Rætt við Díönu Ósk sem í haust tók við starfi verslunarstjóra Olís í Borgarnesi

Díana Ósk Heiðarsdóttir tók nýlega við sem verslunarstjóri á Olís stöðinni við brúarsporðinn í Borgarnesi. Hún býr á Akranesi en er úr Dölunum og kann vel við að starfa í Borgarnesi. Blaðamaður Skessuhorns hitti hana á vinnustað og spjallaði við hana um nýja starfið og ýmislegt sem á daga hennar hefur drifið.

Gott að hugsa málin

Þegar að er komið hefur Díana stokkið í að afgreiða, enda er annasamt á Olís, þangað sem mörgum finnst gott að koma. Hún losnar þó fljótt úr erlinum og við setjumst niður á skrifstofu hennar í rólegt spjall. Fyrsta spurningin snýr að starfinu. Hvað gerir verslunarstjóri? „Hann gerir bæði allt og ekkert,“ svarar Díana. „Það þarf að gera upp, annast mannauðsmál og lagerstöðu, endursendingar og skipuleggja þrif, auk þess að hafa sívakandi auga á rekstrinum í heild. En auðvitað treysti ég fólkinu mínu, ef maður er með gott fólk gengur allt vel.“ Aðspurð um hvort hún hyggist gera einhverjar breytingar á rekstrinum sem slíkum segir hún að hún vilji kynnast staðnum vel áður en að til slíks kæmi. Nú er hún búin að vera í starfinu í þrjá mánuði og er farin að hugsa málið.

*Olís stöðin í Borgarnesi er vinsæl jafnt meðal heimamanna sem ferðafólks.* Þar er opið allan sólarhringinn.

Opið alla nóttina

Á Olís er opið allar nætur og staðurinn er því sérlega mikilvægur fyrir fólk sem þá er á ferðinni. Díana segir að næturnar geti verið mjög annasamar og alltaf séu tveir á vakt og jafnvel þrír þegar fólk er á leiðinni heim af stórum bæjarhátíðum. „En svo er fólk líka oft á leiðinni heim af ýmisskonar skemmtunum auk allra norðurljósahópanna.“ Hún segir að bílstjórar geri mikið af því að stoppa á Olís og gjarnan komi hópar íþróttafólks á leið heim af mótum seint um kvöld eða á nóttunni. „Fólk er þakklátt fyrir að fá afgreiðslu á þessum tíma og að komast á snyrtingu,“ segir hún. „En svo er bara almennt alltaf líflegt á staðnum og til að mynda voru hér þrjú körfuboltalið í gær, á ferðinni gegnum Borgarnes. Eiginlega mætti stöðin vera stærri, sérlega á sumrin. En þetta gengur alveg upp samt og er mjög notalegt á veturna.“

Færeyjar, Vestfirðir og Dalir

Næst liggur beinast við að fræðast svolítið um Díönu sjálfa. Eins og áður kom fram þá á hún rætur í Dölunum. Faðir hennar hét Hreinn Heiðar Pálmason og var alltaf kallaður Heiðar. Hann var fæddur og uppalinn að Svarfhóli í Laxárdal, sonur hjónanna Pálma Finnbogasonar og Steinunnar Árnadóttur. Móðir Díönu er hins vegar frá Súðavík í föðurættina en færeysk í hina. Hún heitir Víví Kristóbertsdóttir. „Móðuramma mín kom til Íslands frá Færeyjum á sínum tíma,“ segir Díana. Hún hét Olevina Kristina Berg og var fædd árið 1907, en mamma árið 1939. Svo kom ég í heiminn árið 1970.“ Díana á tólf árum eldri bróður, Kristóbert Óla. Foreldrar þeirra bjuggu fyrstu árin sín á Svarfhóli, en fluttu svo í Búðardal og undu hag sínum vel. Það var svo þegar Díana var komin á tíunda árið sem dró ský fyrir sólu hjá litlu fjölskyldunni.

