Rætt við Birnu G. Konráðsdóttur sem er á batavegi eftir langvinn veikindi

Það var á björtum og fallegum sumardegi í síðustu viku sem blaðamaður Skessuhorns brunaði á Hvanneyri. Erindið var að hitta að máli vaska 66 ára konu sem undanfarin ár hefur glímt við alvarleg veikindi. Birna Guðrún Konráðsdóttir býr ásamt Brynjari H. Sæmundssyni eiginmanni sínum í fallegu einbýlishúsi fremst við Ásveginn á Hvanneyri. Frá suðurhlið hússins blasir við bæjarhlað gömlu húsanna á Hvanneyri en fjær vakir Skarðsheiðin yfir þorpinu. Meðal annars Skessuhornið í öllu sínu veldi, en á samnefndum fjölmiðli starfaði Birna einmitt um nokkurra ára skeið, ritaði fréttir og skráði viðtöl við fólk. Þá hefur hún gegnt ýmsum fleiri störfum svo sem verið verkefnastjóri í háskóla, sjúkranuddari, formaður tveggja veiðifélaga, leiðsögumaður og fleira.

Berið stækkaði

Veikindi gera sjaldnast boð á undan sér. „Þetta byrjaði í raun allt þannig að rétt eftir áramótin 2015 fann ég ber, hægra megin við barkann. Ég hafði sem krakki verið með ber í hausnum og var alltaf sagt að á meðan það væri laust í skinninu og stækkaði ekki, þá væri allt í lagi. Ég fylgdist því vel með kauða og allt í einu tekur skrattakollurinn upp á því að stækka og ég get ekki lengur hreyft hann undir skinninu. Það var læknaverkfall og ég stödd norður á Akureyri að skrifa BA ritgerð. En með mína borgfirsku seiglu eða þrjósku þá tekst mér að koma mér í skoðun og sýnatöku fyrir norðan og svo eftir prófin og ritgerð að fara í skoðun hjá einum besta háls,- nef- og eyrnalækni sem ég hef þekkt. Hann treður mér í aðgerð 10. júní og ég átti að brautskrást 13. júní. Til stóð að taka kýlið, sem var gert, en vegna verkfallsins var ekki hægt að leyfa mér að vera á spítalanum yfir nótt. Deildin hafði bara verið opnuð spes fyrir mig. Ég hef nú lengi látið hafa fyrir mér,“ segir Birna og hlær en heldur svo áfram:

„Ég var rosaleg í framan, alveg eins og Homer Simpson. Efri vörin langt fram yfir þá neðri. Það átti að vera myndataka af brautskráningarhópnum á föstudeginum 12. júní og kannski af skiljanlegum ástæðum, afboðaði ég mig. En það gerðist eitthvað nóttina eftir svo ég orðin líkari sjálfri mér og gat mætt í eigin brautskráningu 13. júní, reyndist meira að segja verða með hæstu einkunn í Nútímafræðinni sem ég var að stunda, nema hvað. En í kýlinu reyndist vera krabbi að hluta. Jafnframt þurfti að geisla hluta af hálsi vegna tveggja frumubreytinga við hægra viðbein en með því tókst að vinna bug á meininu.“

Er hún alltaf svona?

