Tímarnir þá og nú

Hugurinn fór á flug aftur til æskuáranna hér í sveitinni þegar ég settist við tölvuna til að skrifa nokkrar línur á blað. Ilmurinn í eldhúsinu á aðfangadag, amma í fína kjólnum sínum með flétturnar tvær að dunda, alltaf jafn blíð, góð og þolinmóð. Ilmurinn í útihúsunum þegar búið var að gefa skepnunum jólatugguna. Beðið eftir mjólkurbílnum því von var á jólapökkum að sunnan. Síðan var þreifað og hrist og reynt að finna út hvað pakkarnir innihéldu, oft barna- og unglingabók sem tekin var með í bólið um kvöldið og lesið langt fram á nótt. Jólakortin voru alltaf ómissandi hluti aðventunnar og jólanna. Við fengum helling af kortum, líka með mjólkurbílnum og sendum til ættingja og vina. Eftir að ég flutti að heiman hélt ég í þessa hefð og var það mikil gæðastund að setjast niður og skrifa kveðju í jólakortin. Ég sakna þess í dag að fá ekki fullt af jólakortum í póstkassann.

Á Breiðabliki var alltaf jólaball sem kvenfélagið sá um, konur komu með kakó og kökur að heiman og sett var upp Pálínuborð þar sem allir lögðu eitthvað til. Að sjálfsögðu komu jólasveinar í heimsókn og spilað var undir dansi, ýmist á harmonikku eða píanó. Einnig eru í minningunni spilakvöldin, en þar var komið að íþróttafélaginu að sjá um viðburðinn. Sú hefð að vera með spilakvöld er ný aflögð en ég heyri reglulega fólk segja að við ættum nú kannski að hafa spilakvöld. Þeir eldri voru nú ekki alltaf ánægðir með útspil okkar krakkanna þegar við spiluðum af okkur en það var partur af þessu öllu saman og flestir höfðu gaman af stundinni. Ein af hefðunum var að fara í messu, ýmist á jóladag eða annan dag jóla. Í minningunni man ég eftir hvað mér fannst kórinn syngja sérstaklega vel og gaman að hlusta á alla fallegu jólasálmana.

Fyrir átta árum flutti ég aftur í sveitina, börnin floginu úr hreiðrinu og við hjón ákváðum að flytja í húsið okkar í sveitinni en vinna áfram í Borgarnesi, það höfum við gert síðan og finnst það ekki mikið mál. Vegir góðir, veður betra en oft var og snjóruðningur og hálkuvarnir yfirleitt alltaf til fyrirmyndar á okkar leið. Mér finnst reyndar veðurfar síðasta árs hafa verið einstaklega gott, bæði vetur, sumar, vor og haust en það gæti verið huglægt að einhverju leyti. Við búum við þau forréttindi að það er stutt milli fjalls og fjöru. Göngutúr upp til fjalla, niður í fjöru eða meðfram fallegum ám sveitarinnar er nærandi fyrir sál og líkama, nýtum okkur það.

Þegar ég hugsa um nýliðið ár var það nokkuð ljúft, eins og sagt er „lífið gefur og lífið tekur.“ Þetta ár var engin undantekning hvað það varðar en heilt yfir er ég sátt.

Við erum með starfandi kvenfélag í sveitinni sem ég er afar stolt af að vera þátttakandi í. Það er reyndar eitt af fámennari félögum landsins en að mínu mati afar mikilvægt þar sem ég ber ómælda virðingu fyrir störfum þeirra kvenna sem þar hafa starfað í gegnum árin og sögu þeirra. Elsta konan kvenfélagsins hefur verið meðlimur í tæp 60 ár og yngsti meðlimur félagsins gekk til liðs við okkur nýverið. Störfin hafa breyst og vegna fámennis erum við ekki að taka stór verkefni að okkur. Við reynum að fara í eina skemmilega ferð á ári, þá höfum við farið í leikhús eða dagsferðir og þá heimsótt áhugaverða staði. Við tökum að okkur eina og eina fjáröflun og styrkjum eitt og eitt gott málefni. Hér áður var kvenfélagið vettvangur kvenna til að fara út af heimilum, hitta aðrar konur og láta jafnframt gott af sér leiða. Einhverra hluta vegna höfðu þær alltaf tíma og fannst lítið mál að ganga í verk sem gera þurfti.

Tímarnir hafa breyst og mennirnir með, í okkar fámenna sveitarfélagi hefur umhverfið breyst. Bújörðum þar sem stundaður var hefðbundinn búskapur á nánast hverri jörð hefur fækkað. Það er engu að síður kraftur í þeim bændum sem starfa við hefðbundinn búskap og gaman að fylgjast með uppbyggingu og framþróun í greininni.

Fjölbreytileikinn í okkar sveit er mikill miðað við stærð og fjölda íbúa í Eyja- og Miklaholtshreppi. Í boði er ýmis þjónusta, til að mynda er mikil uppbygging í ferðaþjónustu og til fyrirmyndar snyrtimennskan og alúðin sem lögð er í að taka vel á móti gestum og láta þeim líða vel í okkar fallega umhverfi. Það er hægt að fá gistingu víða, ýmsar tegundir af mat í boði, hestaleigur, tamningar, ræktunarstöð, kaffihús, veitingastaðir og hliðið að Snæfellsnesi; Upplýsingamiðstöðin á Breiðabliki, þar sem tekið er á móti fjölda ferðamanna á hverjum degi. Þar er að finna handverksmarkað með fjölbreyttu vöruúrvali.

Að lokum óska ég ykkur öllum gleðilegra jóla með ósk um farsælt og gæfuríkt komandi ár. Nýtum jólahátíðina til samverustunda með okkar nánustu, ræktum fjölskylduna okkar, vinina og samferðafólk. Það eru margar áskoranir framundan en með náungakærleik og slatta af umburðarlyndi í farteskinu held ég að við getum gert góða sveit enn betri… og gott land enn betra. Gleðileg jól.

Veronika G. Sigurvinsdóttir.

Nýpustöðum

Kveðjur úr héraði – Jólakveðja úr Eyja- og Miklaholtshreppi

Tímarnir þá og nú

Tímarnir þá og nú