Ítarlegt viðtal við Hannes S Jónsson framkvæmdastjóra Körfuknattleikssambands Íslands

Frá unglingsárum hefur allt líf Hannesar Sigurbjörns Jónssonar snúist um körfubolta. Hann telur sig hafa margt fram að færa í stjórnmálum og oftar en einu sinni hefur verið komið að máli við hann þar um. Þó Hannes elski að búa á Akranesi urðu eftirmálar þess að greina frá einelti sem sonur hans varð fyrir til þess að fjölskyldan íhugaði að flytja af Skaganum.

Flest fólk á sér áhugamál sem það sinnir að einhverju marki. Sumt les bækur, annað bakar, sumt fólk fer á fjöll eða skíði. Áhugamál eru af öllu tagi og yfirleitt færa þau fólki ánægju og aukna lífsfyllingu. Stundum þarf fólk að leggja töluvert á sig til að stunda áhugamál sín og margur vildi sjálfsagt að meiri tími gæfist, fyrir utan vinnu og daglegt amstur, fyrir þau. Í tilfelli Hannesar Sigurbjörns Jónssonar er áhugamálið töluvert meira en bara áhugamál, öllu heldur ástríða. Sú ástríða er körfubolti og hefur meira og minna stýrt öllu lífi Hannesar í hátt í fjóra áratugi. Hannes hefur lífsviðurværi sitt af körfubolta, hann er framkvæmdastjóri Körfuknattleikssambands Íslands (KKÍ) og var formaður sambandsins í 17 ár, allt þar til á síðasta ári. Mörgum kann að þykja kúnstugt að þrátt fyrir þessa eldheitu ást á íþróttinni hefur Hannes aldrei stundað hana. Hannes var þegar í fullu starfi, og rúmlega það, fyrir KKÍ þegar hann ásamt fjölskyldu sinni tók ákvörðun um að flytjast búferlum, af höfuðborgarsvæðinu og upp á Akranes. Það gerðu þau árið 2014 og hafa notið þess mjög. Hannes segir að þau vilji hvergi annars staðar vera.

Fólk hætti að heilsa

Þrátt fyrir það kom sá tími að það hvarflaði að fjölskyldunni að hún ætti vart annarra kosta völ en að flytja úr bænum. Var það eftir að Hannes steig fram í fjölmiðlum og lýsti langvarandi einelti sem sonur hans, Jón Gautur, varð fyrir í grunnskóla. Hannes segist sannarlega aldrei hafa séð eftir því að hafa staðið upp fyrir son sinn, greina opinberlega frá eineltinu og alvarlegum afleiðingum þess, en viðurkennir að hann hafi ekki séð fyrir sér hvernig eftirleikurinn myndi verða.

„Ég elska Akranes og ég elska að búa á Akranesi. Það er afskaplega gott fólk á Akranesi en mér finnst of margir Skagamenn hafa tekið vitlaust á þessu máli. Þeir hafi tekið það of persónulega inn á sig og litið á það sem gagnrýni á bæjarfélagið í heild sinni. Ég var ekki, og ekki heldur Jón Gautur sonur minn eða fjölskylda, að gagnrýna Akranes sem slíkt. Við tókum það alltaf skýrt fram að þetta hefði getað hafa gerst í hvaða sveitarfélagi sem er, og í hvaða skóla sem er, en það er enn þann dag í dag fólk á Akranesi sem heilsar okkur ekki eftir þessa umræðu. Mér finnst það dapurt því Akranes er frábært bæjarfélag og ég myndi hvergi annars staðar vilja búa í dag, en það er þungbært hvernig sonur minn hefur fengið að finna fyrir afleiðingunum af þessu. Enn þann dag í dag er fullt af fólki sem mætti koma betur fram við hann en gert hefur verið,“ segir Hannes.

