Þegar hátíð ljóss og friðar er á næsta leyti en ljósið og friðurinn er ekki í sjónmáli

Á þessum tíma árs verð ég gjarnan hugsi og sjaldan eins og nú. Ekki nokkurt íslenskt mannsbarn kemst hjá því að vita að jólin eru framundan. Til þess sjá auglýsingar, verslanir, alnetið og við sjálf, sem öll kútveltumst í kolsvörtum kapítalismanum, allt fram á síðustu stundu. Hvað á að gefa hverjum, hvað fékk hver í skóinn, er búið að þrífa, næ ég ,,jólahraðborðinu?“ Á sama tíma hækkar hljóðlega tala þess fjölda sem glímir við kvíða og þunglyndi.

Á meðan við siglum hraðbyri nær hátíð ljóss og friðar, hefur sjaldan verið eins lítið ljós og jafn lítill friður í heiminum. Við sem erum svo heppin að hafa fæðst á þessari eyju elda og ísa, laus við öll landamæri, skiljum ekkert í hinum stríðsbrjáluðu löndum í fjarska og að fjöldi landa sem á í stríði eykst. Hins vegar, ef við lítum okkur nær, þá erum við litlu minna brjáluð hér. Nær daglega sjáum við fólk eiga í netstríði, argast út í einhvern í næstu sveit, tala niður til þeirra sem eru af öðrum uppruna, einhverra sem eru kynsegin, hinsegin. Karlar fussa yfir konum og konur yfir körlum sem eru ekki með nákvæmlega sömu hugmyndir, skoðanir, upplifun eða gildi. Þá verður mér spurn; er svo bara hægt að kaupa sér ljósið og friðinn á svörtum föstudegi eða stafrænum mánudegi?

Mitt svar er nei, það er ekki hægt en hvað er þá til ráða?

Ein af mínum hátíðar minningum frá því ég var barn leitar sterkt upp í hugann. Mamma mín sem var hjúkrunarfræðingur og þá deildarstjóri lyflækningadeildar á Sjúkrahúsi Akraness. Ætli ég hafi ekki verið í kringum sex ára gömul, a.m.k. á þeim aldri þegar mér þótti hvað skemmtilegast að vera í kjól og þennan tiltekna dag var ég einmitt í einum slíkum. Þetta var, að ég held, á aðfangadegi og móðir mín í fríi, sem var ekki alltaf sökum starfsreglu hjúkrunarfræðinga. Við mamma vorum á leið saman, líklega um hádegisbil, að kíkja í heimsókn inn á dvalarheimilið Höfða, á einhvern mann sem tengdist mér ekki á nokkurn hátt. Seinna komst ég að því að maðurinn hafði verið á deildinni hennar mömmu en þaðan sendur á dvalarheimilið og átti víst ekki marga að. Henni mömmu hefur þótt sjálfsagt að líta til með fyrrum skjólstæðingi sínum af lyfjadeildinni og taka með sér litla rófu í kjól til þess að gleðja gamla fólkið. Þetta átti hún mamma mín til, blessuð sé minning hennar, að líta til með fólki sem hún hafði engar skyldur til að líta til með. Eflaust hefur það fært mörgum og ekki síst henni sjálfri ljós í hjarta og frið í sálu.

Þarna held ég einmitt að svarið liggi. Svarið við því hvernig má finna frið í skarkala nútímans. Til þess að finna innra ljós og frið getur hver og einn leitast við að láta gott af sér leiða. Þetta er svo augljóst þegar maður veltir því fyrir sér. Eyðum minni tíma á netinu, frá algrími og auglýsingaflóði, verjum heldur tíma með okkar allra nánasta og okkar minnsta fólki. Kíkjum til með einmana sálum, gerum góðverk, tölum vel til fólks og um fólk, við þurfum ekki að hafa skoðun á einhverju sem við höfum ekki kynnt okkur nægilega mikið. Dæmum ekki, verum vingjarnleg við fúla karlinn, brjáluðu konuna, grátandi trúðinn, þreytta barnið, öll kyn, alla trúarhópa, alla þjóðfélagshópa. Við vitum ekkert hvað aðrir eru að ganga í gegnum. Þannig trúi ég að ljósið komi í hjartað og friður í sálina.

Með þessum orðum, óska ég sveitungum mínum í Hvalfjarðarsveit, nágrönnum mínum úr mínum kæra uppeldisbæ Skaganum, nágrönnum mínum úr Borgarfirði þangað sem ég á ættir að rekja og landsmönnum öllum, árs og friðar. Bræður og systur, megi ykkar innra ljós stækka með hækkandi sól.

Brynhildur Stefánsdóttir

Ytra Hólmi.

Kveðjur úr héraði – Jólakveðja úr Hvalfjarðarsveit

Þegar hátíð ljóss og friðar er á næsta leyti en ljósið og friðurinn er ekki í sjónmáli

Þegar hátíð ljóss og friðar er á næsta leyti en ljósið og friðurinn er ekki í sjónmáli