*Fjölskyldumynd tekin 1972 í tilefni af fermingu Kristóberts Óla.*

Straumhvörf

Eftir að þau fluttu til Búðardals starfaði Heiðar fyrst hjá Kaupfélagi Hvammsfjarðar, en frá árinu 1974 vann hann í Búnaðarbankanum. En síðla árs árið 1979 fór hann að kenna sér meins sem reyndist vera krabbamein í lunga. „Þetta tók þrjá mánuði,“ segir Díana. „Hann veiktist í byrjun desember og mamma fór með honum suður. Þá var ég í mánuð hjá vinkonu mömmu sem var færeysk og bjó rétt hjá Búðardal. Hún var ljósmóðir og keyrði alltaf inn í bæinn svo ég gat farið með henni í skólann.“ Eftir áramótin horfði enn ekki vel með veikindi Heiðars. Þá var Díana hjá nágrannakonu þeirra sem var kölluð Bigga. „Bróðir minn var alltaf í mat þar,“ segir Díana. Hann var bara tvítugur og var að læra rafvirkjun og hún vildi ekki að hann flosnaði upp. Hann hafði áður verið á Reykjaskóla, frá því að hann var fjórtán ára. Þetta var öðruvísi þá. Svo fór hann í Iðnskólann og bjó þá hjá ömmu okkar í bænum.“

Töpuð barátta

Svo fór að Heiðar varð að lúta í lægra haldi fyrir þessum illvígum sjúkdómi og lést á Landspítalanum 29. febrúar árið 1980 eftir aðeins þriggja mánaða veikindi. Það var mikið áfall fyrir þá sem næst stóðu og öllum ástvinum hans erfitt sem von var. Díana rifjar í þessu sambandi upp aðstæður föðurömmu sinnar Steinunnar sem þá var komin á Grund. „Hún var þá rúmlega áttræð og búin að jarða manninn sinn 1970 og einn sona sinna árið 1972.

Ekki allt búið enn

Það reyndist skammt stórra högga á milli hjá fjölskyldunni. Víví var nú orðin ekkja með tvö börn. Hún hafði verið undir miklu álagi í veikindum og fráfalli manns síns og það hafði tekið sinn toll af hennar eigin heilsu. Það voru ekki komin tvö ár frá láti hans þegar hún veiktist af krabbameini líka og það horfði ekki vel. Nú lagðist hún líka inn á spítala fyrir sunnan og fór í stóra aðgerð. Díana var á tólfta árinu. Hún minnist þess að í veikindum pabba hennar hafði móðuramma hennar sagt við hana að þetta myndi allt fara vel. En það hafði brugðist. Og nú hafði Olevina uppi sömu orðin út af Víví. Það olli hins vegar bara kvíða fyrir ellefu ára barn; Díana varð fullviss um að nú myndi mamma hennar deyja líka.

Að hanga á Hlemmi

Þegar veikindi Vívíar komu upp fór Díana með henni til Reykjavíkur og var fyrst um sinn í 2-3 vikur hjá móðursystur sinni. „Hún átti þrjá stráka og hélt mikið upp á mig,“ segir hún. „Hún hafði átt yngsta strákinn í sömu vikunni og við misstum pabba og ég var mikið með þennan litla strák; var svo hrifin af honum. Mamma var alveg í mánuð á Landakoti, en fékk að koma í stutta heimsókn til systur sinnar um jólin. Ég var á tólfta ári og átti að fara í skóla en vildi það ekki, mér fannst það einhvern veginn óþægilegt. Svo ég gekk meira og minna sjálfala og tók bara strætó niður í bæ þar sem ég hékk oft með öðrum krökkum á Hlemmi. Ég sagði mömmu ekki hvað ég hefði verið að gera á þessum tíma fyrr en ég var líklega 18 ára. Þá sagði mamma: „Jæja, það hefði örugglega ekki þurft að hafa áhyggjur af því, þú ert hvorki fíkill né þjófótt.“ Það var satt hjá henni. Ég var bara að labba um bæinn og vera með krökkunum, svo tók ég strætó til mömmu upp á Landakot þess á milli.“

Batahorfur

Díana hefur alltaf verið næm að eðlisfari. „Þegar mamma kom heim af spítalanum vissi ég einhvern veginn að þetta yrði í lagi,“ segir hún. „Og ég hafði aldrei neina slæma tilfinningu fyrir Landakoti eins og ég hafði haft með Landspítalann. En læknarnir höfðu samt í upphafi veikinda mömmu sagt að það væri ekki víst að hún myndi lifa þessa miklu aðgerð af. Eftir það gáfu þeir henni fimm ár og svo tíu og hún var alltaf undir eftirliti. Hún var 42ja ára þegar þetta skeði og er orðin 84 ára í dag og býr í nánd við mig á Akranesi; alveg við þokkalega heilsu,“ segir hún og brosir.

