Rætt við Hermund Pálsson sem upplifað hefur ýmislegt

Ósjaldan þegar blaðamaður Skessuhorns opnar samfélagsmiðla þessa dagana og reyndar einnig á liðnum mánuðum, koma myndir af Hermundi Pálssyni upp. Hann er þá staddur upp á einhverju fjalli, umkringdur göngufélögum sínum. Ósjaldan var Hermundur fyrstur til að setjast upp í rútu Snæfells í Stykkishólmi til að keyra karla- og kvennalið körfuknattleiksdeildarinnar á útileiki. Ósjaldan var hann fyrstur mættur í fjáraflanir fyrir félagið, hvort sem það var í formi útburðar á alls kyns varningi, garðslætti, gluggaþrifum eða til að ná yfir tonni af síld sem rak dauða inn í Kolgrafafjörð. Ávallt var Hermundur tilbúinn að gefa sitt fyrir félagið Snæfell, gefa sinn tíma fyrir leikmenn og ávallt tilbúinn að spjalla um lífið og tilveruna. Hermundur var sæmdur silfurmerki Körfuknattleikssambands Íslands fyrir mikla og góða vinnu fyrir körfuknattleikshreyfinguna árið 2014 en á sama ári var hann sæmdur silfurmerki ÍSÍ, fyrir góð störf í þágu íþróttahreyfingarinnar. Hann hefur upplifað áföll, gefið nýra, en rífur sig alltaf í gang.

Orðinn latari

Blaðamaður nær spjalli við Hermund og forvitnast um heilsuna í dag. „Ætli ég sé ekki aðeins latari,“ segir hann og brosir. Árið 2016 gaf Hermundur eiginkonu sinni, Kristínu Hólmfríði Víðisdóttur, annað nýrað sitt. „Kristín er með ættarsjúkdóm. Mamma hennar og tvö systkini hafa fengið nýra og fleiri í ættinni þurfa væntanlega að fá nýra. Þetta er í ættinni. Við Kristín erum ekki í sama blóðflokki. Við vorum búin að velta þessu fyrir okkur lengi, leita út um allt en svo hittum við einn lækni og hann spurði mig hvort að ég gæti gefið henni mitt nýra. Þetta var ekki í kortunum, okkur var ekki búið að detta það í hug. En svo þegar við sáum að þetta væri í boði, þá kláruðum við verkefnið. Það var enginn vafi að fara í þetta fyrir Kristínu,“ segir Hermundur. En voru einhverjir eftirkvillar eftir aðgerðina? „Nei, það er ekkert svona sérstakt. Kannski varð ég jú aðeins latari. Nennan týndist aðeins á tímabili og ég var smá tíma að koma mér upp úr sófanum. Ég mátti ekki vinna í þrjá mánuði, mátti ekki halda á neinu og lifði hálfgerðu keisaralífi. Það var allt borið í mann af fjölskyldu og vinum en ég er heldur betur kominn upp úr sófanum núna,“ segir Hermundur og brosir breitt.

Lífið á sjónum

Hermundur var á sjó í um 30 ár. Hann fór fyrst á sjóinn þegar hann var 14 ára gamall en er nú hættur öllu sjóbrölti. „Ég er voða lítið að fara á sjóinn. Ég hef verið að lóðsa í höfninni en er ekkert á leiðinni á sjóinn. Hanna Ellerts er hérna í höfninni, lítill bátur með utanborðsmótor sem við eigum. En ég hef bara klárað þann kafla í lífinu og það er bara gott,“ segir Hermundur.