Sex árum síðar fannst aftur krabbamein í hálsinum og þá þurfti öllu meira inngrip. Birna hafði farið illa út úr geislameðferðinni sem fylgdi í kjölfar fyrri uppskurðar þar sem fjórðungurinn af hálsinum var geislaður. Eftir rannsóknir og skoðun haustið 2021 var hringt í hana frá Landspítalanum þar sem læknir tilkynnti að að fjarlægja yrði barkann og raddböndin! „Ég man þetta alltaf, hann nánast skellti þessu svona fram eins og það væri eitthvað léttvægt, rétt eins og tannlæknir sem þyrfti að laga fyllingu eða eitthvað því um líkt. Þeir buðu mér í raun aldrei að skoða betur hvort hægt væri að gera eitthvað annað í stöðunni. Ég tók mig því sjálf til og hringdi út um allt til að fá álit annarra lækna. Mér fannst þetta líka extra súrt af því að ég hafði farið í eftirskoðun fyrr um árið og var skömmuð af lækni fyrir að vera enn að koma ört í eftirlit vegna fyrra meins. Kannski hefði verið hægt að koma í veg fyrir þetta mikla inngrip með betra eftirliti. Þegar ég mætti svo til að tala við læknana á Landspítalanum var ég ekki vel kát. Þeir eru þar tveir og ég segi þeim að svona tali maður ekki við fólk, að rífa úr manni barkann og raddböndin eins og það sé eins og að fá sér vatnssopa. Ég læt þá því heyra það á sannri borgfirsku! Þeir voru greinilega óvanir því að fá slíka lesningu og annar þeirra spyr Binna, sem var með mér; „er hún alltaf svona?“ og Birna skellihlær en bætir svo við: „Þeir höfðu sannarlega verið hranalegir en sjálf var ég í afneitun, sá það löngu síðar.“

*Fyrsta mynd eftir stóru aðgerðina í byrjun árs 2022.*

Bloggar um söguna

Í byrjun árs 2022 gekkst Birna svo aftur undir aðgerð á hálsi. Meinið lá í svokölluðu fölsku raddbandi sem er nærri raddböndunum. Niðurstaða læknanna var því afdráttarlaus; barkakýlið skyldi fjarlægt sem og raddböndin. Eins og gefur að skilja felur brottnám þessara líffæra í sér mikið inngrip í líf viðkomandi. Sjálf segir Birna að það hafi verið einkar mikið högg í hennar tilfelli þar sem; „um leið var þaggað niður í þessu kjaftfora barni, sem kunni sig ekki á mannamótum og væri sífellt með kjaftinn upp í raftinn,“ eins og hún orðaði það sjálf í einni bloggfærslunni um sjúkrasögu hennar. Birna hefur nefnilega nýtt ritsnilli sína til að miðla til vina og vandamanna sjúkrasögu sinni á FB síðunni; „Birna Borgfirðingur – Lífið er ekki alltaf leiðinlegt.“ Beitir þar glettni við skrifin, gerir grín að sjálfri sér, læknum og öðru hjúkrunarfólki. Hún segir að með því að tjá sig þar hjálpi það henni mikið andlega en ekki síður sé það upplýsandi fyrir vini og þá sem standa henni nærri.

Einstefnuloki inni í hálsi

Birna segist í dag vera búin að fá nett nóg af sjúkrastofnunum og stefnir á að koma sér aftur í form eftir langa og stranga sjúkrahúslegu, lengst af án þess að geta tjáð sig með orðum. Hún vonast til að fá pláss á Reykjalundi á næstu vikum og ætlar að hefja það verkefni sem hún kallar að byggja sig upp að nýju. „Ég er svo heppin í þessari óheppni að hafa verið líkamlega sterk. Veikindin og allt sem þeim hefur fylgt hefur vissulega tekið sinn toll, en það að hafa haft þokkalegan vöðvamassa hefur sitt að segja.“ Nýverið fékk hún svo einstefnuloka í vélindað, talventil, og getur með því að ýta á rakahnapp framan á hálsinum tjáð sig með orðum. Hnappurinn er ýmist kallaður rakahnappur eða rakanef vegna þess að hann er í raun staðgengill nefsins því að andað er í gegnum hann. Reyndar var vélindað þröngt og hefur það kostað þó nokkuð vesen að víkka það svo hægt væri að koma einstefnulokanum fyrir. Við getum því rætt saman um heima og geima. Þess má geta að óskað var eftir viðtali við Birnu fyrir ári síðan, en nú taldi hún fyrst tímabært að veita það, ekki síst vegna þess sem fram kemur síðar hér á eftir.

