Fíasól gefst aldrei upp ☆☆☆☆☆

Höfundur: Kristín Helga Gunnarsdóttir.

Leikstjórn: Gréta Sigurðardóttir.

Aðstoð leikstjóra: Sigurrós Sandra Bergsveinsdóttir.

Leikarar : Ísabella Ósk Davíðsdóttir, Klara Dögg Tryggvadóttir, Kristján Pétur Runólfsson, ásamt samnemendum í 6. og 7. bekk grunnskólans í Grundarfirði.

Umsjón með leikmynd: Dagbjört Lína Kristjánsdóttir og Dagný Rut Kjartansdóttir, ásamt nemendum, leikstjórum og starfsfólki skólans.

Búningar: Gréta Sigurðardóttir, Sigurrós Sandra, ásamt fjölda fólks sem lagði hönd á plóg.

Förðun: Diljá Guðmundsdóttir, Rakel Rós Sigurðardóttir, Krista Rún Þrastardóttir, Fanney Lilja Sveinsdóttir og Valdís Erla Garðarsdóttir.

Tónlist og textar: Bragi Valdimar Skúlason.

Hljóðmenn og lýsing: Hans Bjarni Sigurbjarnarson, Daníel Wojciechowski, Ásgeir Veigar Sólbergsson, Einir Hugi Guðbrandsson, ásamt tæknimeistara bæjarins Mána Þorkelssyni.

Niðurstaða: Frábær sýning með boðskap sem á erindi til allra aldurshópa.

Sýningin Fíasól gefst aldrei upp, var frumsýnd í samkomuhúsinu í Grundarfirði þriðjudaginn 25. mars. Sýningin byggir á bókum Kristínar Helgu Gunnarsdóttur um stelpuskottið Fíusól og vin hennar Ingólf Gauk. Sýningin var sett upp af nemendum 6. og 7. bekkjar grunnskólans í Grundarfirði og gekk fyrir fullu húsi en alls urðu þetta fjórar sýningar sem telst meiri háttar afrek í pínulitlu sjávarplássi sem telur um níu hundruð manns.

Fyrsta bókin um Fíusól kom út árið 2004 og rúmum tuttugu árum seinna er Fíasól enn í fullu fjöri og gefst aldrei upp við að koma börnum og fullorðnum í gott skap. Viðfangsefnið í leikritinu er kunnuglegt, samvera með fullorðna fólkinu, amstur dagsins og hið eilífa kapplaup um tíma fólks, þar sem tímaþjófurinn er ýmist vinna, snjalltækið eða heimanámið. Leikritið tekur á einelti, dauðanum sjálfum og togstreitunni sem fylgir því að vera barn. Sjálf er Fíasól kjarkmikil en líka viðkvæm, uppátektarsöm en líka úrræðagóð, hjartahlý en líka ögrandi. Fíasól er sú sem er hið innra og svo það sem er hið ytra, innra með okkur er jú þessi viðkvæmi kjarni en út á við sýnumst við oft frökk, jafnvel grimm og stundum hrekkjótt. En ekki er allt sem sýnist og varast ber að dæma eftir framkomunni einni saman. Textar Braga Valdimars þarf vart að dásama, hann á engan sinn líka.

En allt þetta þyrfti ekki að skrifa um, ekki væri fyrir þá sem koma svo þessu öllu til skila svo úr verði heild, samspil leikarans og áhorfandans þarf að renna saman í eitt svo úr verði upplifun sem sitji eftir þegar heim er komið. Það var því ótrúlega gaman að sjá hvernig krakkarnir sigruðu salinn, hvert atriðið á eftir öðru skilaði sér í gæsahúð áhorfendanna og svo standandi lófaklappi í lokin, þar sem mátti jafnvel sjá eitt og eitt tár á hvarmi hér og þar um áhorfendasalinn. Gréta Sigurðardóttir ásamt Sigurrósu Söndru náðu að stilla leikhópinn saman og gaman að sjá hversu vel var valið í hvert hlutverk.

Klara Dögg og Ísabella Ósk skiptu með sér hlutverki Fíusólar og það var skemmtilegt að sjá hvernig þessar tvær stúlkur sköpuðu hið innra og ytra sjálf Fíusólar, því eitt erum við innan öruggra veggja heimilis en svo annað út á við. Ísabella var Fíasól út á við en Klara innan veggja heimilisins. Þær skiluðu þessu fullkomlega, báðar fengu þær erfiðan texta á köflum að túlka, texta um dauðann og erfið mál er varða einelti og sársaukann sem fylgir því að vera bæði gerandi en einnig þolandi og þær skiluðu þessu af einlægni sem snart svo sannarlega við þeim er á horfðu. Svo eru þær hörku söngkonur báðar tvær.

Ingólfur Gaukur var leikinn af Kristjáni Pétri Runólfssyni sem stóð algjörlega fyrir sínu, traustur og yfirvegaður vinur sem réttir kompásinn hennar Fíusólar af þegar hún er við það villast af leið. Kristján Pétur var sannfærandi sem Ingólfur Gaukur og fór vel með sinn texta, einnig af einlægni og látleysi.

Leikhópurinn í heild sinni stóð sig frábærlega vel, þó verðum við að minnast sérstaklega á örfá aukahlutverk. Telma Dís Ásgeirsdóttir í hlutverki Teddu sýndi fádæma takta sem forsprakki hrekkjusvínanna en felldi svo grímuna í lok sýningar og afhjúpaði sársaukafulla upplifun skilnaðarbarnsins sem lendir á milli í samskiptum foreldranna. Telma gerði þetta gríðarlega vel og kannski skrýtið að segja að hún hafi verið sérlega sannfærandi hrekkjusvín.

Gunnar Smári Ragnarsson var sannfærandi í hlutverki kennarans sem nálgast krakkana á þeirra forsendum, er umhugað um þeirra velferð og leggur sig fram við að tala þeirra tungumál. Rappatriðið var virkilega vel gert og kærkomið að skilja hvert einasta orð sem rapparinn söng.

Ari Unnsteinsson Nachbar átti ógleymanlega senu þar sem hann leitar eftir hjálp Fíusólar og þarf að opinbera vanmátt og vanlíðan heima fyrir. Atriðið er hádramatískt og túlkun Ara einlæg og áhrifarík.

Jódís Kristín Jónsdóttir var afskaplega sannfærandi í hlutverki mömmu Fíusólar, sem umhyggjusöm og elskandi móðir er reynir að innprenta dóttur sinni gildi þess að vera skynsöm og trú sjálfri sér. Jódís gerir þetta vel og fer ákaflega vel með textann, það er skemmtilegt „kemestrí“ á milli hennar og Klöru í sínu hlutverki.

Þegar upp er staðið snýst þetta samt alltaf um hópinn, hópurinn allur setur allt sem hann hefur og á í þessi hlutverk, þau eru drifin áfram að krafti, gleði og fölskvalausri einlægni. Þau hafa ástríðu fyrir leiknum, fyrir því að taka þátt og kátína þeirra smitar út frá sér í söngnum og dansinum. Upp á þessu sviði í samkomuhúsinu opinbera börnin hjörtun sín og við sem horfum á þökkum fyrir af auðmýkt. Börnin öll báru þessa sýningu algjörlega uppi með dyggum stuðningi leikstjóranna.

Að lokum ber að hrósa stórkostlegri leikmynd sem þær Dagbjört Lína og Dagný Ósk bjuggu til með aðstoð nemenda, leikstjóra og starfsfólks skólans. Hvert smáatriði var á sínum stað og engu til sparað.

Leshópurinn Köttur út í mýri;

Lilja Magnúsdóttir