Hannes leggur áherslu á að vilji hans standi ekki til þess að viðtal blaðamanns Skessuhorns snúist einkum um umrætt mál, en óhjákvæmilega þurfi að ræða það í samhenginu. Til að mynda í því samhengi að oftar en einu sinni hafi verið komið að máli við hann um þátttöku í stjórnmálum. Því sé Hannes alls ekki fráhverfur enda telji hann sig hafa mikið fram að færa eftir áratuga starf innan íþróttahreyfingarinnar, innanlands sem og á alþjóðavettvangi. Hins vegar sé fleira sem hann hafi í farteskinu, og þá meðal annars fyrrgreind reynsla fjölskyldunnar. En að því verður komið síðar.

*Samrýmd fjölskylda. Hannes, Guðlaug Gyða, Bergþóra og Jón Gautur um liðin áramót.*

Stressið minna á Skaganum

Hannes er kvæntur Bergþóru Sigurjónsdóttur en hún og hennar fjölskylda eru Skagafólk í húð og hár. Hannes er hins vegar Kópavogsbúi að upplagi og þó hann hafi komið víðar við segist hann líta á sig sem slíkan. Tvö börn eiga þau hjón, þau Jón Gaut og Guðlaugu Gyðu.

Fjölskyldan bjó í Grafarvogi í Reykjavík þar til árið 2014 að þau tóku ákvörðun um að flytjast búferlum upp á Skaga. „Okkur langaði að stækka við okkur og það var ljóst á þeim tíma að ef við ætluðum ekki að skuldsetja okkur of mikið yrði erfitt um vik að kaupa stærri húseign í bænum. Það var töluvert ódýrara að kaupa á Akranesi þá, þó að dregið hafi úr muninum núna. Mig langaði mjög mikið að prófa þetta. Ég fann alltaf þegar við fórum upp á Skaga í heimsókn að hitta fjölskylduna hennar Bergþóru, áður en við fluttum sjálf, að stress stigið fór niður hjá mér. Í minni vinnu þar sem er endalaust áreiti fannst mér það æðislegt. Svo við ákváðum að prófa.“

Þau hjón bæði hafa alla tíð síðan þau fluttu unnið í Reykjavík. Bergþóra er hárgreiðslukona og vinnur á stofu í Grafarvogi en skrifstofur KKÍ eru í Laugardalnum, þar sem Hannes vinnur og hefur gert frá árinu 2006. Spurður hvernig það hafa verið þegar börnin þeirra voru yngri, hvort það hafi verið erfitt að vera þetta langt frá á virkum dögum ef þurfti að bregðast skyndilega við, til dæmis vegna veikinda, segir Hannes að þau hafi verið svo heppin að hafa gott öryggisnet á Skaganum. „Við vorum svo heppin að tengdaforeldrar mínir voru bæði hætt að vinna þegar við fluttum. Það var ein af ástæðum þess að við létum slag standa. Börnin okkar voru þarna bæði í grunnskóla og tengdaforeldrar mínir voru tilbúin að vera öryggisnetið. Ef það hefði ekki verið hefðum við held ég ekki flutt. Þó vegalengdin sé í sjálfu sér ekki það löng hefði manni alltaf liðið smá illa með það.“

Virðist alltaf vera lengra úr borginni en í borgina

Spurður hvort ekki sé tímafrekt og flókið fyrir þau bæði að þurfa að ferðast ofan af Skaga til vinnu alla daga gefur Hannes ekki mikið fyrir það. Raunar séu þau ekki bara tvö á ferðinni því að Guðlaug Gyða dóttir þeirra hjóna stundi nú nám í Borgarholtsskóla, svo oftast séu þau þrjú. Hann viðurkennir þó að stundum geti umferðin verið ansi þung þegar komið er inn í Mosfellsbæ. „Guðlaug Gyða á að vera mætt í skólann klukkan 8:10 og ég hef alveg lent í traffíkinni eftir að hafa skutlað henni, það hefur komið fyrir að ég sé ekki kominn fyrr en klukkan 9:00 niður í Laugardal.“

