tengdaforeldrum mínum, þar sem við dvöldum um skeið. Svo þegar mamma var komin líka urðum við að halda áfram. Þá voru allar verslanir meira og minna tómar og erfitt að draga fram lífið. Við fórum enn lengra, til að dveljast með fjarskyldum ættingjum og þaðan til Póllands. Fljótlega kom upp sú hugmynd að fara til Íslands. Það var gott að koma til Íslands og fá rúm til að sofa í og næringarríkan mat. Ég er mjög þakklát Íslendingum fyrir að hafa tekið á móti okkur og fyrst um sinn var mjög notalegt að vera á Bifröst. 

„Þar er fallegt og leigan er ódýr, en það er mjög erfitt að vera uppi í sveit, fjarri allri þjónustu og vinnu og mig langar mjög mikið til að hafa efni á að búa annars staðar. Ég er að reyna að læra íslenskuna og legg mig alla fram. Prófið í Háskólanum var á ensku og ég þurfti að bæta enskukunnáttu mína talsvert áður en ég tók það. Þetta er því erfitt en ég er að reyna eins og ég get. Ég er afskaplega þakklát Sirrý í Landnámssetrinu því hún hefur hjálpað mér eins og hægt er og aðlagað vaktirnar mínar að íslenskunáminu.“

Hrædd og örvæntingafull

Daria segir að það virðist sem það sé mun erfiðara fyrir útlendinga að fá að starfa á Íslandi. „Ég á vinkonu í Svíþjóð sem er í sömu stöðu og ég og er ekki búin að ná tökum á sænsku. Hún er löngu komin í vinnu sem læknir á stórum spítala.

Auðvitað er ég orðin mjög hrædd og örvæntingafull. Ef ekki rætist úr þá er öll mín barátta til einskis. Það er farið að tala um að senda flóttafólkið aftur til Úkraínu, ég get ekki sótt um dvalarleyfi hérna ef ég fæ ekki vinnu. Það er því allt undir og ég bið um tækifæri til að fá að vinna fyrir okkur,“ segir Daria Peremot að endingu.