Rætt við Lárus Viðar Lárusson um árin í Mexíkó og komuna heim til Íslands

Römm er sú taug/ er rekka dregur/ föðurtúna til. Svo orðaði Sveinbjörn Egilsson skáld þýðingu sína á hluta saknaðarljóðs rómverka skáldins Óvíðs. Þrjár línur sem eru mörgum Íslendingum svo tamar (þó kannski sú fyrsta einna tömust) að margur veit ekki hvaðan þær eru komnar. En í þeim finnur fólk hversu heimþráin getur verið sterk þegar dvalist er langdvölum fjarri heimahögum. Eftir um sautján ára dvöl fjarri heimahögunum, Íslandi og Snæfellsnesinu, fluttist Lárus Viðar Lárusson aftur heim. Þá hafði hann lengst af dvalist í hinu sólríka Mexíkó, eignast þar fjölskyldu, blómstrandi rekstur og eignir. En heimahagarnir toga.

„Það var allt í lukkunnar velstandi, við vorum meira að segja með ráðskonu og undir lokin, vorum við meira að segja komin með bílstjóra, ímyndaðu þér. Þetta hljómar fáránlega hér á Íslandi. Í Mexíkó er hins vegar mjög algengt að þegar þú ert kominn upp í millistétt sértu með ráðskonu til að þrífa og elda. Það er ekkert svo sérstaklega skrýtið þar úti,“ segir Lárus í samtali við Skessuhorn.

Úti í Mexíkóborg rak Lárus ásamt eiginkonu sinni, Ane Carpio Fjeldsted, tannlæknastofu sem gekk vel, var í raun í blússandi rekstri og áframhaldandi uppbygging framundan. Stofuna reka þau vissulega ennþá þrátt fyrir að hafa flutt heim til Íslands í ágúst 2022 og uppbyggingin hefur ekki verið sett á ís, alls ekki. En hvernig stendur á því að fjölskyldan, þau hjón og synir þeirra þrír, ákváðu þá að flytjast til Íslands? „Við voru búin að vera úti mjög lengi og vildum kannski fyrst og fremst gefa strákunum tækifæri á að kynnast Íslandi. Þeir hafa aldrei búið hér, við höfum bara kíkt heim í sumarfrí. Við vildum gefa þeim tækifæri til að að læra tungumálið og komast inn í menninguna,“ segir Lárus.

Alls ekki bara gengjastríð og dóp

Mexíkó er gott land til að búa í, segir Lárus, verðlag ódýrt, veður gott. Drengirnir þeirra hjóna hafi gengið í góða einkaskóla og þau notið lífsins. Fréttir sem alla jafnan séu sagðir frá Mexíkó, um eiturlyf, gengjastríð og morð eða umferðarslys þar sem tugir farast séu ekki lýsandi fyrir landið í heild. Mexíkó sé gríðarlega stórt og fjölmennt land og fjölbreytt. Höfuðborgin, Mexíkóborg sjálf, sé þá bara eins og hver önnur stórborg. „Það eru jú auðvitað viss vandamál, en kannski ekki meiri en í öðrum stórborgum eins og í Bandaríkjunum. En maður þarf samt alltaf dálítið að vera að passa sig. Maður gat ekki sent strákana mikið út sjálfa, þeir voru rétt byrjaðir að geta farið sjálfir út í sjoppu á horninu og til baka. Það voru þessir hlutir, að flytja sig í öruggara umhverfi fyrir þá og veita þeim meira frelsi. Auðvitað langaði mig líka að koma aftur heim, ég fór út 2005 til Svíþjóðar, svo þetta voru orðin 17 ár þar sem ég hafði mestan part verið í burtu frá Íslandi.“

*Ane kona Lárusar hefur beðið í yfir ár eftir að fá viðurkenningu á menntun sinni sem tannlæknir. Vonandi er þó að birta til í þeim efnum.*

Allur ættboginn af Vesturlandinu

Lárust er fæddur 1980, uppalin á sunnanverðu Snæfellsnesi, fyrst á bænum Gerðubergi, einni af hinum svokölluðu Thors-jörðum. Árið 1988 flutti hann með fjölskyldu sinni í Haukatungu 1 í Eyja- og Miklholtshreppi sem nú heitir. „Haukatunga er bær sem afi minn keypti fyrir löngu síðan og pabbi og mamma keyptu svo af honum.“

Í Haukatungu búa foreldrar Lárusar enn ásamt bróður hans, Arnþóri, sem að töluverðu leyti hefur tekið við búskap. Foreldrar hans eru Lárus Gestsson, frá Haukatungu, og Sesselja Oddsdóttir, frá Kolviðarnesi í Eyjahreppi. Bæði eru þau af Snæfellsnesinu og Mýrunum, lengst aftur í ættir. „Ég fletti þessu einhvern tímann upp á Íslendingabók og þurfti að fara töluvert langt aftur til að finna einhvern í ættinni sem ekki væri af Vesturlandinu,“ segir Lárus.

