Jólin mín

Í erli síðustu daga er ljúft að setjast niður og minnast liðinna jóla. Ég er alin upp í Stykkishólmi hjá mömmu og pabba ásamt bróður mínum. Við áttum heima framan af niðri hjá ömmu og afa. Systkini pabba voru sex og komu þau öll ásamt fjölskyldum þeirra alltaf til ömmu og afa á aðfangadagskvöld. Allir borðuðu heima hjá sér en eftir mat fórum við með pakkana til ömmu og afa, þar opnuðum við þá saman og borðuðum eftirrétt hjá þeim. Þetta var mikið fjör, búið var að opna á milli stofanna, pakkaflóðið náði langt út á gólf en jólatréð hennar ömmu var ekki nema einn metri á hæð og stóð ofan á lítilli kommóðu. Fyrir okkur krakkana var þetta hápunktur kvöldsins, mamma sagði við okkur systkinin að ef við værum ekki stillt þá fengjum við ekki að fara upp til ömmu, við lögðum okkur öll fram til að missa ekki af því. Mamma vann í kaupfélaginu og var því mikið að vinna í desember, en heimilið var vel skreytt, bakaðar fjórar sortir og keyptur kassi af malti, appelsíni, og kóki. Eftir að amma og afi dóu hætti þessi skemmtilega hefð enda fjölskyldurnar orðnar stórar, í staðinn tóku við skötuboð hjá bróður pabba sem var mjög skemmtilegt, allir að hittast og hafa það notalegt saman á Þorláksmessu.

Eftir að ég fór að búa og eignaðist krakkana mína var ég mjög upptekin af því að allt átti að vera fullkomið, ég þreif allt hátt og lágt, vafði minn eigin aðventukrans, föndraði öll jólakort og mestan part af jólagjöfunum, prjónaði peysur, föndraði keramik og fleira. Bakaði lagtertur og 11 -12 sortir af smákökum. Á Þorláksmessu var svo verið að pakka inn pökkum og klára að gera fínt fyrir aðfangadagskvöld, oftast var ekki farið að sofa fyrr en undir morgun. Ein jólin fluttum við svo 18. desember í húsið okkar, ég fór alveg hamförum, enda svo stutt til jóla. Ég kepptist við að taka upp úr kössum, henda upp jólaskrautinu og koma okkur fyrir. Ég vakti fram undir morgun allar nætur. Þegar aðfangadagur rann svo upp var ég ekki búin að ná að klára, enn voru fullt af kössum inni í hjónaherbergi sem eftir var að taka upp úr, en það merkilega sem gerðist var að jólin komu samt og voru hátíðleg og góð samverustund. Nýlega var ég að skoða myndaalbúmin og þar á meðal voru myndir frá jólum þessara ára. Á öllum myndunum er ég með eldrauðar eplakinnar og alveg búin á því. Þetta fékk mig til að hugsa um hversu mikil geðveiki þetta var. Verst er að í dag er sama geðveikin, unga fólkið er kannski ekki að þrífa allt hátt og lágt eða baka 17 sortir, en hraðinn og kapphlaupið er miklu meira. Pressan um að kaupa allt og klára allt, fara á alla tónleikana og jólahlaðborðin. Öll tilboðin sem dynja á öllum frá því í október og fram að jólum, Singles Day, Black Friday, Cyber Monday, dúndurtilboð, stjörnutilboð, sófatilboð, Black Friday vika og margt fleira, skilur mann eftir með þá tilfinningu að maður sé að missa af einhverju. Sífellt er verið að auglýsa, auglýsingar sem láta börnin okkar upplifa að þau vanti endilega svona eða hitt sem og okkur sjálf. Ég veit ekki hvað ég er búin að minna mig oft á að mig vanti ekkert og því þurfi ég ekki að spennast upp. Vegna vinnu minnar verð ég líka mjög áþreifanlega vör við að það eru ekki allir sem geta tekið þátt í kapphlaupinu og líður illa því þau upplifa eins og hinir að þeir séu að missa að einstöku tækifæri til að „spara“ á öllum þessum tilboðum. Mér finnst spenningurinn og stressið í kringum jólin næstum farið að kaffæra tilhlökkunina og eða gleðina sem á að fylgja því að halda jól. Hversu oft er maður ekki spurður eða jafnvel spyr sjálfur „ertu búin að öllu fyrir jólin“.

Börnin mín eru öll orðin fullorðin, yngsta stelpan mín býr heima hjá mér, ég á sex barnabörn sem ég er svo heppin að hafa öll í kringum mig. Ég tók meðvitaða ákvörðun fyrir nokkrum árum að vera ekki með neina pressu hvað varðar jólin, krakkarnir mínir ráða hvernig þau vilja hafa þau, flest vilja vera heima hjá sér en amma og Kristrún eru færanlegar. Við höfum skipst á að borða með þeim á aðfangadag, en eftir matinn förum við Kristrún á smá flakk og opnum pakkana frá þeim heima hjá þeim, þá opna allir pakkana sem við gefum. Þannig náum við öll að njóta saman.

Þó að ég haldi í ákveðnar hefðir, hef t.d. gömlu kirkjuna hennar mömmu alltaf uppi og baka alltaf nokkrar sortir þá var það mikil frelsun að uppgötva að þetta er ekki það sem gerir jólin. Samvera og rólegheit með fólkinu mínu er það sem skiptir mig öllu máli, jólin eru svo miklu meira en aðfangadagur. Að lokum langar mig að segja, stoppum aðeins og hugsum hvað er það sem skiptir mestu máli.

Gleðileg jól!

Ingveldur Eyþórsdóttir, Stykkishólmi

Kveðjur úr héraði – Jólakveðja úr Stykkishólmi

Jólin mín

Jólin mín