Rætt við Áslaugu Þorvaldsdóttur úr Borgarnesi sem nú býr á Spáni

Það eru liðin nokkur ár síðan blaðamaður hefur hitt á Áslaugu Þorvaldsdóttur, en hún hefur verið búsett í borginni Torrevieja á Spáni síðastliðin ár. Áslaug er fædd í Borgarnesi og hefur búið þar meira og minna alla sína ævi og er vel þekkt í samfélaginu. Blaðamaður bauð henni í kaffi á Kaffi Kyrrð í Borgarnesi og fékk að forvitnast um líf hennar þessa dagana. „Ég er að lifa mjög þægilegu lífi, þar sem ég er í minni búbblu og geri nákvæmlega það sem mig langar til að gera,“ segir Áslaug áður en hún tekur sér fyrsta sopa af ilmandi kaffinu. Áslaug hefur keypt sér fasteign á Spáni og er komin í stjórn FHS, sem er Félag húseigenda á Spáni. „Ef þú ert opin fyrir, og vilt vera og njóta, þá er þér tekið opnum örmum. Ég hef fundið fyrir því að mér hefur verið tekið vel af íbúum á svæðinu og er ég komin vel inn í samfélagið finnst mér.“

*Áslaug með listaverk sín á sýningu í Stúdíó Paloma í Torrevieja.*

Tvær ferðir sem breyttu miklu

Áslaug var búin að standa vaktina á Landnámssetri Íslands frá árinu 2009 en á þeim tíma nefndi hún tvær ferðir til Spánar sem hafi gjörbreytt hennar lífi. „Ég fór fyrst út árið 2017 til að ganga mér til betri heilsu eftir aðgerð sem ég fór í sama ár, en ég gaf einum stráknum mínum nýra. Svo var seinni ferðin árið 2018 en þá fór ég í lítið þorp sem heitir Cómpeta og er eitt af Hvítu þorpunum í fjöllunum fyrir ofan Málaga. Þar fékk ég svona smjörþefinn af því hvernig væri að búa í svona samfélagi. Þessar tvær ferðir gerðu það að verkum að ég fann einhvern kraft, kraft til að treysta á sjálfan mig. Ég vissi ekkert út í hvað ég var að fara í fyrstu ferðinni. Ég bókaði flug til Alicante og tók svo nokkrar rútur áður en ég var komin eitthvert til Andalúsíu en þarna má segja að ég hafi fundið að ég gæti gert ef ég bara þyrði. Og ég þorði. Að hafa þor í að stökkva á að fara í þetta líf, að fara í eitthvað sem þú veist ekki hvað þú ert að fara út í. Það eru ekki allir sem hafa þetta þor í sér. Ég varð bara að breyta til og hafði samband við þau Sirrý og Kjartan í Landnámssetrinu – og ég var bara mætt til Torrevieja í október 2021. Ég leigði mér íbúð í nýrri blokk fyrstu þrjá mánuðina en þá sá ég að þar var „Til sölu“ skilti í glugganum og ákvað að kíkja á þá íbúð. Penthouse íbúð á sjöttu hæð með frábæru útsýni yfir borgina, sjóinn og saltvötnin. Ég skoðaði íbúðina og hugsaði að hingað færi enginn inn nema ég og fæ hana svo afhenta í febrúar 2022. Þetta er einhver sú besta ákvörðun sem ég hef tekið í seinni tíð,“ segir Áslaug.