Bæði á Gerðubergi og síðar í Haukatungu ráku foreldrar Lárusar sauðfjárbú og eins og flest börn til sveita sinnti Lárus hefðbundnum sveitastörfum heimavið og aðstoðaði foreldar sína. Spurður hvort það hafi blundað í honum að gerast bóndi svarar hann því játandi. „Já svona þegar maður var krakki, maður þekkti kannski ekki neitt annað, alinn upp í sveit. Þetta var líka aðeins öðruvísi hérna áður, fólk tók bara við. Ég segi stundum að ef ég hefði fæðst fimmtán árum fyrr væri ég kannski bara þarna ennþá.“

Þýskan varð örlagavaldur

Að lokinni grunnskólagöngu í Laugargerðisskóla fór Lárus síðan í Fjölbrautaskóla Vesturlands á Akranesi. „Ég byrjaði á málabraut en svo fannst mér þýskan svo leiðinleg að ég skipti yfir á náttúrufræðibraut,“ segir Lárus glottandi. Á náttúrufræðibraut fann Lárus áhuga sinn á nátúruvísindum, sem hann síðan hóf að nema við Háskóla Íslands eftir stúdent, að vísu með eins árs hléi þar sem hann var að vinna. „Ég vann fyrst hjá verktaka í Biskupstungum, á bæ sem heitir Miklaholt, sem sá um sauðfjárveikivarnargirðingar, meðal annars girðingarnar sem liggja á milli Hofsjökuls og Langjökuls. Þetta er um 50 km varnarlína sem liggur milli norðurs og suðurs, milli þeirra Húnvetninga og sunnanmanna.“ Um áramótin, 2000-2001 flutti Lárus svo aftur á Akranes og fór að vinna í skipasmíðastöð Þorgeirs og Ellerts. „Það var skemmtilegt, maður lærði að nota slípirokk og sjóða smá, hitt og þetta. Þetta var gríðarlega karlmannleg vinna,“ segir Lárus hlæjandi.

Um haustið 2001 hóf Lárus svo nám í sameindalíffræði við Háskóla Íslands. „Öll þessi tækni var svo ný og fersk þarna, það var allt að gerast í greininni og það var spennandi svo ég skráði mig í þetta nám,“ segir hann um námsvalið. Háskólaárin voru eins og háskólaár eiga helst að vera, full af skemmtunum, djammi og eftirminnilegum sögum, segir Lárus. „Það var dálítið tekið á því, það fylgir. Ég man vel eftir partýunum hjá líffræðingum, maður á kannski ekki að segja frá þessu, en það var blönduð bolla og notaður í hana spíri sem var ætlaður til sótthreinsunar, 95 prósent sterkur. Hann var bara fenginn hjá tækjaverði og þetta voru einhver svaðalegustu partý sem maður lenti í.“

*Þó synir þeirra hjóna hafi gert athugasemdir í upphafi líður fjölskyldunni afar vel á Íslandi.*

Fann ástina í Svíþjóð

Að loknu námi við Háskólann ákvað Lárus að halda áfram og skrá sig í mastersnám. „Ég hafði alltaf dálítinn áhuga á tölvum, mér fannst það áhugavert, forritun og slíkt. Það er svið sem heitir lífupplýsingafræði sem gengur út á að vinna úr öllum þeim miklu upplýsingum sem hefur verið safnað. Ég sá að það var boðið upp á það nám í Svíþjóð í litlum skóla í Skövde svo ég sótti um og fékk inni. Svo ég flutti þangað síðsumars 2005.“

Í Svíþjóð bankaði ástin bankaði upp á þegar Lárus kynntist Ane konunni sinni. „Við kynntumst á bar, eins og gengur. Við byrjuðum okkar samband þar og það hefur staðið sleitulaust síðan,“ segir Lárus. Sambandið hafði hins vegar í för með sér að útivist Lárusar frá Íslandi varð drjúg lengri en hann hafði gert ráð fyrir. Ane var þá þegar búin með sitt tannlæknanám í Mexíkó, þaðan sem hún er, og var í lýðháskóla í Svíþjóð þennan vetur. Lárus bjó á stúdentaheimili í borginni og kynntist Ane í gegnum sameiginlega mexíkóska kunningja. Sannkölluð ást við fyrstu sýn.