Blaðamaður veltir því upp hvort það myndi miklu máli skipta fyrir fjölskylduna og ferðir til skóla og vinnu ef til að mynda Sundabraut yrði að veruleika. Hannes segir að sjálfsagt myndi það breyta ýmsu varðandi umferðina en það hefði engu skipt varðandi ákvörðunina á sínum tíma um að flytja upp á Skaga. „Við hefðum hins vegar held ég aldrei flutt upp eftir ef ekki væri fyrir göngin. Þó að ég sé að kvarta undan því að vera klukkutíma í vinnuna þegar verst lætur, yfirleitt er ég bara þetta fjörutíu mínútur, þá er það ekkert mikið í samanburðinum við það sem gerist víða erlendis. Fyrir mér er Borgarnes, Akranes, Selfoss, Keflavík, allt saman bara höfuðborgarsvæðið. Hins vegar er til fólk sem býr í Reykjavík sem fer aldrei upp fyrir Ártúnsbrekku. Það er fólk sem ég þekki, jafnvel í fjölskyldunni, sem finnst eins og við búum alveg sjö klukkutíma í burtu. Það er stundum sagt, þegar á að halda matarboð, hvort það sé ekki bara betra að halda það í bænum því það sé svo langt að koma til okkar upp á Skaga. Það virðist alltaf vera lengra úr borginni en í borgina.“

Hannes segir aðspurður að hann myndi gjarnan vilja að almenningssamgangnakerfið þjónaði Skagamönnum betur en nú er raunin. „En ég myndi líka vilja að almenningssamgöngur á höfuðborgarsvæðinu sjálfu væru betri. Það stoppar strætó stutt frá okkur heima uppi á Skaga og það tekur mig um klukkutíma að komast í vinnuna. Vinnufélagi minn sem býr í Hafnarfirði, hann er hins vegar sjö mínútum lengur á leiðinni. Ég myndi gjarnan vilja hafa aukna tíðni yfir daginn upp á Akranes, sérstaklega fyrir dóttur mína.“

*Var aldrei á parketinu. Þrátt fyrir mikla ástríðu Hannesar fyrir körfubolta æfði hann íþróttina aldrei sjálfur.*

Snerti sjálfur aldrei körfubolta

Talið berst nú að ástríðu Hannesar, körfuboltanum, sem hann segir að hafi fylgt sér frá unglingsárum. Það er því rétt að spyrja hann um afrek hans á körfuboltavellinum, í ljósi þess að stærstur hluta fullorðinsáranna hefur farið í vinnu að körfubolta. „Ég spilaði aldrei körfubolta. Aldrei, ég var í fótbolta og handbolta. Körfubolta áhugann má rekja til þess að föðurbróðir minn, yngsti bróðir pabba, kemur heim frá Bandaríkjunum þegar ég er 14 ára, úr skiptinámi. Og hann hafði þar kynnst körfubolta og varð algjörlega gagntekinn, kom heim með körfubolta í hausnum. Honum þótti þurfa að gera eitthvað til að rífa körfubolta starfið upp í Breiðabliki, sem var svona frekar lítið að gerast í, og spyr mig hvort ég sé tilbúinn til að hjálpa honum við það, að vinna á leikjum og svona. Það má segja að frá þessum tíma hafi körfuboltinn verið lífið mitt, Breiðablik og körfubolti var það eina sem komst að hjá mér.“

Hannes var sem sagt kornungur þegar hann hellti sér út í starf að körfubolta. Hann var aðeins sextán ára þegar hann var sendur á sitt fyrsta landsþing fyrir hönd Breiðabliks og lýsir því að hann hafi þá, og síðar, notið þeirrar gæfu að hitta brautryðjendur í körfuboltanum hér á landi, menn eins og Einar Bollason og Kolbein Pálsson til að mynda. Hann minnist þá sérstaklega á hversu mikilvægt það var honum að hitta síðar, og eiga gott spjall við, fyrsta formann KKÍ, Boga Þorsteinsson. „Mér finnst ég mjög heppinn að hafa byrjað svona ungur, einmitt til að hafa fengið að hitta alla þessa frumkvöðla, heyra söguna og læra af þeim. Það hefur hjálpað mér gríðarlega í mínu starfi. Það má aldrei gleyma sögunni. Við verðum að bera virðingu fyrir því sem við erum að vinna að. Við eigum ekki KKÍ, við erum með það að láni og þurfum að bera virðingu fyrir því sem þeir sem á undan okkur komu gerðu og því sem að þeir sem á eftir okkur koma munu gera. Þetta á við um félögin líka, og í raun um allt íþróttastarf.“

