Rætt við Ingibjörgu Hargrave sem nýverið fagnaði áttræðisafmæli sínu

Hún Ingibjörg Hargrave hefur alla sína tíð búið í Borgarnesi og það í sama húsinu þar sem hún er þriðji ættliður ábúenda. Ingibjörg, sem oftast er kölluð Imba, hefur mætt ýmsu í stórsjóum lífsins. En hún heldur í lífsgleðina, umkringd fjölskyldu sinni og góðum vinum. Móðir hennar skipaði alltaf háan sess í hennar lífi, en faðirinn var ávallt fjarlægur. Um hann vissi hún lítið þar til fyrir nokkru að grafist var nánar fyrir um hann. Henni finnst mikilvægt að hafa fengið fróðleik um rætur sínar, ekki síst fyrir hönd afkomenda sinna.

Fyrsta minningin
Fyrsta spurning blaðamanns lýtur að húsi forfeðranna, Egilsgötu 17 í Borgarnesi. Húsið var byggt árið 1926 af ömmu og afa Imbu, Bjarna Guðjónssyni og Ingibjörgu Erlendsdóttur. Aðspurð um það hver sé fyrsta minning hennar úr ættarhúsinu brosir Imba yfir minningunni. „Jú, það hagaði þannig til að það var stígur hér niður með húsinu og þar gekk fólk um, til að mynda voru það konur að sækja mjólk til heimilisins. Einn daginn stóðum við nánast jafnöldrurnar Kolbrún frænka mín og ég uppi á dívan við gluggann sem sneri að stígnum og undum okkur við að horfa á fólkið. Við höfum líklega verið um þriggja ára gamlar. Ég gleymdi mér við þetta og man svo eftir að hafa allt í einu heyrt skaðræðisöskur. Þá hafði Kolla einhvern veginn náð að festa höfuðið á bak við ofnrör. Það var heilmikið mál að losa hana og hún var með ör í hársverðinum alla ævi fyrir vikið. Svo það er ekki nema von að mér sé þetta minnisstætt.“

Egilsgatan kemur til sögunnar
Bjarni og Ingibjörg móðurforeldrar Imbu kynntust í Borgarnesi þar sem þau voru bæði í vinnu. Hann kom frá Hvítsstöðum í Álftaneshreppi og hún var frá Vík í Mýrdal. Þau giftu sig í október árið 1909 og byggðu sér fyrst lítið hús neðanvert við Egilsgötuna sem nefnt var Skuld. Árið 1911 kom svo fyrsta barnið þeirra í heiminn, það var Freyja móðir Imbu, sem ætíð var kölluð Lúlla. Á eftir fylgdu svo þau Ása og Baldur, fædd 1913 og 1915. Eitthvað fór svo að þrengja að fjölskyldunni í Skuld því það varð úr að ráðist var í að byggja Egilsgötu 17 vorið 1926; rúmlega 200 fermetra hús, steypt að hluta en sperrurnar voru úr einingum frá Noregi. „Þegar við vorum að breyta í húsinu fundum við svo spýtu með nöfnum smiðanna,“ segir Imba. „Þeir hétu Þórarinn Ólafsson, Auðunn Ólafsson og Jónas Þorvaldsson.“

Egilsgata 17 í Borgarnesi. Húsið var klætt með svokölluðu Borgarnesstáli á 9. áratug síðustu aldar, en það var framleitt hjá Vírneti ehf sem í dag heitir Límtré Vírnet.

Ekki tími til að syndga
Bjarni afi Imbu var sonur Sesselju Jónsdóttur og Guðjóns Pálssonar. En um það leyti sem hann kom í heiminn fór Guðjón til Vesturheims og lítið heyrðist frá honum eftir það. Þá réðst Sesselja sem ráðskona til bróður hans sem hét Þórður Pálsson. Hann hafði misst konuna sína og reyndar börnin þeirra þrjú líka. Svo fór að Þórður og Sesselja tóku saman, bjuggu lengst af í Borgarholti í Miklaholtshreppi og áttu fjöldann allan af börnum. „Afi og þau voru því í senn sammæðra og bræðrabörn,“ segir Imba. Því næst vísar hún í að í ævisögu sr. Árna prófasts Þórarinssonar sem segir svo frá þeim hjónum: „Í Borgarholti bjuggu hjón sem alltaf höfðu svo mikið að gera, að þau höfðu ekki tíma til að syndga, því syndin þarf sinn tíma líka. …Húsmóðir gekk um eins og himnesk vera, fríð sýnum, afburða háttprúð, tigin á svip og góðum gáfum gædd. … Maðurinn var ekki kallaður gáfaður en var það samt. Hann hafði einkar góðan frásagnarhæfileika. Dugnaður hans var frábær, utan bæjar og innan…“