Lárus komst að því þegar hann var búinn með eina önn í náminum að það átti ekki eins vel við hann og hann hafði vonaði svo hann ákvað að skipta yfir í nám í sameindalíffræði. Um sumarið 2006 hélt hann heim til Íslands og þá kom Ane með honum og dvaldi hér á landi yfir sumarið, stundaði íslenskunám hjá Námsflokkum Reykjavíkur og kynntist íslenskri menningu. Þau parið giftu sig svo í ágúst það ár. „Ég átti eitt misseri eftir í kúrsum í náminum svo ég fór til Svíþjóðar um haustið en Ane fór heim til Mexíkó. Í desember flaug ég síðan til Mexíkó, alfluttur.“

Hefði alveg eins getað flutt á aðra plánetu

Lárus hafði fengið vilyrði fyrir því að vinna lokaverkefni sitt í lífeindafræðinni á rannsóknarstofu við UNAM háskólann í Mexíkóborg. „Þar voru svipað margir nemendur og íbúafjöldi Íslands var þá, um 300 þúsund í skólanum. Það voru mikil viðbrigði að koma frá Íslandi, flytja til smáborgarinnar Skövde í Svíþjóð, og síðan til Mexíkóborgar. Ég hefði alveg eins getað flutt á aðra plánetu, þetta var allt öðruvísi. Ég kom auðvitað mállaus til landsins, kunni að segja Una Cerveza por Favor, eins og Íslendingar segja þegar þeir fara til Spánar. Ég hafði ekki einu sinni farið til Spánar! Maður þurfti að aðlagast; loftslaginu, menningunni, fólkinu, borginni. En ég var ungur og aðlagaðist hratt, og svo kom tungumálið smám saman. Spænska er að sumu leyti hentug fyrir Íslendinga, þeir segja til að mynda alvöru R. Spænska eins og hún er töluð í Mexíkó finnst mér líka skýrari en hún er á Spáni, hún er töluð alveg eins og hún er skrifuð.“

Lárus segir að það hafi hjálpað honum að aðlagast að þurfa að fara því sem næst beint í háskólann og hafi þurft að bjarga sér, læra að nota neðanjarðarlestina og svo framvegis. „Þetta var í raun ákveðið menningarsjokk, þetta var allt nýtt, en mér leið aldrei illa og komst síðan bara yfir það.“

Lárus lýsir þá umferðinni sem ótrúlegri, þar sem hægt sé að sitja fastur svo tímunum skiptir, bíl við bíl. Það hafi hins vegar vanist, eins og annað, ekki síst þegar hann áttaði sig á því að bílsjórar færu kannski ekki allir alltaf eftir reglunum. „Ég man þegar konan mína sagði að við þyrftum að fara og sækja ökuskírteini handa mér að ég varð stressaður, hvað ef þeir færu að spyrja mig um eitthvað því ég kynni ekki spænsku? En nei nei, það þarf ekkert, þú tekur ekkert próf, þú þarft bara að borga.“

*Íslendingasamfélagið í Mexíkó fagnar 17. júní í Tepoztlán, Morelos, árið 2017.*

Vondi kallinn flýr til Mexíkó

Spurður hvaða ímynd hann hefði haft af Mexíkó áður en hann flutti þangað út segir Lárus að hann hafi haft í raun fátt vitað. „Í bíómyndunum reynir vondi kallinn alltaf að flýja yfir til Mexíkó, að komast yfir landamærin eins og það ríki engin lög eða regla í Mexíkó. Rómanska Ameríka í heild sinni er mjög fjarri okkur Íslendingum finnst mér, og var það sérstaklega þarna á þessum tíma. Þetta er allt öðru vísi en Íslendingar búast almennt við, og hafa kannski ímynd af. Jú, það eru vandamál varðandi dóp og eiturlyfjasmyglara en þau eru dálítið staðbundin getum við sagt. Mexíkó er byggt upp eins og Bandaríkin, þetta er ríkjasamband byggt upp af 32 ríkjum, og mestu vandræðin eru í landamærahéruðunum næst Bandaríkjunum. Þar eru gengjastríð og mikið um ofbeldi því miður, og þetta eru svæði sem maður hefur eiginlega engan áhuga á að heimsækja. Svo eru önnur svæði, eins og Sinaloa, þar sem eru gríðarleg öryggisvandamál. Það er ekkert óvenjulegt að þar séu skotbardagar, milli gengja, eða við lögregluna og jafnvel herinn. Mér finnst þó eins og þetta sé heldur að lagast en það er ómögulegt að segja samt.“

