Rætt við blaðburðarmömmuna Guðrúnu S. Gísladóttur

Blaðburðarbörn eru hverju blaði nauðsynleg. Þau sinna starfi sínu af kostgæfni hvernig sem viðrar allan ársins hring. Guðrún S. Gísladóttir á Akranesi er sannkölluð blaðburðarmamma því þrjú af fjórum börnum hennar hafa borið út Skessuhorn samfellt í rúmlega 16 ár eða frá árinu 2007 og lengst af báru þau út í sama hverfið. Fyrst í röðinni var Ragnheiður Eva sem byrjaði ellefu ára gömul í nóvember árið 2007 að bera út Skessuhornið og þangað til í október 2012 eða í tæp fimm ár. Þá tók Steindór Gauti við þegar hann var ellefu ára og hann bar út í sex ár eða til ársins 2018. Yngsta barnið, Hákon Freyr, tók síðan við keflinu á ellefta ári og hætti á dögunum þegar hann var sextán ára.

Þá var spurning að finna nýtt blaðburðarbarn innan fjölskyldunnar en útburðurinn hentaði því miður ekki barnabörnunum. Það var hins vegar frændi þeirra, Jökull Viktor Jakobsson, sem tók við af frænda sínum og því helst starfið innan fjölskyldunnar.

Blaðamaður Skessuhorns heyrði í Guðrúnu í tilefni af þessum tímamótum og spurði hana fyrst hvernig það kom til að börnin hennar byrjuðu að bera út Skessuhornið á sínum tíma? „Ragnheiði Evu langaði að fá einhverja vinnu með skóla og sóttist eftir því sjálf. Ég hafði sjálf reynslu í þessum bransa því ég var að bera út Dagblaðið í einhver fimm ár á þessum aldri.“ Guðrún segir að þetta hafi hjálpað börnunum að fá smá vasapening en fyrst og fremst að bera ábyrgð, að fara út í hvernig veðri sem er og passa upp á að fara á rétta staði og allt þetta. „Auðvitað hjálpuðum við til ef það var brjálað veður en þetta er ótrúlega hollt fyrir þau. Þau læra að afla peninga og þurfa að hafa svolítið fyrir þeim og þá hugsa þau meira kannski í hvað þau ætla að setja peningana.“

*Myndin af Ragnheiði Evu Guðmundsdóttur í Skessuhorni árið 2009. Ljósm. úr safni*

Árið 2009 var stutt viðtal við Ragnheiði Evu í Skessuhorni þar sem hún sagði að hún hefði borið blaðið út í eitt og hálft ár. Ragnheiður Eva sagði að það væri gaman að bera út og svo gott að fá peninga fyrir. Hún sagðist ekki eyða blaðburðarpeningunum jöfnum höndum heldur safnaði þeim og hún ætti nú um 90 þúsund krónur í sjóði. Stundum hjálpuðu litli bróðir henni við blaðburðinn og mamma hennar og pabbi líka.

Passaði alltaf ágætlega

En hvað kom til að börnin tóku við hvert af öðru í blaðburðinum? „Það eru fimm og sex ár á milli barnanna hjá okkur og þetta passaði því alltaf ágætlega miðað við aldurinn því þá voru þessi eldri að fá meiri vinnu eða komin í eitthvað annað. Það var því alltaf eftirsóknarvert hjá því næsta að taka við. Þau gátu safnað fyrir einhverju sem þau langaði að eignast og það var auðvitað aðal hvatinn. Ég er alveg sannfærð um að þetta skiptir máli þó að krakkar séu ungir því það er ákveðin ábyrgð að bera út blöð og er hollt á svo marga vegu. Þetta er búinn að vera ágætur tími hjá þeim og ég ánægð með hvað þau sinntu þessu starfi vel og lengi.“

Aðalkosturinn við að bera út Skessuhorn miðað við önnur blöð eins og Morgunblaðið og Fréttablaðið sem var, segir Guðrún að það er borið út einu sinni í viku og seinni partinn. „Þetta er þægileg og alls ekki íþyngjandi vinna, þau þurfa ekki að vakna eldsnemma á morgnana. Þetta er gaman og það fylgir þessu góð útivera. Starfið krefst aga því þú þarft að fara út hvernig sem veðrið er, lærir að klæða þig eftir veðri og það er því hellings þroski og seigla í þessu. Þetta er búið að vera langur en frábær tími hjá krökkunum mínum. Þetta hefur gert þeim gott á alla vegu og þau hafa verið mjög ánægð með þennan tíma,“ segir Guðrún blaðburðarmamma að lokum.

Ákveðin ábyrgð að bera út blöð

Rætt við blaðburðarmömmuna Guðrúnu S. Gísladóttur

Rætt við blaðburðarmömmuna Guðrúnu S. Gísladóttur