Daniele Stefano er doktor í landslagsarkitektúr frá Sapienza háskólanum í Róm á Ítalíu. Undanfarið ár hefur hann unnið við kennslu og rannsóknir við Landbúnaðarháskóla Íslands á Hvanneyri og unir sér vel.

Fallegt og vinalegt samfélag

Daniele er fæddur og uppalinn í Róm og utan þriggja ára við nám og störf í Portúgal hefur hann búið þar alla sína tíð. Það var því stórt stökk að flytja til Íslands en hann kann þó mjög vel við sig í litlu samfélagi. „Afi og amma dvöldu oft í sveit þegar ég var barn og ég fór oft að heimsækja þau þangað, svo ég kann vel að meta rólegt umhverfi,“ segir Daniele, en það sem kom honum mest á óvart var hversu auðvelt það var að komast inn í samfélagið. „Ég hef flutt í nýtt land áður svo ég vissi að það gæti verið erfitt að kynnast fólki. En hérna er reynslan allt önnur, hér bankar fólk bara uppá hjá mér og býður mér að koma og borða með sér eða í sund og það er æðislegt.“

Daniele hefur yfirleitt nóg fyrir stafni en hefur líka tekist að njóta hæglætisins. „Ég elska landslagið hérna, víðáttuna og síbreytilega liti náttúrunnar; litlu kirkjuna, Landbúnaðarsafnið og barinn,“ segir hann og brosir. „Við búum í heimi þar sem allt gerist svo hratt, við erum alltaf á sjálfstýringu. En hér á Hvanneyri er auðvelt að vera í núinu og verja tíma með fólki í að gera eitthvað saman, hvort sem það er tónlist, verkefni eða annað skemmtilegt.“

Besta leiðin til að læra tungumálið er að syngja

Samfélagið hefur tekið Daniele svo opnum örmum að honum var boðið að ganga í karlakórinn Söngbræður. „Jóhannes í Söngbræðrum bauð mér með á kóræfingu og ég ákvað að slá til. Það er mjög skemmtilegt og jafnframt mín fyrsta reynsla af söng, því ég spila venjulega á píanó. En kórinn er í raun besta leiðin fyrir mig til að læra tungumálið, því flest lögin eru á íslensku og þannig kafa ég dýpra í það,“ segir hann en bætir því við að það sé líka erfitt að syngja á framandi tungumáli. „Stundum finn ég fyrir því að ég sé eini útlendingurinn en þeir eru mjög þolinmóðir gagnvart mér. Við höfum líka verið duglegir að syngja hér og þar, það er mjög krefjandi og skemmtilegt.“ Daniele segir frá upplifun sinni af fyrstu tónleikunum sem hann tók þátt í: „Það var búið að vera mjög gaman á æfingunni, svo streymdi fólki að og ég hugsaði bara „ónei, ég þarf að syngja,“ en mig langaði mest af öllu til að fela mig á bak við kórbræður mína,“ bætir hann við og hlær.

Stundum eru hlutirnir bara í lagi eins og þeir eru

Þegar hann kom til landsins fann Daniele fyrir óöryggi, að eigin sögn, enda var hann líka að þreyta frumraun sína í kennslu samhliða því að koma sér fyrir í nýju landi. Líkt og flestir kannast við, sem stigið hafa út fyrir þægindarammann, upplifði Daniele óöryggi af og til. „Þá minnti ég mig á að það stoðar ekki að berjast gegn óörygginu, heldur þarf að sýna sér þolinmæði og sætta sig við að stundum líður manni bara einhvern veginn og það er allt í lagi. Stundum eru hlutirnir bara í lagi eins og þeir eru.“

Daniele er einlægur og er greinilegt að jákvætt hugarfar hefur fleytt honum langt. Hann viðurkennir að hann hafi átt von á að hinn myrki og kaldi íslenski vetur yrði honum erfiðari en raun bar vitni. „Ég gæti vissulega lifað við minni vind, en það kom mér á óvart hve lítil áhrif myrkrið hafði á mig,“ segir Daniele en hann var duglegur að fara í sund, í karókí og í göngutúra. „Ég lifði af fyrsta veturinn minn,“ segir hann og vottar fyrir örlitlu stolti í röddinni.

bb

Á Hvanneyri frá Róm!