Spurður hvernig litið sé á Evrópubúa sem flytjist til Mexíkó eins og hann, segir Lárus að sér hafi verið alveg gríðarlega vel tekið. „Það hjálpar í raun til að vera hvítur. Mér finnst hálf óþægilegt að tala um þetta en það er þannig. Það er sérstaklega gott þegar þeir uppgötva að maður er ekki frá Bandaríkjunum, heldur frá Evrópu. Það eru allir afskaplega hjálpsamir og um leið og þeir átta sig á að maður er útlendingur í einhverjum vandræðum með eitthvað, þá eru þeir boðnir og búnir að aðstoða mann.”

Lárus kláraði mastersnámið sitt árið 2007, en sama ár eignuðust þau hjónin fyrsta son sinn, Ara. Emil bættist svo við árið 2008 og Ian árið 2011. „Svo það komu þrjú börn á fjórum árum, svo það var yfrið nóg að gera.“

Hægt að fá lán bara með því að vera til

Ane er sem fyrr segir menntaður tannlæknir og var komin í eigin rekstur á þessum tíma, með litla stofu og eigin aðstoðarmann. „Ég flutti út fyrir hrunið, og þá gat maður fengið peninga lánaða bara með því að vera til. Svo ég tók smá lán í banka til að byggja upp betri tannlæknastofu, kaupa betri tæki. Við fluttum stofuna yfir í World Trade Center í miðborg Mexíkóborgar árið 2007, afskaplega flott aðstaða.“

Lárus fór hins vegar ekki strax þá að vinna við rekstur stofunnar. „Fyrst eftir að ég flutti út, og eftir að ég útskrifaðist úr mastersnáminu, var ég bara fastur í innflytjendaeftirlitinu, sem tók gríðar langan tíma. Fyrsta starfið sem ég fékk þarna úti var skrifstofuvinna, þar sem ég var að vinna fyrir fyrirtæki sem þjónustaði Verizon internetfyrirtækið í Bandaríkjunum. Ég var sem sagt maðurinn sem hringt var í frá Bandaríkjunum þegar internetið virkaði ekki, og sagði fólki að byrja á að slökkva og kveikja aftur á tölvunni.“

Lárus vann um skeið hjá fyrirtækinu en á sama tíma var tannlæknastofan í ört vaxandi rekstri svo hann fór að hjálpa til við það sem til féll þar, svo sem við efniskaup og annað í þeim dúr. „Það er í mörg horn að líta í svona rekstri svo það var margt sem þurfti að sinna og ég gat sinnt, þó ekki væru það tannlækningarnar sjálfar. Svo ég tók sífellt meiri þátt í rekstrinum. Það var svo árið 2011 sem öllum hjá fyrirtækinu sem ég vann hjá var sagt upp, til að ráða starfsfólk aftur á lægri launum. Þetta fyrirtæki var í eigu Carlosar Slim, sem um tíma var ríkasti maður í heimi, og ég áttaði mig á af hverju það var þegar ég fór að fá útborgað. En þarna sem sagt ákvað ég að hætta þessu bara, ég fór aldrei aftur í aðra vinnu en byrjaði í raun bara að vinna við rekstur stofunnar.“

Sjónvarpsstjörnur og frægðarmenni með skínandi bros

Rekstur stofunnar hélt áfram að vinda upp á sig og er hún nú rekin á tveimur hæðum í sömu byggingu, World Trade Center. Þá eru þau hjón búin að kaupa atvinnuhúsnæði í Cancun, frægri ferðamannaborg við Karabíska hafið, þar sem unnið er að því að innrétta aðra stofu. Það tekur þó all nokkurn tíma segir Lárus, enda húsið nýtt og innrétta þarf allt frá upphafi. Vonir standa til að hægt verði að opna stofuna á þessu ári.