Lífið heldur áfram

Díana fór í framhaldsskóla á Laugarvatn og kom lítið heim eftir það nema til að vinna í skólafríum. Hún flutti svo heim í Búðardal árið 2001 og hafði þá gifst Þorvaldi Þorvaldssyni úr Hveragerði. Þau höfðu kynnst á Laugarvatni og hann lærði verkfræði og vann sem slíkur fyrst á Sauðárkróki og síðar sem byggingafulltrúi í Dölunum. Díana hafði eftir dvölina á Laugarvatni verið í Reykjavík í fjögur ár þar sem hún vann og fór í nám í félagsráðgjöf og uppeldisfræði í Háskóla Íslands.

*Díana með börnin og hundinn Tomma á Grábrók í september árið 2005.*

Þroskann vantaði

Eftir á að hyggja segir hún að hún hafi verið full ung til að takast á við þetta ákveðna háskólanám. „Ég var tvítug, en í dag er 25 ára lágmarksaldurs krafist til að fara í þetta,“ segir hún. „Um tvítugt er maður of ungur fyrir svona nám, það þarf ákveðinn þroska til að horfast í augu við raunveruleikann í starfsnáminu. Við fórum strax á annarri önn í það og ég fór á krabbameinsdeildina og kvennadeildina. Þetta var mjög þroskandi, en ég var bara menntaskólapía og hafði ekkert að gera í svona aðstæðum. Svo var nándin við Landspítalann mér erfið vegna sárra minninga um pabba. Þetta hafði allt mikil áhrif á mig, ég þroskaðist fljótt og fannst fólk oft vanþakklátt með sitt. Við vorum í miklu sambandi ég og tvær aðrar sem voru í náminu og hættum allar þrjár á endanum. En leiðbeinandi minn á spítalanum var Guðrún Ögmundsdóttir sem þá var félagsráðgjafi. Hennar handleiðsla var yndisleg. Svo kenndi Guðrún Sigríður Jónsdóttir mér, sú merka kona sem nú er nýlátin. Ég var mjög heppin að fá að kynnast þessum tveimur baráttukonum.“

Fannst æðislegt að vera einstæð

Það er ljóst af því sem hér hefur komið fram að Díana hefur alltaf verið sjálfstæð og reynslan frá æskuárunum hefur styrkt hana og eflt. Hún segist stundum vera svolítið stíf og stjórnsöm og hörð. „En það er oft þannig með fólk; það þarf að hafa harðan skráp til að hafa hlutina af,“ segir hún. Þau Þorvaldur bjuggu á ýmsum stöðum, fyrstu árin í Garðabæ og síðan í Danmörku við nám í rúm fjögur ár. Eftir heimkomu þaðan bjuggu þau fyrstu þrjú árin á Sauðárkróki og síðan í Búðardal. Þau eignuðust stúlku árið 1992 og dreng árið 1996, þau heita Heiða Berg og Hugi Berg.

Málin þróuðust á þann veg að þau Þorvaldur ákváðu að skilja fyrir rúmlega tuttugu árum. Það gerðu þau hins vegar í fullum vinskap og sátt. „Hann bjó um hálfu ári lengur í Búðardal,“ segir hún. „Svo fór hann burt og ég keypti mér parhús árið 2003, en bjó fyrst í um tíu mánuði hjá mömmu til að safna peningum, enda var ég bara í 50% vinnu þegar ég skildi. Eftir þetta var ég ein í níu ár og fannst það æðislegt. En breytingar verða stundum og gera ekki alltaf boð á undan sér. Svo fór að Díana flutti frá Búðardal.

Farin á Akranes

Eftir skilnaðinn hafði Díana meðal annars unnið við að reka lyfjaverslunina í Búðardal, en þangað fór hún til starfa árið 2004. „Um ári síðar keypti Lyfja þetta og ég var bara seld með,“ segir hún glettnislega. „Svo komu upp þær aðstæður í Samkaupum árið 2008 að það vantaði verslunarstjóra og úr varð að ég var þar frá því í nóvember 2008 og fram í maí 2014. Ég var hins vegar þá alveg til í að fara að yfirgefa Búðardal. Mér hafði fundist mjög gott að vera þar með börn, en langaði ekki eins mikið til að búa þar eftir að þau voru flogin úr hreiðrinu. Ég hafði líka orðið að hætta með hestana mína því hestamennskan varð mér of dýr og ekki síður tímafrek. Ég vann mikið, sérlega þegar ég var að kaupa fasteign. En þarna var kominn tími á breytingu og ég var búin að kynnast manni sem var frá Akranesi en vann í Búðardal. Svo ég sótti í bríeríi um starf verslunarstjóra í Krónunni á Akranesi og fékk það starf.