*Fyrsta útskrift af spítalanum eftir aðgerð, en enn með sondu.*

Helv… berjasúpan

Í upphafi ræðum við um þennan einstefnuloka sem þeir fá sem missa röddina. „Það er ekki nema hálfur mánuður síðan ég fékk málið aftur,“ útskýrir Birna; „Eftir aðgerðina 2022 mátti ég byrja að nota talventilinn í mars sama ár, en hann var settur í vélindað í aðgerðinni sjálfri. Talmeinafræðingur kom til að kenna mér og sagði að ég myndi alveg örugglega ekkert getað talað strax. Ég ætti því að æfa mig að mynda hljóð. Ég horfði bara á hana, ýtti á hnappinn og spurði: „Má ég ekki bara tala?“ Talmeinafræðingurinn varð alveg bit og hafði aldrei heyrt annað eins. Í gleði minni hringdi ég í eiginmanninn, börnin mín, föður og systkini, kát yfir að geta loksins talað. En einum og hálfum sólarhring síðar, var ég að borða helv… berjasúpuna sem yfirleitt var í kvöldmat á spítalanum og fann allt í einu einhverja bleytu á bringunni. Þegar ég leit niður sá ég að bolurinn var allur blár. Enn og aftur var farið að grafa í hálsinum, göng höfðu myndast og maturinn sem ég borðaði fór allur út, sem betur fer, en ekki ofan í lungun. Þá var fátt annað að gera en að banna mér að tala, og troða sondu í nefið á mér enn og aftur. Það reynir nefnilega gríðarlega mikið á hálsvöðvana við að tala og vefurinn í hálsinum er svo lélegur eftir geislameðferðina 2015.“

*„Fékk sent garn, uppskriftabók og prjóna frá frábærri konu.“*

Áfram djúprödduð

„Í lok ágúst sama ár, mátti ég aftur byrja að tala. Það gekk bara vel. Eftir áramótin var ég farin að nota það sem við köllum „handfrjálsan búnað“ sem virkar þannig að notandinn þarf ekki alltaf að ýta á rakahnappinn ef hann vill tjá sig. En svo fór að draga úr krafti raddarinnar og í júlí var ég sett í aðgerð til þess að stinga í gegnum skinn sem virtist hafa gróið fyrir talventilinn, þann hluta sem lá inni í vélindanu. Aðgerðin átti að taka 20-30 mínútur en það fór ekki svo. Í henni var gerð rifa á vélindað. Vökvi lak úr því niður í hægra lungað og ég varð gríðarlega mikið veik. Í framhaldinu lá ég á sjúkrahúsi í hálfan fjórða mánuð og tvo þriðju þess tíma á Akranesi. Raunar glímdi ég lengi við eftirköst þessarar sýkingar og gekkst m.a. undir opna aðgerð þar sem fjarlægja þurfti mikinn gröft sem safnast hafði fyrir í lunganu. Það var Tómas Guðbjartsson læknir sem framkvæmdi þá aðgerð og líklega bjargaði hann lífi mínu,“ segir Birna.

En á meðan á þessu stóð veiktist Binni eiginmaður Birnu og leggst sjálfur inn á spítalann. „Einn daginn birtist hann bara á stofunni hjá mér, hafði rölt til mín á sjúkrahúss naríunum og í sloppi. Þá hafði hann fengið nýrnavesen og verið lagður inn, en sem betur fer lagaðist það fljótt.“

Nýja lokann/ talventilinn fékk Birna svo 3. júní síðastliðinn. Samtalið gengur því vel. Birna þarf að ýta á hnappinn í hvert skipti sem hún tjáir sig, en þá beinir hún loftflæðinu í gegnum talventilinn en segist vonast til að fá fullkomnari búnað, eða „handfrjálsan“ eins og fyrr er nefnt. Blaðamaður gerir grín að henni og segir að röddin úr þessari nýju átt sé ekkert svo mjög ólík þeirri sem hún hafði með tilstyrk eigin raddbanda. „Já, það er mikið rétt. Ég hef alla tíð verið mjög dimmrödduð og oft sem fólk hefur ekki trúað að ég væri kona þegar rætt hefur verið við það í síma. Það eru ýmsar frægar sögur af kerlingum í minni móðurætt, sem bjuggu í Flókadal og Lundarreykjadal, en þessi djúpa kvenrödd hefur fylgt okkur konunum af Þjóðbjörnsætt. Móðir mín var djúprödduð og systur mínar einnig, þó kannski ekki alveg eins og ég. En bassinn fylgir mér áfram, og sannarlega er ég sátt við það,“ segir Birna og kímir.