Yngri flokka starf og meistaraflokkar verða að fara saman

Hannes hætti störfum fyrir Breiðablik árið 2002. Körfuboltastarf hjá Breiðabliki hefur verið brokkgengt á síðari árum og blaðamaður spyr hvort að Hannes sé vonsvikinn vegna þess. „Ég ætla ekki að segja að ég sé vonsvikinn, þó ég vildi gjarnan sjá stöðu meistaraflokka félagsins betri. Við megum samt ekki gleyma því að yngri flokka starf félagsins hefur verið, og er, mjög gott. Það hefur hins vegar reynst erfitt að fá inn fjármuni til að standa undir öflugum meistaraflokkum. Það er líka þannig að það hefur reynst erfitt, og það á alls ekki bara við um Breiðablik, að fá inn fólk til starfa.“

Töluverða peninga þarf orðið til að halda úti samkeppnishæfum liðum í meistaraflokki í körfubolta. Á umliðnum árum hefur oft verið talað á þeim nótum að allt of háar fjárhæðir fari í rekstur meistaraflokka íþróttafélaga á meðan að of litlu sé varið til barna- og unglingastarfs, sem séu grunnurinn að starfsemi íþróttafélaganna. Hannes segir hins vegar að sín skoðun sé sú að þetta tvennt verði að fara saman. Nauðsynlegt sé fyrir yngri flokka starf að börn og unglingar hafi fyrirmyndir í meistaraflokkum. „Fyrirmyndir verða til í meistaraflokks liðum, ef þú ert tíu ára og það er einhver 22 ára leikmaður sem gefur sig að þér, þá skiptir það öllu máli. Það þarf ekki að vera vont að það séu komnir meiri fjármunir í rekstur meistaraflokka en það verður að vera rekstrargrundvöllur fyrir hlutunum. Ef ekki eru sterkir meistaraflokkar þá eru færri iðkendur í yngri flokkum.

Íþróttir, hvort sem er í bæjarfélögum, hverfum eða þá landsliðin, snerta við okkur og eru þáttur í lífi okkar á hverjum degi. Við höfum séð það að undanförnu hvað körfubolti gerir mikið fyrir íbúa Grindavíkur, fyrir samfélagið, ekki bara fyrir íþróttaáhugafólk. Það er þarna einhver miðpunktur þar sem samfélagið getur komið saman.“

Verður að virkja sjálfboðaliða í meira mæli

Í þessu ljósi, segir Hannes, er mikið áhyggjuefni hversu sjálfboðaliðastarf í íþróttum hefur dregist saman undanfarin ár. Miklu máli skipti að hægt sé að virkja sjálfboðaliða í meira mæli en nú er. Skiljanlegt sé að fólk vilji fá borgað fyrir vinnu sem það innir af hendi; „en við þurfum líka að gefa af okkur. Mér finnst til dæmis að leikmenn sem hætta mættu koma í meira mæli inn í starfið því það er fullt af öðru fólki sem að gaf mikið af sér til þess að þeir gætu spilað körfubolta á sínum tíma. Þetta starf mun aldrei ganga upp áfram nema með öflugum sjálfboðaliðum.“

ÍA hefur ekki spilað í efstu deild karla um allnokkurt skeið, en á árum áður átti liðið mjög frambærilegt efstu deildar lið í körfubolta. Spurður hvaða augum heimamaðurinn Hannes líti það segir hann að þrátt fyrir þetta sé staðreyndin sú að körfuboltastarf á Akranesi er mjög öflugt. „Það er mjög öflugt starf í yngri flokkunum og meistaraflokks liðið er í 1. deild í dag. Mér finnst margir á Akranesi ekki átta sig á því hversu öflugt starfið er, miklir eldhugar sem hafa staðið að því undanfarin ár. Framtíðin er mjög björt, það hafa verið koma upp öflugir einstaklingar og Akranes í meistaraflokki á eftir að gera sig meira gildandi á næstunni. Ég myndi þó vilja sjá fleiri stelpur koma inn og æfa. Íþróttastarf á Akranesi er ótrúlega öflugt og við erum líka mjög heppin með það hversu öflugir einstaklingar hafa komið að því starfi, í sjálfboðaliðastarfi.“

