Viðtal úr safni Skessuhorns frá árinu 2006 við Herdísi Gróu Tómasdóttur

Kirkjufells Kappi stendur brosandi úti á hlaði þegar gest ber að garði. Hann er glæsilegur á velli, beinamikill og sterklegur, fríður í andliti og vinalegur. Hann hefur fulla ástæðu til að brosa því hann kom, sá og sigraði á stærstu hundasýningu á Íslandi til þessa sem haldin var í október 2006, en þar voru á sjöunda hundrað hundar af ýmsum tegundum. Kappi var ekki aðeins fallegasti íslenski fjárhundurinn, heldur besti spísshundur sýningarinnar.

Mikil vinna

Eigandi og ræktandi hundsins, Herdís Gróa Tómasdóttir, eða Ditta eins og hún er alltaf kölluð, býr í Grundarfirði og horfir yfir Kirkjufellið úr eldhúsglugganum. Þaðan er ræktunarnafnið “Kirkjufells” komið. Hún hefur nú ræktað íslenska fjárhunda í fjögur ár og er dugleg við að sýna útkomuna og með góðum árangri.

“Kappi krækti sér líka í alþjóðlegt meistarastig á sýningunni og hann er vel að því kominn,” segir Ditta. “Hann er alveg einstakur hundur, bæði svona glæsilegur eins og hann er og svo er hann svo mikið gæðablóð og höfðingi í lund. Það eru forréttindi að fara með svona hund á sýningar.”

Ditta lætur sig aldrei vanta suður þegar hundasýningar eru annars vegar. Yfirleitt fer hún með einn eða fleiri hunda með sér og kemur alltaf skælbrosandi heim með flotta dóma í farteskinu.

”Bæði ræktunin og sýningarnar eru heilmikil fyrirhöfn, það þarf að halda hundunum í góðu formi, láta augnskoða þá og mjaðmamynda og það er líka talsverður þeytingur í að fara á allar sýningarnar. Það er líka vinna að leita að réttum hundum til pörunar. En maður fær þetta allt margfalt til baka því hundarnir gefa manni svo mikið. Ég er komin með algera dellu og fjölskyldan er búin að sætta sig við þetta. Hanna, dóttir mín er líka mjög áhugasöm og tekur þátt í þessu hundaveseni með mér,“ segir hún.

Kolféll fyrir hvolpinum

Ditta er Borgfirðingur, mikil dýravinur og elskar hunda og hesta.

“Ég hef alltaf verið á hestbaki síðan ég man eftir mér og ólst upp við hunda. Afi minn, Ingvar á Hofsstöðum átti alltaf svarta, þrílita hunda og þeir hétu ýmist Kátur eða Snati. Hann fór alltaf og fékk þessa hunda í Melasveitinni en það fór engum sögum af tegund eða ættbók.”

Hún segist hafa byrjað fyrst á að vera með setterhunda og rækta þá, en var ekki nógu ánægð með útkomuna. “Svo var það árið 2000 að ég fór með einn setterinn minn í myndatöku og fékk að vita að hann var með mjaðmalos á háu stigi. Ég kom við hjá vinkonu minni Jóninnu Hjartardóttur á heimleiðinni, en hún var þá með nýfædda, íslenska hvolpa. Ég kolféll fyrir þessum litla, svarta, þrílita púka, henni Hörpu minni. Hún var bara algert æði og heillaði mig uppúr skónum, ég tók hana með heim og læknaðist strax af vonbrigðunum með setterinn.”

Hún segir að eftir það hafi Harpa fylgt henni hvert fótmál og það sé ekki amalegt að ganga úti eða ríða á fjöll með hana með sér. “Síðan hún kom hefur fjölgað hundunum hér, íslenski fjárhundurinn er svo skemmtilegur og mikill karakter að það er mjög gaman af að hafa hann í kringum sig. Þegar maður er búinn að eignast einn þá getur maður ekki hætt.”

Ræktun er skemmtileg

Ditta hefur búið 10 ár í Grundarfirði. “Mér líður mjög vel hér í Grundarfirði og það er gott að vera með hundana hér. Hér eru margar fallegar gönguleiðir og ég nýt útiverunnar í botn. Hundarnir eru í forgangsröð hjá mér, ég lifi eiginlega fyrir þá,” segir Ditta hlæjandi. “Þeir eru að verða eins og börnin manns, ef hvolpur verður lasinn hellast yfir mann áhyggjur eins og þegar krakkarnir voru litlir.”

Ditta hefur þegar getið sér gott orð sem ræktandi. “Mér hefur alltaf fundist ræktun mjög spennandi, það er svo gaman að sjá hvað kemur út úr þessu og maður bíður alltaf spenntur eftir hvolpunum og hvernig þeir verði. Ég paraði Hörpu fyrst 2004 og það reyndist enn skemmtilegra en ég hafði vonað. Þetta gekk allt svo vel, ég fékk flotta hvolpa og Kappi er einn af þeim. Það var auðvitað alveg sjálfgefið að prófa aftur. Ég var líka með got í fyrra og það kom vel út, nú er bara að sjá hvernig þessir verða, ég er mjög bjartsýn.”

Það fjölgaði í fjölskyldunni 29. nóvember. Leiru-Harpa eignaðist 6 hvolpa, 4 tíkur og 2 hunda. Harpa er natin við litlu skinnin sem enn eru blind og kúra sig saman í bælinu milli þess sem móðir þeirra kemur til að mjólka þeim og þrífa. Hún leyfir okkur að fá hvolpana lánaða til að mynda þá í birtunni á stofuborðinu, en fylgir okkur samt eins og skugginn til að tryggja að við förum ekki of langt með þá.

“Pabbinn heitir Reykur og er fallega rauður,” segir Ditta. “Þau Harpa eru nokkuð skyld og mér fannst það spennandi að línurækta frá þeim þar sem það eru bæði fallegir og eintaklega blíðlyndir hundar á bak við þau. Það er svo gaman að að fylgjast með hvolpunum þroskast og mér sýnist þeir ætla að verða bráðfallegir. Þau ætla öll að verða þrílit, svört, nema annar hundurinn sem verður rauður eins og pabbinn.

Það er ekki mikil hundsmynd á hvolpunum fyrstu vikurnar og þeir líta út næstum eins og litlir naggrísir þegar þeir fæðast. En þeir eru fljótir að þroskast og útlitið breytist ótrúlega hratt. Í kringum jólin verða þeir orðnir ómótstæðilegir litlir hnoðrar sem kútveltast hver um annan þveran og fljúgast á meðan þeir eru vakandi, en detta svo út af eins og þeir hafi verið skotnir þess á milli. Það er ekki hægt að slíta sig frá þeim á þessum aldri, þeir eru svo sætir. Það er mest gaman að fylgjast með þeim þegar eyrun fara að rísa og rófurnar að hringast, það er á þeim tíma sem maður fer að sjá fyrir alvöru hversu vel hefur tekist til með ræktunina.”

Ditta segist ætla að taka út frí sem hún á inni úr vinnunni og njóta þess að leika sér að hvolpunum meðan þeir eru á skemmtilegasta þroskaskeiðinu. “Ég er farin að hlakka til að vera heima með þá í janúar og vona að það verði gott veður svo ég geti leyft þeim að vera svolítið úti í garðinum,” segir Ditta að lokum.

JH

Harpa er fyrsti íslenski fjárhundurinn sem Ditta eignaðist, svört og dömuleg. Mæðginin viðra sig í garðinum með Dittu.

Lætur sig aldrei vanta á hundasýningar