*„Margar fallegar sendingar fékk ég, meðal annars þessa mynd frá Indriða Birni Konráðssyni barnabarni.“*

Hafði annað betra að gera

Birna segir brosandi að í raun hafi hún á sinn hátt verið vel undirbúin fyrir að lenda í því að missa röddina og þurfa að tjá sig með öðrum hætti. „Ég er svo heppin að hafa læsilega rithönd og er ágætlega ritfær. Hvoru tveggja hefur sannarlega komið sér vel á spítalanum og í samskiptum við fólk almennt. Fyrst var ég að skrifa á blöð en svo fékk ég svona skrifbretti sem hjálpaði mikið svo ekki þyrfti að eyða mörgum blöðum af pappír, þegar ég þurfti að létta miklu af mér. Þegar læknar mættu á stofugang beið þeirra stundum heljarlöng ritgerð frá mér á skrifbrettinu, sem ég náðarsamlegast bað þá um að lesa, en sumir þeirra höfðu bara alls enga þolinmæði fyrir slíkt, og því síður húmor! Einn hreytti því út úr sér við mig að; „hann hefði nú eitthvað betra að gera en að lesa ritgerðir eftir fólk!“ Mér finnst að þessi læknir hefði alls ekki átt að hafa leyfi til að tjá sig við sjúklinga. Það er eitt að vera fær í skurðlækningum, annað að vera fær í samskiptum.“

Covid takmarkaði heimsóknir

Eins og fyrr segir gekkst Birna undir stóru aðgerðina í byrjun janúar 2022. Heimild til að tala fékk hún svo í mars sama ár og gat farið að tjá sig eins og fyrr segir. Það gekk hins vegar ekki nógu vel. Eftir heimkomu í maí fór aftur að leka úr hálsinum. Þá urðu fleiri bakslög sem seinkuðu bataferlinu, svo sem að sonda rifnaði úr og þá þoldi hún afar illa pensilín. Til að gera langa sjúkrahússlegu enn leiðinlegri segir Birna að á þessum tíma hafi Covid-19 enn verið að grassera í þjóðfélaginu og takmarkaði það mjög heimsóknir á spítalann. „Það var lítið um heimsóknir þarna fyrstu mánuðina. Binni minn var í raun eini gesturinn sem mátti koma á deildina og þurfti sérstaka undanþágu til þess. Hún var veitt gegn því að hann lofaði að hafa sérstakan vara á sér heima fyrir, og auðvitað mátti hann líka koma af því að ég var meira veik en ég hélt.“ Binni kemur hér inn í frásögnina og segir að hann hafi nánast eingöngu farið af spítalanum heim og bara verið þar. Ef hann hafi farið út þá var það með grímu og sprittaður í bak og fyrir. Engu að síður fékk Binni Covid, en fyrir því var gild ástæða. Á meðan á sjúkrahúslegu Birnu stóð urðu dauðsföll í fjölskyldu hennar og hún sjálf víðs fjarri. „Mamma mín dó, Indriði bróðir hennar og konan hans, öll með skömmu millibili. Binni fer fyrir okkar hönd til að fylgja þeim og í einni jarðarförinni smitast hann af covid. Hann náði sér þó af því,“ segir Birna.