Við færum okkur til dagsins 4. desember árið 2013 og rifjum upp atvik sem þá var. Hermundur lenti þá í lífsháska úti á sjó. Við fylgjum sögunni sem Hermundur rifjaði reyndar upp í Sjómannablaði Skessuhorns árið 2018. „Ég var búinn að græja allt voða flott, með kassa undir færið svo ég myndi alveg örugglega ekki standa í því en það dugði ekki til.“ Til allrar ólukku stóð Hermundur með fótinn í hanafætinum og um leið og netið fór út fór hann sjálfur með. „Það var tvennt í stöðunni þegar ég átta mig á því að ég væri að fara út. Það er að fara út eða standa og taka sénsinn á að ég héldi löppinni.“ Hermundur þekkti netin vel, enda netagerðarmaður og hefur mikla vitneskju um allt sem við kemur netum og styrk spottanna. Hann segir að það hafi verið raunveruleg hætta á að hann hefði misst fótinn hefði hann ekki látið sig gossa í sjóinn. Spottinn fór utan um lærið á honum, skammt ofan við hné. „Ég þurfti að taka ákörðun á sekúndubroti,“ segir Hermundur sem ákvað að láta sig gossa í sjóinn fremur en að hætta á að missa fótinn. „Svo hugsa ég þegar ég er fljúgandi í loftinu: Ég trúi ekki að ég sé kominn í þessa aðstöðu, á leiðinni í sjóinn í skítakulda.“ Hann náði að hrópa upp yfir sig áður en hann lenti í sjónum og vekja athygli föður síns á hvað var að gerast. „Hann kemur strax út til að sjá hvað sé að gerast og sér mig í sjónum og fer strax að snúa bátnum við til að sækja mig.“ Hermundur segir að tímaskynið hafi brenglast mikið á meðan hann var í sjónum. Honum fannst það vera heil eilífð sem það tók pabba hans að snúa bátnum við og koma honum til hjálpar. „Þessar fáu mínútur voru eins og heil eilífð í skítakulda,“ segir hann og þagnar í smá stund. „Og finna svo keðjuna sem við notum til að sökkva netinu byrja að toga mann niður.“ Hermundi reiknast til að hann hafi verið um fimm til tíu mínútur í sjónum. „Ég þurfti að berjast við að halda mér á floti.“ Þennan dag var mjög kalt í veðri, en bjart yfir og heiðskírt. Frostið var í átta gráðum en Hermundur athugaði ekki hve mikill sjávarhitinn var eftir lífsreynsluna, en gera má ráð fyrir að hitinn hafi ekki verið hár. Við það að lenda í eins köldu vatni og var þennan dag hefur viðkomandi ekki mikinn tíma til að koma sér á þurrt aftur. Sé sjávarhiti í kringum 1 til 5 gráður hefur sá sem dettur í sjóinn um þrjár mínútur áður en hann missir hreyfigetu að einhverju leyti og ekki meira en 15-30 mínútur áður en hann missir meðvitund eða örmagnast. Álagið á hjartavöðva er mikið í svona miklum kulda og öndun verður mjög hröð af áfallinu. En allt fór þetta þó vel að lokum.

Úr einbýli í blokkaríbúð

Hermundur og Kristín búa nú í Garðabæ en Hermundur er verkstjóri á netaverkstæði Hampiðjunnar. Hann segir það hafa verið nokkur viðbrigði að flytja á höfuðborgarsvæðið úr Stykkishólmi. „Ég þarf ekkert að slá neitt hérna. Enginn blettur í garðinum sem þarf að slá þannig að það voru viðbrigði. En við erum með bústað inni í Kjós sem við erum dugleg að fara í og þar er nægilega mikið gras til að slá. Ég var eiginlega búinn að slá alla bletti í Hólminum. Má segja að ég hafi slegið í gegn,“ segir Hermundur og hlær hátt.

Vesen og vergangur

„Ég komst í gönguklúbb sem hefur þetta nafn, Vesen og vergangur, en það eru farnar gönguferðir reglulega. Þriðjudagar eru gönguferðir upp að Steini í Kollafirði, á fimmtudögum er gengið á fjöll hér í nágrenni höfuðborgarsvæðis og svo er reynt einu sinni í mánuði að fara í lengri göngur. Þetta er stór hópur, um 50 manns sem eru skráðir, en við erum um 30-40 sem erum ávallt í göngum. Ég prófaði þetta, kom inn í hópinn og þekkti engan, en ég small inn í hópinn og er alsæll, enda frábærir göngufélagar.“

En hvaðan kemur þessi áhugi fyrir gönguferðum, hjá 58 ára gömlum fyrrum sjómanni? „Ég var duglegur að ganga með hundinn minn Perlu í Hólminum, en hún féll frá og þurfti ég að finna nýja göngufélaga. Verst bara hvað ég er lofthræddur,“ bætir hann við.

