Stefán Karel aflraunamaður og íbúi í Hólminum tekinn tali

Stefán Karel Torfason og tíkin Monsa taka á móti blaðamanni á fallegum febrúarmorgni í Stykkishólmi. Stefán hætti keppni í körfubolta ungur að aldri vegna fjölda höfuðmeiðsla og snéri sér að kraftlyftingum. Nokkrum árum síðar og mörgum kílóum þyngri stóð hann uppi sem sterkasti maður Íslands árið 2021. Enn í dag glímir hann við afleiðingar þessara ítrekuðu höfuðhögga sem hann hlaut sem ungur maður.

*Stefán Karel og Baldur Stefánsson á heimili þeirra í Stykkishólmi. Ljósm. hig*

Settist niður og vissi ekkert

„Ég var sjö ára að byrja í körfubolta og það var vegna Óla bróður. Hann var í körfunni fyrir norðan og ég byrjaði að herma eftir honum. Ég náði góðum árangri með yngri liðum, yngri landsliðum Íslands og hélt svo í Hólminn, að elta Óla bróðir, sem þá var fluttur hingað og var að spila.“ Stefán spilaði fjögur tímabil með Snæfelli en fékk fyrsta höfuðhöggið snemma á Snæfellsferlinum. „Ég fékk þrjú höfuðhögg þegar ég var að spila með Snæfelli. Það þriðja í næstsíðasta leiknum og var tæpt að ég spilaði síðasta leikinn á tímabilinu. En síðasti leikurinn var í Þorlákshöfn og var mikilvægur, vegna þátttöku Snæfells í úrslitakeppninni. Ég mætti, klæddi mig í búning, og hélt til upphitunar með liðsfélögum mínum. Allt virtist ganga vel þar til að einn liðsfélagi minn kippir í hönd mína, kallar á þjálfarann og leiðir mig að bekknum. Ég settist niður og vissi ekki neitt, en þá hafði ég ætlað að gefa boltann á einn liðsfélaga en hent honum um tvo metra frá honum og upp í stúku. Ég hafði ekki hugmynd um neitt og gerði mér ekki grein fyrir að eitthvað væri að. Ég er mjög þakklátur liðsfélögum mínum að þeir kipptu mér út á þeim tímapunkti.“ Þannig lýsir Stefán lokum körfuboltaferils síns með Snæfelli.

Fjórða höggið gerði útslagið

Stefán ákvað að semja við ÍR eftir fjögur tímabil með Snæfelli. „Ég var bara körfuboltaleikmaður og ætlaði mér að spila körfubolta. Ég var af og til með hausverk og einhverja ljósfælni en hugsunin var sú að þetta væri eitthvað sem ég ætti eftir að lifa með. Ég var eitthvað búinn að kynna mér heilahristing og höfuðhögg en síðan kom höfuðhögg númer fjögur í fyrsta leik með ÍR. Þá kom læknir sem var búinn að leita sér upplýsinga um hvað ég mætti – og ætti að gera í daglegu lífi. Hann benti mér t.d. á að sjónvarpsáhorfstími á dag væri að hámarki 15 mínútur svo að hausinn yrði ekki í of miklu álagi. Ég mætti ekki snúa mér of snöggt við, ekki standa upp of hratt og ef að ég væri að hlusta á útvarp væri það mjög lágt stillt. Ég var mataður af upplýsingum til að koma mér í gegnum þessa daga og vikur eftir síðasta höfuðhöggið. Það var svo eftir fjórða höfuðhöggið að maður áttaði sig,“ segir Stefán og heldur áfram: „Þetta er meira en maður heldur. Þá virkilega gerði ég mér grein fyrir hvað þetta var orðið slæmt. Eins og með minnistapið til dæmis þá fórum við upp á spítala eftir síðasta höfuðhöggið, gisti þar eina nótt og svo skutlaði Óli bróðir mér upp í ÍR heimili til ná í bílinn minn. Ég veit ekki hvernig ég komst heim en ég man að ég greip mér pizzu á leið heim, lagðist upp í rúm og man svo eftir mér þremur dögum seinna. Ég var búin að svara í símann og spjalla við fólk, sem ég man ekki eftir og svo var pizzan á borðinu, ósnert.“

Minnið frá 13 ára og fyrr er takmarkað

Spurður hvernig best megi lýsa einkennum hans í dag þá nefnir Stefán að það séu endalausir höfuðverkir, hljóðfælni og ljósfælni. „Ég er orðinn leiðinlegri fyrir vikið, því þolinmæðin er mikið minni. Eins á ég erfitt með fjölmenna staði þar sem er mikið bergmál, því það fer illa í hausinn. Ég fór einmitt að skoða nýja Baldur í haust og gat því miður ekki verið lengi þar inni þar sem ég fékk ansi mörg einkenni.“

Blaðamaður veltir því fyrir sér hvort að læknisþróun hafi orðið á meðhöndlun höfuðhögga og heilahristings. Stefán bendir á að hann hafi leitað að einhverjum svörum en þá komi oftar en ekki svarið; „vonandi skánar þetta eitthvað.“ „Eitt og eitt augnablik úr æsku poppar upp en ég man alveg hræðilega lítið. Læknar vita ekki af hverju það er, hvort að eitthvert af þessum höggum hafi lent á einhverjum ákveðnum stað á hausnum. Ég vona að ég endi ekki eins og þessir amerísku fótboltamenn í NFL deildinni sem margir hverjir lifa við mjög mikið minnisleysi en þar er regla að ef leikmaður lendir í þremur heilahristingum þá er honum sagt að hætta keppni. Hér á landi hefur þetta verið tekið; „ef þú heldur að sért fín/fínn, þá getur þú alveg spilað.“ Ekki læknum að kenna heldur er ekki meiri þekking á þessum vanda,“ segir Stefán.