*„Margrét Grétarsdóttir kom akandi til Reykjavíkur og klippti mig og ég mátti ekkert borga. Óendanlega þakklát.“*

Gamli Nói

Veikindin, dauðsföll í fjölskyldunni og þetta mikla inngrip segir Birna að hafi allt tekið mikið á sig líkamlega og andlega. „Það eru gríðarleg viðbrigði að geta ekki tjáð sig með eðlilegum hætti. Kannski ekki síst fyrir konu eins og mig sem hefur verið málglöð umfram meðaltal. En það er misjafnt hversu mikil áhrif málleysi hefur á fólk. Eftir að ég fékk málið aftur 3. júní síðastliðinn uppgötvaði ég að í raun var ég búin að ganga í gegnum sorgarferli hvað þetta snertir. Nú eru 29 mánuðir frá því ég missti raddböndin og af þeim hef ég getað „talað“ í tíu mánuði, eða tjáð mig í gegnum lokann/talventilinn. Ég hafði sem dæmi alltaf sungið mikið og haft gaman af að tjá mig með orðum. Reyndar átti ég myndsímtal við börnin mín fyrir jólin 2022 eftir að ég fékk leyfi til að tala aftur og raulaði fyrir þau Gamla Nóa, til að sýna þeim hvað ég gæti því það hefur verið sagt að fólk með þessar græjur geti í besta lagi raulað. Þau fóru eiginlega öll að skæla, ekki af því að ég syngi svona illa, heldur af því að ég gæti haldið lagi,“ segir Birna og hlær.

*Komin á Akranes og Binni mættur í heimsókn.*

Send á Skagann

Þegar Birna var hvað veikust árið 2022 segist hún oftast hafa legið á einkastofu á deild 4A í Fossvogi, en inn á milli á sambýli með öðrum. „Það var ein stofan á deildinni áberandi best græjuð og ég var mikið á henni. Líklega hef ég verið orðin dálítið heimarík og kallaði mig „drottninguna á deildinni,“ í blogginu sem áður er sagt frá, ekki síst þegar færa átti mig á stofu með öðrum. En á þessari einkastofu var ég vegna þess að ég var svo ofboðslega veik, ég bara fattaði það ekki sjálf! Sælir eru fattlausir,“ bætir Birna brosandi við. „Það var svo sjúkraliði á deildinni sem benti mér á þá staðreynd að ég hafi fengið þessa stofu því lengstan tímann hafi ég einfaldlega verið veikust. Í síðustu legunni, í fyrra sem sagt, lá ég bæði í Fossvogi og á Hringbraut. Síðan var ég send hreppaflutningi, eins og ég kalla það, á lögheimilissjúkrahúsið uppi á Akranesi. Fyrst var ég mjög ókát, óttaðist einhvern veginn að þar yrði ekki eins mikil sérhæfing. En strax á fyrsta degi var ég rosalega fegin að komast á Akranes. Þar var í boði meiri hjúkrun, umhyggja og rólegra andrúmsloft. Það er einfaldlega miklu meira að gera á þjóðarsjúkrahúsinu og allir á þönum, alltaf. Rétt eins og við sjáum í fréttum þegar teknar eru myndir þar af göngum sem eru fullir af sjúklingum. Ég sá það oft á A4.“

Ákveðin í að geta talað

Birna segist hafa frá upphafi verið ákveðin í að læra að tala upp á nýtt, getað gert sig skiljanlega á meðal fólks. „Samt veit maður fyrir fram ekkert hvernig það gengur að tjá sig með svona „græjum,“ en ég er heppin, það gekk strax í mínu tilfelli. Ég hef heyrt af manni í sömu stöðu að hann hefði aldrei náð tökum á þessu svo já, ég tel mig heppna. En það er heljarinnar vesen að koma sér í talhæft ástand, dag hvern. Gatið á hálsinum heitir „stoma,“ eins og mér skilst að öll svona aukagöt séu kölluð, svo þetta er þá barkastoma. Í mínu tilfelli vill líkaminn loka gatinu, enda er það ekki „náttúrulegt“ ef svo má segja. Því þarf ég að sofa með túpu sem ég festi á hálsband og set svo ofan í gatið, því ef það þrengist of mikið, þá get ég ekki andað. En þegar túpan er í gatinu get ég ekki talað því að hún liggur fyrir talventlinum svo ekki er hægt að þrýsta lofti þar í gegn. Ef einhver myndi brjótast inn gæti ég til dæmis ekki öskrað á hjálp,“ segir hún kímin en heldur áfram. „En þess utan get ég hvort sem er ekkert gólað, röddin er ekki sterk enda magnaraboxið farið. Það var eitt sjokkið að fatta að það væri engin leið að „hækka róminn“.