Sól og þræðing á Tene

Fyrir einu og hálfu ári fóru þau hjónin í sumar- og sólarferð til Tenerife. Hermundur var þá búinn að finna fyrir einhverju áður en þau fóru út. „Ég var búinn að vera í göngum og var búinn að finna eitthvað svona lítið en lét það bara vera. Svo förum við Kristín út, erum búin að vera þarna í stuttan tíma og vorum að snæða með vinafólki okkar, svaðalegar steikur og ég byrja að svitna. Ekkert mál en svo á leiðinni heim á hótelið byrja ég að finna fyrir verk í hendinni og segi við Kristínu að ég sé alveg að drepast í hendinni. Kristín svarar að það sé ekkert að mér, ekki að vera með þetta vesen! Næsta dag er ég enn að drepast og ég fer upp á spítala og er tekinn inn í hjartaþræðingu. Þetta var sem sagt kransæðastífla sem grasseraði þarna og náði ég tveimur dögum í sólinni í þessari ferð. Ég er búinn að vera að stríða Kristínu með þessu, að vonandi tekur hún mark á mér í framtíðinni þegar ég segist vera að drepast,“ segir Hermundur og brosir.

Þetta var bara lífið

Synir Hermundar og Kristínar búa í Stykkishólmi og eru þau dugleg að kíkja vestur í heimsóknir. „Við erum dugleg að kíkja vestur, að hitta fjölskyldu og vini. Eins finnst mér gaman að fylgjast með yngsta syninum í körfunni hjá Snæfelli.“ Hermundur fer nú á flug um gamla tíma. „Það var svo skemmtilegur tími í kringum körfuna. Að vera í kringum allt fólkið sem var í þessu, hvort sem það var fólkið í áhorfendastúkunni eða leikmenn. Ég var svo heppinn að vera hluti af þessum tíma þar sem liðin náðu þessum frábæra árangri í körfubolta, karla- og kvennaliðið, og það er ávallt gaman að rifja upp þessa góðu tíma,“ segir Hermundur áður en hann rifjar upp eitt atvik. „Eitt sinn var ég að keyra á leik, á móti Fjölni minnir mig, og þá heyrist þetta helvítis bank og ég stoppa Benz rútuna. Ég athuga með dekkin og þá kemur í ljós að það vantaði rærnar á nokkur afturdekk. Hundheppinn að ekki hafi orðið stórslys í þessari ferð. En þetta voru stanslausar ferðir í tíu ár þar sem ég var í þessu. Keyra á útileiki, undirbúa leiki, spjalla við þjálfara og leikmenn og mér fannst þetta mjög gaman. Þetta var bara lífið,“ segir hann.

Klára flasningar

Spurður út í lífið og tilveruna þessa dagana og hvað sé framundan hjá Hermundi Pálssyni, svarar hann: „Ég er að fara í sumar í þriggja daga gönguferð á Hornstrandir og er svo einnig að fara í þriggja daga gönguferð á Tröllaskaga. Mér finnst leiðinlegt að fara í ræktina og finnst fjallaloftið ásamt hreyfingunni sem fylgir fjallgöngum henta mér betur og eftir þetta hjartavesen, þá verð ég að hreyfa mig. Ég fór Vatnaleiðina, Fimmvörðuháls og Grænahrygg í fyrra, gekk Laugaveginn og svo er bara að halda áfram að lifa í núinu eins og sagt er. Við erum dugleg að fara vestur og förum reglulega í bústaðinn. Kristín er reyndar á því að ég eigi eftir að gera ýmislegt í bústaðnum. Hvort að ég ætli ekki að klára að setja upp flasningar og eitthvað slíkt. Ég fer bara upp á fjöll í staðinn, tek flasningarnar bara í rólegheitunum,“ segir Hermundur að lokum.

*Hermundur brosandi upp á fjalli, hvar honum líður best.*

Lifi bara í núinu eins og sagt er

Rætt við Hermund Pálsson sem upplifað hefur ýmislegt

Rætt við Hermund Pálsson sem upplifað hefur ýmislegt