Vinna eða ekki vinna

Þegar Áslaug var við vinnu í Borgarnesi nefnir hún að það hafi verið hluti af mjög svo vinnu drifnu samfélagi. „Ég vann oft langa vinnudaga og þá var það bara þannig. Það var bara normal og þetta var mitt líf; ávallt að vinna. Ég er komin á öðruvísi stað í dag,“ segir Áslaug. Í sama mun geltir hundurinn Álfur sem býr á Kaffi kyrrð; hann geltir að starfsmanni Íslenska gámafélagsins sem þarna birtist. Áslaug skellir upp úr en heldur svo áfram. „Ég gef mér meiri tíma, gef mér meiri tíma á kaffihúsum með vinafólki, gef mér meiri tíma með sjálfum mér í gönguferðum og gef mér meiri tíma í krakkana mína þegar þau koma í heimsókn,“ segir hún. En voru ekki viðbrigði að fara úr þessum vinnugír? „Þegar ég kom fyrst út og var búin að leigja í sex vikur, þá fór ég að spá í hvort að ég væri ekki að fara að gera neitt. Það var smá augnablik þar sem ég þurfti að stilla hausinn þannig að ég væri ekki að fara að vinna aftur. Lífið gengur alveg án mín, sólin kemur upp og fuglarnir syngja á svölunum mínum. Þegar fólk hættir að vinna, þá er svo mikilvægt að það sé búið að ákveða það innan í sjálfum sér að hætta alveg. Ég ákvað þetta í fjandans Covid og ég sé ekki eftir því,“ segir Áslaug og tekur sinn fjórða sopa af kaffibollanum góða.

*Ásamt fleirum í Fitness Walk á Torrevieja.*

Dagarnir eru breytilegir

„Ég er komin með litla rútínu yfir vikuna. Á laugardagsmorgnum er ég að dansa línudans og á sunnudagsmorgnum er ég í götudansi. Götudansinn er eitthvað sem allir verða að prófa. Þar kemur kona með stóran hátalara, setur á kerru og svo er hópur af fólki sem eltir og dansar á sama tíma og er gengið. Þetta vekur mikla athygli og hópurinn byrjar kannski með tíu manneskjum en í lok ferðar eru jafnvel komin 30 ný andlit að dansa og ganga. Á mánudögum og miðvikudögum er ég að mála í stúdíói frá klukkan 10 til 14 og eftir það fer ég með vinkonu minni að borða og svo fer ég að ganga seinni partinn en inn á milli er ég að fara á námskeið; tungumálanámskeið eða námskeið tengd málverkum og/eða ljósmyndun. Ég er ekki með neinn bíl hérna úti, geng út um allt en ef ég þarf að fara eitthvað þá tek ég rútu. En ég er með bílastæði,“ segir Áslaug og hlær. Hún hefur einnig tekið þátt í samsýningu á listaverkum sínum og hefur farið víða á námskeið, með vinkonum sínum. „Svo hef ég farið sem aðstoðarmaður eða túlkur með fólk til læknis, þá sem enskumælandi aðilinn og er einnig að finna íbúðir fyrir fólk í gegnum fasteignasala, þá ýmist í skammtíma eða langtímaleigu. Ég hef einnig boðist til að fara með hópa til Alicante og er það mjög skemmtilegt að geta komist í gamla bæinn, farið á stóra matarmarkaðinn og notið þessarar skemmtilegu borgar. Mér finnst ég oft hafa heilmikið að gera,“ bætir Áslaug við.

