Rætt við Guðmund Jón Amlín, fyrrverandi útgerðarmann og nú yfirkokk um borð í Farsæli SH

Guðmundur Jón Amlin er giftur Silju Sigurjónsdóttur og eiga þau tvo unga og spræka stráka; Alexander og Ísak en þau eru búsett í Stykkishólmi. Guðmundur hefur verið viðloðandi sjóinn alla sína ævi en til að fylgjast vel með umferð hafnarinnar í Stykkishólmi ákvað Guðmundur að gera upp og endurbæta hús sem stendur við höfnina. „Ég sé allt með mínum eigin augum, hvað er að gerast þarna úti á höfninni. Þarf engan annan til að segja mér tíðindi, þar sem ég sé allt út um eldhúsgluggann minn. Ég er reyndar með kíki hérna en það er nú bara til að athuga með þau Önnu Maríu og Dabba Sveins uppi á Mylluhöfða,“ segir Guðmundur og hlær dátt.

Kokkur án klæða

Guðmundur fór fyrst á sjó þegar hann var 18 ára gamall, um borð í Þórsnes SH en lengst var hann um borð á bátnum Sóleyju SH, þar sem var hann í 17 ár. „Ég er búinn að vera á vertíðum víða. Þrjár vertíðir á bátnum Ársæli, eina vertíð á Gretti, fór svo tvær vertíðir að gera upp Hótel Borgarnes, nokkrar vertíðir var ég í Vestmannaeyjum en eftir það fór ég á Farsæl SH og hef verið kokkur án klæða þar síðustu ár,“ segir Guðmundur, en hvaða réttur er vinsælastur um borð? „Það er pulsurétturinn minn. Hann slær ávallt í gegn hjá strákunum um borð en ég verð að passa upp á að hafa þennan fræga rétt minn ekki of oft því ef maður réttir þeim litla putta, þá gleypa þeir alla höndina, eins og sagt er. Annars eru pizzur á föstudögum vinsælar en ég hef gaman af því að stríða strákunum og hef stundum pizzur á sunnudögum en þá verða menn áttavilltir yfir því hvaða dagur er! Það er mikilvægt að hafa gaman um borð,“ segir Guðmundur og hlær.

Sóley SH

Eins og fyrr segir var Guðmundur í 17 ár að róa á bátnum Sóleyju SH frá Grundarfirði og var sá tími einhver sá skemmtilegasti á hans sjómannsferli. „Þessi tími var hreint út sagt frábær. Mikið fiskerí og ávallt einhver ævintýri. Á sumrin var oft ákveðið að brjóta upp túrinn, sérstaklega þegar vel veiddist og þegar veðrið var yndislegt. Þá til dæmis sigldum við inn til Þingeyrar til að kíkja í sund en þá var þetta mitt fyrsta skipti þangað. Við fórum í sund og svo fórum við í gömlu vélsmiðjuna hjá honum langafa mínum, honum Guðmundi Jóni Sigurðssyni. Ég er einmitt skírður í höfuðið á honum en tók Amlín nafnið í fermingu því ég var ávallt kallaður það þegar ég var yngri. En mannsskapurinn um borð í bátnum Sóleyju var mjög samstilltur og það voru ekki miklar mannabreytingar á þessum 17 árum. Við þekktum lyktina af hverjum öðrum alltof vel og alltof mikið,“ segir Guðmundur og skellir upp úr.

Veiðimaður

Guðmundur er þekktur fyrir frasann; „ég kom að tólf manna rjúpna hópi,“ en sjálfur er hann duglegur að veiða. „Ég og Maggi Kiddós förum á rjúpuveiðar saman á veturna en það er svo gott af hafa Magga því hann er svo hávaxin og sér því vel yfir birkið eða kjarrið á meðan ég er eins og einhver hobbiti og sé ekki neitt. En svo borðar konan mín ekki rjúpur. Fyrst vildi hún hafa hamborgarhrygg og ekkert mál, þá útbjó ég rjúpur og svaðalega sósu með. Ég spurði hana hvort að hún ætli ekki að smakka rjúpuna en hún neitaði því. Ég segi við hana að ég sé búinn að harka af mér upp á fjöllum, í allskonar veðrum, til að ná í þennan mat og hún lét verða af því að smakka. Rjúpan stóð eitthvað í henni, hún hljóp að vaskinum og hrækti úr sér en um leið kúgaðist hún og ég kallaði eftir henni; „hvað er þetta manneskja, það er ekki einu sinni fiður á þessu!“

Guðmundur hefur einnig farið síðustu ár út í Drangey í Skagafirði og nær sér þar í lunda. „Það var svaðalegt þegar LeBron James mætti þarna á bryggjuna á Hofsósi. Hann bjóst við einhverri snekkju til að ferja sig út í eyjuna en þarna var bara mættur þessi hefðbundni sómabátur og hann var ávallt að spyrja hvar báturinn væri. Ég gerði grín að honum en eingöngu í hljóði,“ segir Guðmundur.

