Nú er langt liðið á desember og dagsins skíma er dauf hér á norðurhveli jarðar en aðventan hefur gengið í garð með öllu sem henni fylgir, annríki við undirbúning jólanna, búðarferðum, tónleikum og samverustundum fjölskyldu og vina. Að ógleymdum ljósunum sem okkur eru svo kær þegar dimman umlykur allt. Það er ekki laust við að þakklæti fylgi hverju því ljósi sem tendrað er í undirbúningi jólanna og lýsir upp skammdegið. Hvert ljós, kertaljós, jólaseríur í gluggum og trjám, bægir ekki aðeins dimmunni frá, heldur minnir okkur líka á hátíðina sem framundan er, hátíð ljóssins.

Ljósin minna okkur á komu frelsarans í heiminn. Á aðventunni bíðum við komu hans, hans sem ljós af ljósi gefur, hans sem gefur trú og von. Og þá fer sól að hækka á ný, dagsins skíma að lifna. Það er fallegt og táknrænt að hvort tveggja fari saman, fæðingarhátíð frelsarans ásamt því að daginn taki að lengja, að finna vonina sem fylgir ljósinu, bæði því sem hækkar á himni og ljósinu sem kom í heiminn, hið sanna ljós, sem upplýsir hvern mann, kom nú í heiminn (Jóh 1.9). Í sálmi Arnar Arnarsonar, sem finna má í nýju sálmabókinni, er þetta dregið saman á einlægan hátt:

Þótt dauf sé dagsins skíma
og dimma okkur hjá
við bíðum bjartra tíma
því bráðum kemur sá
sem ljós af ljósi gefur.
Nú lífið sigrað hefur!
Við lofum hann, Guðs son,
sem gefur trú og von.
(Örn Arnarson, Sb 18)

…sem ljós af ljósi gefur… sem gefur trú og von, á þennan hátt lýsir sálmaskáldið Jesú, hann er ljós sem gefur af sér ljós og vonarboðskapurinn kom með honum. Kannski þurfum við einmitt helst á því að halda núna að þiggja ljós af ljósi, að fá trú og von í heiminn, þegar svartnættið leggst þyngra yfir en oft áður með fregnum af grimmdarverkum og stríðsátökum, og saklausir þjást vegna voðaverka mannanna. Getur þetta farið saman? Að veita viðtöku boðskap jólanna með alla þessa þjáningu í heiminum. En það er einmitt í þær aðstæður, þegar dagsins skíma er dauf, sem fagnaðarerindið á sitt erindi, nú lífið sigrað hefur.

Jólin eru í senn gömul og ný. Í aldaraðir hafa jólin verið haldin til að minnast og fagna fæðingu frelsarans, hátíð hefða og gleði sem umhverfist um ljósið og vonina, um fögnuðinn sem veitast mun öllum lýðnum. Og guðspjallið, frásögnin af fæðingu Jesú hljómar, sístæð saga sem á alltaf erindi. Því fagnaðarboðskapurinn á alltaf erindi, inn í allar aðstæður, hvernig sem ástandið er í heiminum, hvernig sem ástandið er hjá okkur, hvort sem dagsins skíma er dauf eða björt. Frásögnin af ungbarninu sem lagt var í jötu talar til okkar. Hann kom í heiminn til að gefa ljós af ljósi, til að frelsa, til að færa frið, veita von, gefa líf. Fagnaðarerindið!

Vegna þess sjáum við, þó dagskíman sé dauf, allt það góða í heiminum, hvernig kærleikurinn er líka að verki og hvernig við getum útbreitt kærleikann. ,,Frið gef ég yður,‘‘ sagði Jesús. Það er friður fagnaðarerindisins, friðurinn hið innra, friðurinn sem gerir okkur óhrædd og hvetur okkur til kærleiksverka. Þannig eru jólin ný, þegar þau umbreyta okkur, hvetja okkur til góðra verka, að taka á móti ljósinu og láta það loga áfram. Fagnaðarerindið felur líka í sér að við látum okkur annt um hvert annað, um náungann, að við erum ekki skeytingarlaus gagnvart þeim sem þjást og líða heldur höldum áfram að gefa ljós af því ljósi sem skín skærast. Við tökum glöð á móti hátíðinni ár eftir ár, gerum jólin ný í hvert sinn, hverjar sem aðstæðurnar eru, og reynum að gera heiminn bjartari og betri hvern dag, stundum einfaldlega með því að láta okkur ekki standa á sama hvernig heimurinn er.

Guð gefi ykkur gleðileg jól og blessunarríkt nýtt ár, þar sem við göngum mót hækkandi sól full af von og frið fagnaðarerindisins.

Við fögnum því við fáum
að halda heilög jól.
Hann kom frá himni háum
og hann er lífsins sól.
Herskarar engla’ og manna
nú syngja „Hósíanna!“
Við lofum soninn þann
sem boðar kærleikann.
(Örn Arnarson, Sb 18)

Ólöf Margrét Snorradóttir

Sem ljós af ljósi gefur – Hugvekja prests