Ane hefur sérhæft sig í fegrunartannlækningum og tannplöntun, og segir Lárus að gríðarleg eftirspurn sé eftir þeirri þjónustu. Fáir tannlæknar séu starfandi við það og því sé ákveðinn ljómi yfir stofunni og Ane á samfélagsmiðlum enda sjónvarpsstjörnur og frægðarmenni sem til hennar sækja. Engu að síður sinnir tannlæknastofan öllu því sem venjulegar tannlæknastofur sinna.

Tannlæknar í geimfarabúningum

Covid-tímabilið reyndist rekstrinum hins vegar afar erfiður, svo erfiður að Lárus segir að þau hjón hafi haft alvöru áhyggjur af því að þau myndu ekki komast yfir þann hjalla. „Það var enginn stuðningur sem fyrirtæki fengu í Mexíkó á þessum tíma en það þurfti auðvitað samt að borga leigu og við vorum með fólk í vinnu, þetta 30 manns sem að vinna á stofunni. Í apríl 2020 var skellt algjörlega í lás. Við héldum alltaf áfram að borga fólki laun, árið áður hafði verið fremur gott svo við áttum eitthvað upp á að hlaupa þó það væri ekki mikið. Við héldum aðeins opnu þó, því það voru sumir sem eru í þannig meðferðum að það varð að sinna þeim, tannréttingum og slíku, og þá þurftu allir að mæta í hálfgerðum geimfarabúningum til að verja sig fyrir veirunni. Þetta var alveg hræðilegur tími.“

Sumarið 2020 hófu þau hjón þó starfsemina að nýju, enda segir Lárus að það hafi ekkert annað verið að gera, það hafi verið að synda eða sökkva. „Við settum á gríðarlega strangar reglur og ég held ég segi það satt að það hafi enginn veikst inni á stofunni. En við höfðum auðvitað miklar áhyggjur, tannlæknar eru auðvitað meðal þeirra stétta sem eru í mestri áhættu. Það birtist í fjölskyldunni okkar líka berlega hversu hættuleg þessi veira var. Tengdamamma missti tvo bræður sína og mág þetta sumar, svo það var persónulegt áfall í fjölskyldunni líka.“

Stefnir á frekara nám

Um áramótin 2021/2022 hófu þau hjón að ræða möguleikann á því að flytja heim til Íslands af alvöru. Lárus segir að þá hafi reksturinn verið kominn í ágætt lag eftir faraldurinn og þau hafi séð að mögulegt væri að flytja til Íslands en halda rekstrinum áfram úti. „Þetta byggist allt á starfsfólkinu og við treystum þeim til að sinna þessu fullkomlega en við erum auðvitað alltaf í internetsambandi. Ane hefur svo farið út á svona þriggja mánaða fresti til að fylgjast með rekstrinum og sinna kúnnum sem aðrir geta ekki sinnt.“

Bæði hafa þau reksturinn að sínu aðalstarfi hér heima á Íslandi. Ane vinnur einnig í hlutastarfi með fötluðum börnum í Reykjavík og Lárus hefur verið að svipast um eftir starfi meðfram rekstrinum á tannlæknastofunni. Námið hans, sem hann hefur ekki nýtt sér í raun frá útskrift, getur hentað fyrir fjölda starfa en hann segir þó að hann sé ekki að múlbinda sig við menntunina í starfsleitinni. „Eins og það er mikil klisja þá má segja að ég sé á krossgötum. Ég er ekki alveg viss um hvað ég fer að gera en ég er mikið að velta fyrir mér að fara í frekara nám, þá í stjórnun, viðskiptafræði eða rekstri. Það er það sem ég geri dagsdaglega og ég held að það væri ágætt skref að auka við mig þekkingu í því.“

Tvær íbúðir og rekstur en bankarnir segja nei

Spurður hvort þau séu alkomin heim til Íslands segir Lárus að þegar þau fjölskyldan voru að velta fyrir sér flutningum hafi komið til greina að flytja til Cancun, þar sem tannlæknastofan nýja verður. Þau hafi líka keypt íbúð í borginni en rétt eins og húsnæðið fyrir tannlæknastofuna hafi það verið keypt á forsölu og sé enn í byggingu. „Þetta er dálítið skondin staða, að vera með tannlæknastofu í Mexíkóborg, eiga húsnæði þar, vera með aðra í uppbyggingu í Cancun og eiga ókláraða íbúð þar, og vera í leit að húsnæði til kaups í Reykjavík. Bankarnir segja hins vegar bara nei af því við erum ekki með launatekjur og það eru strangar kröfur um tekjur erlendis frá, en við erum þó að reyna að vinna í því. Ég hef samt ekkert nema gott að segja um Ísland, þrátt fyrir dýrtíð og veðurfar, en ég held að það sé öllum hollt að flytja eitthvað annað um sinn. Ég á von á að við verðum alltaf með annan fótinn í Mexíkó, en við munum væntanlega búa að megninu til hér.“