Torrevieja

Fimmtíu kílómetra frá Alicante, í suðurátt, er að finna borgina Torrevieja. Um 90.000 íbúar búa í borginni og hefur hún orðið þekkt fyrir golfferðir Íslendinga í gegnum árin. „Mér líður svo vel í borginni. Ég var oft á tíðum með mikla vöðvaverki en þeir eru farnir eftir að ég flutti. Loftslagið er mjög heilsusamlegt en borgin liggur á milli tveggja saltvatna og hefur Heilbrigðisstofnun sameinuðu þjóðanna gefið það út að loftslagið sé mjög heilbrigt og heilsusamlegt. Það er því mikið af fólki sem kemur hingað vegna til dæmis lungnasjúkdóma og/eða eftirkasta eftir Covid-19. Hér er fullkomin vatnshreinsistöð og erum við því ekki í neinum vandræðum með vatnsskort, þó svo að það hafi ekki rignt þarna í nokkurn tíma. Torrevieja borgin er ákveðin radíus en svo er hverfi aðeins fyrir utan þar sem eru nokkrir sem ég kannast vel við og hitti af og til. En mér líður best í miðbænum, þar sem ég þarf ekki bíl og allt er í göngufæri. Maturinn á veitingastöðunum er dásamlegur og nýt ég þess að fara á svona lítt þekkta staði, fjær strandlengjunni og á meðal innfæddra íbúa borgarinnar,“ segir Áslaug. En eru einhver líkindi með Borgarnesi og Torrevieja? „Rosalega ólíkt myndi ég segja. Það er öllum sama um hvernig þú lítur út, hvernig þú ert klædd/ur og svo framvegis. Veðurfarið er mjög frábrugðið, þó svo að við sjáum ekkert rok í dag hér í Borgarnesi,“ segir Áslaug og skellir upp úr. Hún heldur áfram: „Það er einhver kyrrð yfir fólkinu úti. Það gefur sér meiri tíma með að hittast, spjalla og drekka kaffi til dæmis. Ekki neitt stress um að þurfa að drífa sig heim að þrífa eða strauja skyrtuna síðan í gær. Bara að vera til staðar, að gefa sér tíma í annað en stress yfir vinnu eða slíku og ekki hafa samviskubit yfir því. En það er þessi kærleikur sem ég gæti tengt við Torrevieja og Borgarnes. Kærleikur á milli vina og fjölskyldna,“ segir Áslaug áður en hundurinn Álfur byrjar að urra aftur á starfsmenn Íslenska gámafélagsins sem nú eru komnir að næsta húsi til að tæma ílátin.

Brenn fyrir sorpmálum

Talið okkar beinist að sorpmálum, hugsanlega vegna starfsmannsins sem fékk gelt og urr frá hinum smávaxna Álfi. „Ég hef mikinn áhuga á sorpmálum, hvernig er flokkað og slíkt. Ég er mikið að fylgjast með því hvernig fólk er að gera þetta í borginni og þar er allt flokkað. Allt frá fötum í pappír og plast en það er ekki verið að flokka lífrænt. Það er víða búið að setja niður stóra gáma í borginni og þangað fara íbúar með sitt sorp. Það eru engar tunnur við hús fólks, heldur þarf fólk að fara með sitt rusl ef það vill losna við það,“ segir Áslaug áður en Svava á Kaffi Kyrrð kemur inn í spjallið og segist ekki hafa verið að hlusta en sé svo sammála! Áslaug heldur áfram og virðist þetta málefni vera henni mikið hjartans mál. „Fólk á að sjá um sitt sorp og þetta er mikið í umræðunni úti. Það er mjög snyrtilegt þarna úti og það er vegna þess að fólk er að vinna sína vinnu. Fólkið er að flokka og að henda í þessa gáma og þá er óþarfi að vera með eitthvað vesen,“ segir Áslaug stjórnarmaður í FHS á Spáni.

Sumar við Miðjarðarhafið

Áður en síðasti dropinn er kláraður úr kaffibollanum færist spjall okkar úr sorpmálum yfir í sólríka daga við Miðjarðarhafið í sumar. „Ég mun fara í verslunarleiðangra með gömlu-konu innkaupakerruna mína, kaupa í matinn og svo framvegis, ganga um borgina, hitti fólk, held áfram að læra tungumálið, held áfram að mála og taka ljósmyndir og njóta þess að vera til. Ég á bókað sumarfrí til Íbiza og verð þar í viku. Vinafólk mitt og fjölskylda er á leið til mín og svo væri gaman að fara aftur í þorpið í Andalúsíu, þar sem ég fann kraftinn og þorið til að treysta því sem ég er að gera í dag. Að lifa yndislegu lífi,“ segir Áslaug sem nú er flogin aftur út til nýja heimilisins á Torrevieja.

*Ásamt dótturinni Elísu Jóhannsdóttur í Alicante.*

„Öðlaðist kraft til að treysta á sjálfan mig“

Rætt við Áslaugu Þorvaldsdóttur úr Borgarnesi sem nú býr á Spáni

Rætt við Áslaugu Þorvaldsdóttur úr Borgarnesi sem nú býr á Spáni