En allt um það. Á morgnana tek ég þá túpuna úr og þríf hana. Set svo á mig sérstakan „plástur“ með gati fyrir rakahnappinn. Þá er næst að hreinsa út úr talventlinum/ lokanum með litlum bláum bursta og þegar það er búið, þá set ég rakahnappinn í og er þá loksins tilbúin að hefja upp raust mína. Fyrst tók þetta óratíma, en venst. Hitt er líka að lungu allra framleiða slím til að verja sig og hreinsa og á meðan við erum með græjurnar í normal ástandi, þá ræskjum við okkur bara og kyngjum svo slíminu. En hjá „látúnsbörkunum“ er það auðvitað ekki hægt svo við verðum að koma því út um barkastómað. Fyrir vikið þarf að hreinsa með reglulegu millibili, taka tappann úr og nota litla bláa burstann til að „moka“ út. Ég fékk með mér heim sérstaka sogvél til að hreinsa upp úr stomanu og það var ekki hægt að útskrifa mig fyrr en hún var komin í mínar hendur. Ég hef aldrei notað hana og vona að ég þurfi þess ekki, en hún er talin lífsnauðsynlegt hjálpartæki. Svo þarf ég að fá mér svona SOS armband því ef ég þyrfti súrefni, þá á ekki gefa mér það í gegnum nef eða munn, gerir lítið gagn þar.“

*Græjurnar sem Birna þarf daglega að nota. F.v: Hálsbandið, barkatúpa, plásturinn fyrir rakatappa, rakatappi ofan frá og innan frá og hinn mikilvægi blái bursti.*

Umboðsmaður sjúklinga

„Í fyrri legunni, árið 2022 fannst mér ekki alltaf mikið „hlustað“ á það sem ég hafði að segja. Ég tuðaði því endalaust um að það yrði að koma á embætti umboðsmanns sjúklinga, við hvern sem ég náði í; lækna, stjórnunarfólk og bara hvern sem var.“ Í seinni sjúkrahúslegunni á deild 4A í Fossvogi í júlí og ágúst í fyrra, var Birna mjög veik. „Það var margt mér til ama og ég var hundveik, eins og fyrr hefur komið fram. Læknaliðið var í basli með að ná úr mér greftrinum sem grasseraði í hægra lunganu og voru að reyna allt mögulegt áður en ég var skorin. Svo var alltaf verið að senda mig í segulómanir og ég sem þjáist gríðarlega af innilokunarkennd átti mjög erfitt með að fara í slíkar myndatökur. Ég var að kvarta við lækninn og eins og ég sagði áðan eru þeir sumir með takmarkaða þolinmæði gagnvart samskiptum við sjúklinga. Hann var eitthvað pirraður á mér og hreytti út úr sér; „Já, það verður bara að senda þig heim með súrefniskút og segja; „sjúklingur hafnar meðferð“. Ég tók þessari óþolinmæði læknisins illa og tönnlaðist á að hann kynni ekki mannleg samskipti! Kom því svo enn og aftur á framfæri að nauðsynlegt væri að stofna embætti umboðsmanns sjúklinga. Nú get ég glaðst yfir því að ákveðið var að gera það og búið er að ráða í starfið. Ég tel mig eiga eitthvað í því.“

