Viðtal við Eyrúnu Reynisdóttur sem birtist árið 2015 í Skessuhorni.

Eyrún Reynisdóttir fermdist í Akraneskirkju 10. apríl 2005. Hún segir fermingardaginn hafa verið mjög eftirminnilegan og þótti dagurinn og umstangið í kringum hann skemmtilegt. „Veislan var haldin í félagsheimilinu Miðgarði. Það kom mikið af fólki, rétt tæplega hundrað manns enda á ég mjög stóra fjölskyldu. Þetta var allt saman mjög vel heppnað og fínt, tókst rosalega vel og gekk áfallalaust fyrir sig,“ segir hún þegar hún rifjar upp fermingardaginn fyrir næstum tíu árum. Fermingarföt Eyrúnar voru alveg samkvæmt fermingartískunni þetta árið og hún var mjög ánægð með klæðnaðinn. „Ég var í brúnum kjól, bleikum jakka og bleikum skóm. Við vorum tvær vinkonurnar í næstum því alveg eins fötum.“ Eyrún var með sítt hár þegar hún fermdist og lét lita það í fyrsta sinn fyrir ferminguna. „Á fermingardaginn var hárið svo tekið aðeins aftur, greiðslan var mjög látlaus og létt.“

Bleikt og appelsínugult þema

Aðspurð nánar um veisluna segir hún að boðið hafi verið upp á bæði heitan mat og kökur. „Við vorum með tvíréttað, lambalæri og fiskrétt. Svo var boðið upp á kökur eftir matinn,“ segir hún. Veislusalurinn var skreyttur eftir hugmyndum fermingarbarnsins og valdi Eyrún frekar óhefðbundnar skreytingar. „Við vorum með bleikt og appelsínugult þema. Við vorum með blóm í vösum og svo vildi ég hafa gullfiska. Vorum því með stóran glæran vasa á borðinu, háan sívalning. Ofan í honum voru gullfiskar og skrautsteinar, þetta var mjög töff. Ég held samt að fiskarnir hafi því miður allir drepist í lok veislunnar,“ segir Eyrún og brosir.

Eyrún segist hafa fengið mikið í fermingargjöf. „Ég fékk tölvu frá mömmu og pabba. Svo fékk ég mikið af skartgripum, úr, sængurföt og lampa ef ég man rétt. Allt á milli himins og jarðar. Svo fékk ég pening líka. Ég fékk frekar mikið af peningum miðað við margar aðrar stelpur,“ útskýrir Eyrún. Hún segir fermingarpeningana hafa farið beint inn á sparnaðarbók. „Ég var mjög sparsöm og vildi alls ekki eyða þessu. Ég keypti mér svo sjónvarp og eitthvað fleira þegar ég varð átján ára,“ segir Eyrún Reynisdóttir að endingu.

„Vorum með blóm og gullfiska í vösum“