Fjölskyldan hefur komið sér vel fyrir í Reykjavík, þó þau séu enn að leita að húsnæði til kaups. Lárus segir að það hafi þó þurft dálítið til svo að sannfæra mætti synina um að það væri góð hugmynd að flytja til Íslands. Þeir yngri tveir hafi haft töluverðar efasemdir en sá elsti verið alfarið á móti flutningunum. „Það er í eitt af fáum skiptum sem ég hef séð hann reiðan,“ segir Lárus. Hann bætir við að vissulega sé það ekki besti aldurinn til að flytja, 15 ára, en þau hafi hugsað að ef Ari ætti að fá alvöru tækifæri til að kynnast íslensku samfélagi væri þetta síðast sénsinn, svo hann næði í það minnsta einum bekk í grunnskóla. „Ef við myndum flytja síðar yrði það allt öðruvísi fyrir hann, ef hann færi beint í framhaldsskóla. Svo við ákváðum að það væri núna eða aldrei. Það hefur gengið alveg ótrúlega vel, íslenskt skólakerfi hefur tekið vel á móti strákunum og þeim verið sinnt mjög vel með íslensku til að mynda. Þeir hafa eignast góða vini, stunda íþróttir, Ari er í blaki hjá Þrótti, Emil er í veggjaklifri í Klifurhúsinu og Ian er í fótbolta hjá Víkingi. Ane er síðan held ég sáttust af öllum með flutningana.“

Kerfið er kúnstugt

Það sem hins vegar hefur helst skyggt á flutningana til Íslands er baráttan við kerfið. Ane vill stunda sína atvinnu, tannlækningarnar, hér á landi en til þess þarf hún að fá afgreidda umsókn um að nám hennar verði metið og hún fái starfsleyfi. Það er embætti Landlæknis sem það á að gera og þangað sendi Ane inn umsókn í nóvember 2022. Sú umsókn er ennþá í vinnslu en loks í síðustu viku fékk Ane þau gleðitíðindi að hún gæti farið til London til að þreyta þar próf til að fá starfsleyfi. Hvenær af því verður er enn óljóst. „Kerfið er ekki að gera fólki auðvelt fyrir, síður en svo. Hjá Útlendingastofnun tók það tíu mánuði að fá fyrir hana dvalarleyfi, þrátt fyrir að hafa verið gift Íslendingi í sextán ár og vera móðir þriggja íslenskra stráka. Það skipti engu máli, það fara allir í sömu röð. Sem betur fer eru lögin þannig að hún fékk atvinnuleyfi um leið og hún flutti til landsins, af því hún er gift Íslendingi.

Varðandi tannlækningarnar þá þykir manni þetta hlálegt vegna þess að það er skortur á tannlæknum á Íslandi. Hún er búin að ræða við Tannlæknafélagið þar sem fólk segir bara: Vertu velkomin. Hér er hún komin til landsins, með hátt í tveggja áratuga reynslu af því tannlækningum og rekstri eigin stofu, með sérhæfingu í tannfegrun, en hefur þurft að bíða í yfir ár bara eftir því að umsóknin hennar sé tekin til afgreiðslu. Manni þykir þetta kúnstugt.“

En hvað er þá Lárus eftir 17 ára sjálfskipaða útlegð, Snæfellingur eða Mexíkói, eða hvað? „Ég segist alltaf vera Snæfellingur og ættaður úr Hnappadal. En ég veit það ekki. Ég er kannski fyrst og fremst Íslendingur en mér þykir mjög vænt um þá reynslu að hafa búið í Mexíkó svona lengi.“

*Lárus ásamt sonum sínum, þeim Ian, Ara og Emil, í réttum.*

-Freyr Rögnvalsson skráði

„Ég segist alltaf vera Snæfellingur og ættaður úr Hnappadal“

Rætt við Lárus Viðar Lárusson um árin í Mexíkó og komuna heim til Íslands

Rætt við Lárus Viðar Lárusson um árin í Mexíkó og komuna heim til Íslands