Ýmislegt til dundurs

Á langri sjúkrahúsdvöl hefur Birna eðli málsins samkvæmt fundið sér sitthvað til dundurs. Meðal annars tók hún sig til og skrifaði smásögu sem birtist í Borgfirðingabók sem nýverið kom út. „Ég fékk hugmynd að sögunni og byrjaði bara að skrifa. Það var góð tilbreyting. Síðan var góð kona, Sigríður Helga Sveinsdóttir, sem sendi mér garn, uppskriftabók og prjóna, sem ég er óendanlega þakklát fyrir, og ég prjónaði ógrynni af vettlingum, húfum og tuskum. Það bjargaði líka miklu fyrir sálina,“ segir Birna. Þá reyndust fleiri henni vel og nefnir hún sérstaklega Margréti Grétarsdóttur hárgreiðslukonu í Borgarnesi sem kom á deildina til Birnu til að klippa hana. „Hún leyfði mér ekki einu sinni að borga sér neitt fyrir. Það er til svo mikið af frábæru fólki.“

Tími uppbyggingar

Birna segir að nú komi það henni mest á óvart hvað líkamlega þrekið hefur dalað, sérstaklega eftir síðustu sjúkrahúslegu. Hún er því að byrja þjálfun og næsta verkefni í hennar lífi verður að byggja sig upp. Meðal annars er stefnt að Reykjalundi í þeim tilgangi og í lok næsta mánaðar vonast hún til að geta notað handfrjálsa talbúnaðinn, þurfa ekki að ýta á hnappinn á hálsinum til að segja eitthvað. „Í svona veikindum verður maður eðlilega hræddur um líf sitt. Þá læðist að depurð og kvíði sem er ekki að hjálpa því sem líkamlega bjátar á. Það er svo margt annað sem fellur út en röddin, þegar loftvegurinn er rofinn. Ég finn til dæmis ekki lykt og ég er enn að standa mig að því að reyna að blása á kerti! Það er einfaldlega ekki í boði,“ segir hún og hlær að sjálfri sér.

„Á sama tíma get ég þakkað fyrir að hafa sem ung manneskja verið í góðu formi og ég bý að því. Þó að mér finnist þessir læknar vera misjafnlega viðkunnanlegir á stundum, þá er það engu að síður þeim að þakka að ég er á lífi og get tjáð mig án þess að þurfa að skrifa heilu ritgerðirnar á blað, bretti eða í tölvu, það fæ ég aldrei fullþakkað. Auk þess er ég í raun heppin að hafa ekki lent í þessu tíu árum fyrr. Tækninni hefur nefnilega fleytt fram á síðustu árum og ég hef getað átt samskipti við krakkana mína og fólkið mitt í gegnum ýmis forrit, meira að segja „töluðum“ við pabbi saman daglega í gegnum Messenger. Sem dæmi um nýja tækni hafa sumir sálfræðingar, Krabbameinsfélagið, Ljósið og án efa fleiri, boðið upp á samskipti í gegnum forrit sem kallað er Kara Connect og er samþykkt af Landlæknisembættinu. Þar getur hinn „mállausi“ pikkað og mótaðilinn talað, en báðir verið í mynd. Þetta var ómetanlegt fyrir mig á sínum tíma að hafa aðgang að þessu. Það er hins vegar sorglegt að þjóðarsjúkrahúsið er ekki að bjóða upp á samsvarandi tækni og reyndar er allt of víða í samskiptum við hið opinbera gert ráð fyrir að viðskiptavinurinn geti talað,“ segir Birna.

Aðspurð segist hún ekki vita annað en að hún sé laus við krabbann. Það er því miklu bjartara yfir Birnu Konn og Binna eiginmanni hennar sem staðið hefur sem klettur við bak hennar síðustu árin. Fram undan er bataferli sem hún segist staðráðin í að takast á við með stæl. Ná aftur fyrri styrk og getu til þátttöku í samfélaginu, gert fleira en að skrifa skemmtilega pistla á netið þar sem hún gerir grín að sjálfri sér og eintaka sérvitrum læknum.

„Er enn að standa mig að því að reyna að blása á kertin“

Rætt við Birnu G. Konráðsdóttur sem er á batavegi eftir langvinn veikindi

Rætt við Birnu G. Konráðsdóttur sem er á batavegi eftir langvinn veikindi