Fannst illa komið fram við sig

Hannes settist fyrst í stjórn KKÍ árið 1999 og varð svo varaformaður árið 2002. Þegar að Ólafur Rafnsson, þáverandi formaður, var kjörinn í stjórn ÍSÍ árið 2006 skoraði hann á Hannes að gefa kost á sér í formannsstólinn. „Ég hélt nú ekki, mér fannst ég ekki vera týpan til að vera fremstur í flokki. Mér leiddist að koma fram, stýra fundum, fara í viðtöl og svona, vildi frekar bara vera á ritaraborðinu eða á kústinum. En ég lét til leiðast og ég viðurkenni alveg að mér fannst þessir þættir starfsins erfiðir til að byrja með, það finnst mörgum það fyndið í dag því það er stundum sagt að ég tali nú frekar of mikið heldur en hitt. Ég var hræddur við að gera mistök, sem er bæði kostur og galli, en svo lærir maður það að sennilega er maður að gera einhver mistök á hverjum degi.“

Hannes sat á formannsstóli þar til eftir ársþing KKÍ á síðasta ári, alls í 17 ár. Spurður hvers vegna hann hafi stigið niður af þeim stóli í fyrra segir Hannes að hann hafi í raun ekki viljað gera það, ekki á þeim tíma. „Það sem gerðist, og var mér mjög erfitt, var að árið 2014 þurfti að spara í rekstri sambandsins og þáverandi framkvæmdastjóra var því sagt upp. Það var mér mjög erfitt því við vorum miklir vinir og góðir samstarfsmenn. Stjórn bað mig þá að taka við sem starfandi framkvæmdastjóri með fram formennskunni. Það stóð svo alltaf til að ráða nýjan framkvæmdastjóra, og ég er því alveg sammála því mín skoðun er að þessi tvö störf eigi að vera aðskilin. Hins vegar komst karlalandsliðið okkar í lokakeppni Evrópumótsins árið 2015 og starfið var alveg á fullu og við höfðum einfaldlega ekki efni á að skera á milli þarna. Sambandið skuldaði töluvert mikið og það var í raun neyðarúrræði að halda þessu svona. Ég var sjálfur búinn að ákveða að þegar við hefðum rétt af fjárhaginn myndi ég stíga niður úr öðru hvoru starfinu, og þetta var ég búinn að ræða mjög opinskátt. Ég hafði verið kosinn formaður 2021 og kjörtímabilið er fjögur ár. Ég var búinn að segja að ég vildi að þessi aðskilnaður gerðist árið 2025 því þá væri fjárhagur sambandsins kominn í jafnvægi. Örugglega segja sumir að þetta sé sjálfhverfa en ég hefði viljað, eftir allan þennan tíma í starfi, fá að gera þetta á mínum forsendum.“

Það fór hins vegar ekki svo því á ársþinginu í fyrra var lögð fram tillaga þess efnis að formennska og framkvæmdastjórastaða mætti ekki vera á hendi sömu manneskju. Var tillagan samþykkt og sagði Hannes því af sér sem formaður á næsta fundi stjórnar og Guðbjörg Norðfjörð, sem verið hafði varaformaður hans, tók við formannsembættinu. Stjórn samþykkti síðan að ráða Hannes í stöðu framkvæmdastjóra. „Hluti af þessu hefur ábyggilega verið að einhverjum hafi þótt ég vera búinn að vera of lengi þarna. Ég hef ekki rætt þetta áður í viðtali, en ég hefði viljað gera þetta öðruvísi.“