En hvað er það, sem dregur Guðmund á veiðar? „Ég næ að núllstilla mig. Þá er ég bara að fylgjast með náttúrunni, ekkert að spá í hver verður forseti eða slíkt. Ég veiði nú ekki mikinn lunda en finnst veiðin gera mér gott, tala nú ekki um þegar ég er búinn að útbúa dýrindissósu með matnum,“ segir hann.

*Guðmundur og Atli á bátnum Lalla Jóns. Ljósm: Björn Ásgeir Sumarliðason.*

Lalli Jóns

Guðmundur og Atli Rúnar Sigurþórsson áttu litla útgerð, að nafni Lalli Jóns. Lítill zodiak bátur með stórri vél sem nú er farinn til annarra eigenda. „Við náðum að nýta þennan bát mjög vel. Náðum okkur í ritu egg hér úti í Þórishólma, ferjuðum fólk út í eyjar eða sigldum út í Flatey til að, aftur, ná í þessa núllstillingu. Úti í Flatey er ekkert stress. Ég var þar yngri á grásleppu með einum þekktum manni úr Flatey og þar var bara vaknað, unnið, borðað og sofið. Tíminn var bara tímalaus eins og maður segir. Ég kynntist Flatey fyrst um 1993 en síðan þá hefur hún breyst til hins betra. Grettistaki hefur verið lyft á þessum húsum sem hafa verið gerð upp en fólkið sem er þarna er ávallt sama góða fólkið. Engin æsingur eða stress, nema þegar helvítis ferjan er að fara og manni langar ekki til að fara úr eyjunni,“ segir Guðmundur.

En hvaða ferð á Lalla Jóns var eftirminnilegust? „Það var ferðin sem við fórum út frá Stykkishólmi og inn að Brjánslæk. Við ákváðum þessa ferð með litlum fyrirvara, fengum fréttir um að við gætum gist í Flatey og náðum að koma okkur saman, þessi hópur. Hópur fyrirliðanna segja sumir. Kristján Lár, Björn Ásgeir, Böðvar Sturluson, ég og Atli. Það var helvítis bræla þegar við ætluðum út og við fylgdum bara í kjölfarið á Baldri þennan föstudag, alveg þangað til að komið var að Bjarneyjum en þá tókum við innri leiðina. Stoppuðum aðeins í Bjarneyjum og sigldum um eyjarnar á Breiðafirði. Enduðum svo föstudaginn inn í höfninni í Flatey og gistum hjá vinafólki okkar. Sigldum svo að Drápskeri, Oddbjarnaskeri og fleiri eyjum á laugardeginum en enduðum í Brjánslæk. Okkur dauðlangaði í sund og datt okkur í hug að redda fari í Flókalund en þar er náttúrulaug alveg við sjávarmálið. Við hentum okkur úr fötunum, spenntir að komast í pottinn, en tókum þá ekki eftir að það var ferðamaður í pottinum. Eldri þýsk kona sem við tókum ekkert eftir þegar við vorum að skipta yfir í sundskýlurnar, þarna rétt hjá. Hún bölvaði eitthvað á okkur á þýsku blessuð konan og hljóp upp úr pottinum en svo sigldum við til baka frá Brjánslæk og yfir í Flatey. Þetta var ein sú eftirminnilegasta ferð sem farinn hefur verið í manna minnum hef ég heyrt,“ rifjar Guðmundur upp og hlær.

*Guðmundur að sigla á bátnum Lalla Jóns. Ljósm úr einkasafni.*

Skrokkurinn

Að endingu spjöllum við um ferilinn hans á sjónum og hversu erfitt það er að vera fjarri viðburðum heima fyrir þegar hann er á sjó. „Þetta er ekki auðvelt, en maður vill auðvitað vera viðstaddur hina ýmsu viðburði hjá drengjunum sínum. En þetta er það sem ég vil gera og finnst mér ávallt gaman að komast út á sjó. Ég verð 52 ára nú í sumar og ég verð að leyfa skrokknum mínum að ráða þessu. Ég þarf bráðum að fara í slipp, það þarf að fara að skvera kallinn, eins og sagt er. Ég er byrjaður að fara að fá verki í hnén og það er bara eins og gengur í svona vinnu,“ segir Guðmundur Jón í lokin.

Kynntist grásleppuveiðum ungur

Rætt við Guðmund Jón Amlín, fyrrverandi útgerðarmann og nú yfirkokk um borð í Farsæli SH

Rætt við Guðmund Jón Amlín, fyrrverandi útgerðarmann og nú yfirkokk um borð í Farsæli SH