*Sterkasti maður Íslands 2021. Ljósm. Sigurður Unnar Ragnarsson*

Kraftlyftingar

Hinn tveggja og hálfs árs gamli Baldur Stefánsson vaknar og sest í fangið á föður sínum. Talið berst nú að gluggakistu, þar sem stofudjásnið má finna. Verðlaunagripur Stefáns frá 2021; Sterkasti maður Íslands. Það er því rétt að spyrja Stefán um þennan nýja kafla í lífi hans.

„Mig hefur alltaf langað til að keppa eingöngu í kraftlyftingum. Ég var búinn að prófa að keppa á meðan ég var í körfubolta en það passaði engan veginn saman. Ég var búin að nefna þetta og hugsa; að þegar ég væri orðin eldri en 30 ára, þá færi ég að keppa í kraft- og/eða aflraunum. Plönin mín breyttust aðeins því ég var eingöngu 23 ára þegar ég hætti að spila körfubolta og ákvað að prófa kraftlyftingar. Fyrstu tvö árin voru til að sjá hvort að ég ætti eitthvað heima í þessari íþrótt og hvort að ég tæki eftir einhverri bætingu hjá mér. Á mínu fyrsta ári var ég að lenda neðarlega í keppnum, fór reyndar út til Kanada að keppa á sterkasti maður heims, undir 23 ára, og lenti þar 9. sæti af 10 mögulegum en sá strax bætingu á öðru ári mínu í íþróttinni. Ég fékk frábæran styrktaraðila snemma á ferlinum, Hlöllabáta, til að reyna að koma einhverri þyngd á mig. En ég sá bætingu á hverju ári og toppnum var svo náð í ágúst 2021 þegar ég vann Sterkasti maður Íslands. Það ár var mitt besta ár, engin meiðsli og ég var búinn að vera stöðugur í keppnum allt það ár.“

Talandi um meiðsli þá spyr blaðamaður um framhaldið á kraftlyftingaferli Stefáns. „Ég hef verið mikið meiddur undanfarin ár, bæði í baki og í mjöðm og ég sé fyrir mér að það séu þrjú til fimm ár eftir í þessari íþrótt en ég á nokkur markmið áður en ég lýk ferlinum. Eins og til dæmis að komast á stórmót erlendis en þá mætir Róbert Jörgensen og landslið Hlöllabáta. Eftir það ætla ég að hætta, laus við meiðsli sem sitja meira í manni.“

Lífið í Stykkishólmi

Stefán og eiginkona hans Elín Sóley, búa nú í Stykkishólmi með son þeirra Baldur og tíkina Monsu. Eftir nokkur ár á höfuðborgarsvæðinu ákváðu þau að skoða flutning í Hólminn að alvöru. „Við fengum leikskólapláss hér strax, Baldur er að blómstra enda er frábært að ala upp barn í „sveitinni.“ Baklandið okkar er sterkt hér og erum við dásamlega heppin með að fjölskylda hennar Elínar er mikið til búsett hér í Stykkishólmi og er Elín hjúkrunarfræðingur á dvalarheimilinu og á spítalanum.“

Stefán nefnir að hann hafi ávallt verið með sterka tengingu vestur. „Pabbi minn, Torfi Ólafsson, var harðkjarna Reykvíkingur en hann er með tengingu hingað vestur. Hann var í sveit rétt hjá Reykhólum á sínum yngri árum en mamma, Ásdís Stefánsdóttir, er að norðan. Ég datt í lukkupottinn í gena-púllinu þar sem ég fékk hæðina hans pabba og líkamsbygginguna frá mömmu. Á meðan eru systkinin mín öll svona „náttúrulegar fitubollur“ en Óli bróðir er til dæmis utan þjónustusvæðis þessa vikuna þar sem það er bollu- og sprengidagur.“

Stefán lýsir löngun sinni til að afla sér aukinnar menntunar og spennu fyrir næstkomandi sumar: „Fasteignasala eða slíkt finnst mér spennandi menntun og starf auk þess sem að ég held áfram ferðaþjónustustörfum næsta sumar en bærinn lifnar við úr sínum vetrardvala þegar sól hækkar á lofti og ferðamennirnir mæta.“

Varð að segja skilið við körfuboltann eftir fjórða höfuðhöggið

Stefán Karel aflraunamaður og íbúi í Hólminum tekinn tali

Stefán Karel aflraunamaður og íbúi í Hólminum tekinn tali