-Fannst þér illa komið fram við þig? „Já.“ -Situr það í þér? „Nei. Það sat í mér í tvo daga og svo var það búið. Það eru skiptar skoðanir um menn og málefni og ef ég tæki hlutum persónulega væri ég löngu hættur hjá KKÍ. Ég hef fengið yfir mig allskonar vitleysu og bull, og stundum frá góðum vinum mínum í hreyfingunni. Þetta er bara búið og áfram gakk, ég nenni ekki að velta mér upp úr því sem búið er. Ég ber það mikla virðingu fyrir því sem fólkið í hreyfingunni ákveður og þetta var ákveðið á landsþingi. Ég tek það skýrt fram að ég er sammála því að þessi tvö embætti eiga í grunninn að vera aðskilin, spurningin var bara um tímasetningu og aðferð.“

-Finnst þér þú hafa setið undir óvæginni umræðu og gagnrýni á þessum árum sem þú hefur stýrt KKÍ? „Mér finnst umræðan stundum hafa orðið of persónuleg, en það er Ísland í dag. Þær ákvarðanir sem ég hef tekið tók ég ekki einn, ég tók þær með stjórn og starfsfólki, byggðar á lögum og reglum sambandsins sem félögin hafa ákveðið. Mér finnst allt of algengt að það sé farið í manninn en ekki málefnið. Gagnrýni á alltaf rétt á sér og það á að hafa skoðanir á því sem KKÍ er að gera en það er ekki Hannes í KKÍ sem er að gera hlutina. Það er KKÍ sem sérsamband. Við þurfum að passa hvernig við tölum, öll eigum við fjölskyldur. Börnin mín hafa fengið að heyra margt misfallegt um mig. Ég get alveg tekið gagnrýninni sjálfur, það truflar mig ekkert mikið þegar einhver er að hella úr skálum reiði sinnar yfir mig.“

Ennþá fullur eldmóðs

Þegar Hannes tók við sem formaður KKÍ fyrir átján árum lagði hann upp með ákveðin verkefni sem hann vildi koma áfram. Það var að fjölga iðkendum í körfubolta, að byrja kennslu í íþróttinni til enn yngri barna en verið hafði, að vekja aukna athygli á KKÍ og íslenskum körfubolta í fjölmiðlum, og að fjölga útikörfuboltavöllum. Það segir hann að hafi allt gengið eftir; „nema að okkur vantar ennþá miklu fleiri útikörfuboltavelli.“

Spurður hvað hann sjái fyrir sér varðandi framtíðina og hvort hann ætli sér að gefi sig áfram að íslenskum körfubolta um langa framtíð svarar Hannes því að meðan neistinn og áhuginn sé til staðar geti hann mjög vel hugsað sér það. „Meðan ég finn ennþá áhugann og drifkraftinn til að halda áfram vil ég gera það. Hvort það verða 1, 2, 5 eða 10 ár, og þá hversu lengi hreyfingin vill starfa með mér verður bara að koma í ljós. Það eru verkefni sem ég vil takast á við og ná fram. Ríkisvaldið þarf að gera miklu meira fyrir sérsambönd í íþróttum, varðandi afreksstyrki og rekstrarstyrki. Bæjarfélög verða þá mörg hver að gera miklu betur í stuðningi við íþróttafélögin, án þess að ég sé að draga úr því að margt er verið að gera vel. Það þarf að koma upp alvöru ferðastyrk fyrir íþróttafélögin, það þarf að bæta aðstöðu félaganna og aðstöðu landsliða.“