Maðurinn með rauðvínið

Það var í Samkaupum í Búðardal sem Díana kynntist núverandi manni sínum, Má V. Vilbergssyni. Hann var ásamt öðrum að vinna í fyrirtæki sem var til húsa við hliðina á Samkaupum og þeir borðuðu alltaf í veitingasölunni í búðinni. „Hann var örugglega búinn að vera þarna í heilt ár og ég hafði svo sem enga skoðun á honum,“ segir hún og hlær. „En svo var eitthvað verið að grínast með nýja rauðvínstegund á einhverjum tímapunkti þegar ég settist með kaffibollann hjá þeim. Ég er nú engin sérstök rauðvínskona, en sagðist samt einhvern tíma myndu vera til í að smakka það. Svo liðu einhverjar vikur og þá hringdi hann og bauð mér í rauðvín. Svo ég fór til hans og drakk eitt glas. En á leiðinni heim hugsaði ég með mér að það væri nú kannski gaman að kynnst þessum manni eitthvað betur. En aldrei ætlaði ég að búa með honum!“ En þau hafa verið saman síðan. Már er fyrrum sjómaður og vinnur nú sem vélamaður hjá Borgarverki. Þau eiga hús á Akranesi og njóta gjarnan samveru með fjölskyldunni því bæði eiga þau börn frá fyrri samböndum. Svo ferðast þau saman þegar tækifæri gefast, ekki síst í húsbíl sem þau halda mikið upp á.

*Barnabörnin hjá ömmu og afa á Þorláksmessu 2023.*

Verslunarstjórastarfið

Díana tók sér frí frá Krónunni fyrir nokkrum árum og vann um tíma hjá fasteignasölu í Reykjavík. Hún dreif sig líka í nám á því sviði og kláraði það með tilheyrandi vinnuskyldu. Það hefur hins vegar verið bið á því að hún ynni alfarið við slíkt, henni leiðist allt pappírsfarganið sem því fylgir. Áður en hún gerðist verslunarstjóri í Borgarnesi var hún auglýsingastjóri hjá Skessuhorninu um tíma. En henni lætur best að vera mikið á ferðinni á vinnustað og segist kunna vel við sig í nýja starfinu hjá Olís. Hún hefur orðið talsverða reynslu af rekstri og segir að Olís treysti verslunarstjórum sínum vel svo hún hafi nokkuð frjálsar hendur. „Það er mikilvægt að hér sé hreint og snyrtilegt og hlýtt og notalegt að koma. Fólk þarf að fá góða og persónulega þjónustu og ég vil sjá aldursdreifðar starfsumsóknir, bæði frá eldra og yngra fólki. Hún er að vinna í að bæta við matseðil stöðvarinnar og ætlar að fara að bjóða upp á fisk. „Það er svo mikið af ferðamönnum sem borða hvorki naut né svín,“ segir hún.

Jú, karlarnir myndu spyrja

Lokaspurningin sem beint er til hennar er hvort Borgnesingarnir séu að skila sér á stöðina. Svarinu fylgir hlýlegt bros. „Karlarnir mínir eru alltaf komnir þegar ég kem til vinnu milli sjö og átta á morgnana, ég heilsa þeim næst á eftir starfsfólkinu. Við ræðum bæði um fréttir og færð. Og ef mig skyldi vanta einn morguninn myndu þeir örugglega vera fyrstir til að spyrja hvort ekki væri allt í lagi.“

*Húsbíllinn er mikið notaður. Hér er Már að sinna hundinum þeirra, honum Bonsó.*

„Ég þroskaðist fljótt og fannst oft aðrir vanþakklátir með sitt“

Rætt við Díönu Ósk sem í haust tók við starfi verslunarstjóra Olís í Borgarnesi

Rætt við Díönu Ósk sem í haust tók við starfi verslunarstjóra Olís í Borgarnesi