Gæti hugsað sér að fara í landsmálapólitík

Þegar Hannes talar um íþróttina sem hefur verið svo snar þáttur í lífi hans um svo langan tíma er auðvelt að hrífast með. Þar fer maður sem talar af mikilli reynslu en hefur líka mjög ákveðnar skoðanir á ýmsu er snertir rekstur, er snertir almannaþjónustu, aðkomu ríkis og sveitarfélaga að íþróttastarfi og æskulýðsmálum. Því vaknar óhjákvæmilega sú spurning hvort aldrei hafi verið komið að máli við hann um að hella sér út í pólitíska þátttöku. Svarið er stutt og laggott: „Jú.“ -Oft? „Nokkrum sinnum.“ -Hefurðu íhugað það? „Já, ég hef íhugað það. Þetta hefur verið nefnt við mig af nokkrum aðilum á síðustu árum.“ -En hvað stoppar? „Það er bara mjög erfitt að finna réttan pólitískan flokk á Íslandi í dag, til að vinna með.“ -Þannig að ef slíkur flokkur fyndist, þá gætir þú hugsað þér það? „Já, ég gæti hugsað mér það, sérstaklega í landsmálapólitíkinni. Vegna þess að ég veit að ég hef bara mjög margt fram að færa. Sérstaklega eftir öll þessi störf hjá KKÍ, öllu því sem ég hef lært, og líka af störfum á alþjóðavettvangi. Ég myndi íhuga það alvarlega ef ég fyndi rétta flokkinn og réttu tímasetninguna.“

Hannes tekur þó skýrt fram að meðan hann sé í starfi hjá KKÍ þurfi hann að vera, og sé, tilbúinn að vinna með öllum og gagnrýna alla, sama hvaða skoðun hann sjálfur kunni að hafa í stjórnmálum.

Einelti er dauðans alvara

„Ég veit líka að ég gæti haft margt fram að færa sem ekki bara er tengt íþróttum. Það hefur auðvitað ýmislegt gengið á í mínu lífi og minna,“ segir Hannes enn fremur. Spurður hvort hann sé þar að tala um eineltið sem Jón Gautur sonur hans varð fyrir, það hvernig Hannes steig fram og tjáði sig opinberlega um það og eftirmála þeirrar ákvörðunar, svarar hann játandi. „Það kenndi mér mjög margt. Það er mjög margt sem við getum gert miklu betur þegar kemur að einelti.“

Hannes hrósar Fjölbrautaskóla Vesturlands á Akranesi í hástert fyrir framgöngu skólastjórnenda, kennara og starfsmanna. Tekið hafi verið frábærlega á móti Jóni Gauti þar og honum gangi mjög vel í námi. Það sýni að hægt sé að bregðast rétt og vel við í tilfellum sem þessu. „Ég hefði viljað sjá marga og mörg kerfi í sveitarfélaginu gera betur í málinu öllu. Ég vil meina að ný farsældarlög geti hjálpað til að koma í veg fyrir svona til framtíðar. Þetta hefur ekkert með skólana á Akranesi að gera, einelti getur átt sér stað alls staðar, en við sem íbúar á Akranesi verðum að taka betur á því þegar má gera betur. Ég held að margir megi taka það til sín að taka ekki gagnrýni sem þessari svona persónulega. Það var sárt að sjá fólk sem maður þekkti vel vera tilbúið taka u-beygju þegar maður mætti því, maður finnur vel fyrir því.“

-Hvarflaði að ykkur að flytjast burt, vegna þessa? „Ég væri að ljúga ef ég myndi segja að við hefðum ekki hugsað það. Ég tel mig vera orðinn Skagamann, hafandi búið hér svo lengi, og svo ég ítreki það enn þá er hér mjög gott fólk. En sonur minn er ekki að fara að búa hér til framtíðar, ekki eftir að hann flytur að heiman frá okkur foreldrunum. Við tölum oft um þetta ennþá, sonur minn talar oft um þetta. Einelti og hvers konar ofbeldi hefur áhrif á þig fyrir lífstíð. Einelti er dauðans alvara.“

*Bergþóra eiginkona Hannesar er Skagamær í húð og hár. Þau skötuhjú fóru fyrst á stefnumót fyrir 25 árum og hefur stefnumótið staðið síðan.*

Freyr Rögnvaldsson skráði

Tilbúinn í stjórnmálin ef réttur flokkur finnst

Ítarlegt viðtal við Hannes S Jónsson framkvæmdastjóra Körfuknattleikssambands Íslands

Ítarlegt viðtal við Hannes S Jónsson framkvæmdastjóra Körfuknattleikssambands Íslands