Alfaðir ræður, öldurnar hníga
Bjarni Guðjónsson var um tíma innanbúðar hjá Ásgeiri Eyþórssyni í Kóranesi, föður Ásgeirs síðar forseta. Ásgeir yngri lét því aldrei hjá líða að koma við á Egilsgötunni þegar hann átti leið um Borgarnes. „Hann hélt svo upp á afa,“ segir Imba. „Hann sagði að hann hefði alltaf borið hann á háhesti.“ Síðar keypti Bjarni sér lausamennskubréf og fór til starfa í Borgarnesi. Þar kynntist hann Ingibjörgu sem hafði komið þangað til starfa frá Vík, dóttir Ragnhildar Gísladóttur og Erlendar Björnssonar tré- og járnsmiðs þar. „Þegar mamma var jörðuð létum við spila Alfaðir ræður eftir Sigvalda Kaldalóns, það tengist heimaslóðum ömmu,“ segir Imba. „Ljóðið er eftir Sigurð Eggerz og var samið eftir hörmulegt sjóslys sem varð í Vík í Mýrdal í maí 1910 þar sem fimm manns drukknuðu, þar á meðal tveir föðurbræður hennar, Jakob og Sigurður Björnssynir.“ Sigurður Eggerz var sýslumaður Skaftfellinga þegar þessi atburður átti sér stað.

Lausamennskubréf
Imba hefur að sjálfsögðu gætt lausamennskubréfs afa síns vel og sýnir blaðamanni. Sama gildir um verslunarleyfið sem undirritað er af Sigurði Þórðarsyni sýslumanni í Arnarholti, en Bjarni rak verslun í Borgarnesi um langt skeið. „Mamma var fædd í Arabíu,“ segir Imba og á þar við hús sem stendur á horni Bröttugötu og Egilsgötu. Þar bjuggu afi hennar og amma fyrstu vikurnar, á meðan þau voru að byggja Skuld. „Amma Ingibjörg aflaði tekna með því að vera með kostgangara og selja mjólk frá Einarsnesi,“ segir Imba. „Þar bjó danskur maður að nafni Alfred Christensen ásamt konu sinni Rebekku. Yngri bróðir hans Reinhardt Christensen var vinnumaður hjá honum; hann var giftur móðursystur mömmu, Sigríði Erlendsdóttur, en þau fluttu seinna til Danmerkur.“

Eftir að Bjarni og Ingibjörg höfðu eignast börnin sín þrjú og þau fóru að stálpast var Skuld orðin of lítil fyrir fjölskylduna og ráðist var í að byggja húsið sem Imba hefur búið í alla sína ævi.

Trébúturinn með nafni smiðanna sem byggðu húsið.

Fólkið í götunni
Egilsgatan var ein fyrsta gatan sem til varð í Borgarnesi og eru elstu húsin frá fyrstu árum 20. aldar. Það má ekki hjá líðast að inna Imbu eftir því hvernig það var að alast þarna upp. „Jú, það var fyrst og fremst allt góða fólkið í götunni,“ segir hún. „Valbjörg og Ásbjörn voru okkur svo góð og á sumrin gat maður hoppað beint af götunni inn í hlöðuna hjá þeim, það var svo gaman!“ Hér á hún við Valbjörgu Jónsdóttur og Ásbjörn Guðmundsson sem bjuggu í stóru húsi eilítið sunnar við götuna. „Svo gátum við farið til Guðrúnar Bergþórs og út í Sparisjóð,“ heldur hún áfram og minnist þar Guðrúnar Bergþórsdóttur og Magnúsar Jónssonar og Guðrúnar Jónsdóttur sem bjuggu horninu á enda götunnar í húsi sem Sparisjóður Mýrasýslu hafði aðsetur í í áratugi. „Svo voru Katrín og Gísli úti á enda svo góð við okkur líka,“ segir hún. „Og Oddný gamla og það fólk allt í Pósthúsinu.“ Hér er vísað til Oddnýjar Jónsdóttur, merkrar konu sem bjó ásamt sínu fólki við enda Egilsgötunnar.

Ljómi minninganna
Á æskuárum Imbu var Borgarnes mun minna en nú; byggðin náði rétt upp að því svæði þar sem innkoman í bæinn er við Borgarfjarðarbrúna í dag. Það er ljóst að Imba á miklar og indælar minningar úr uppvextinum, umvafin fjölskyldu sinni og góða fólkinu í götunni. Leiksvæði voru endalaus og mamma hennar vann á símstöð bæjarins þar sem líka var gott fyrir börn að koma. Oddný Jónsdóttir berst aftur í tal. Henni man Imba eftir sem gamalli konu, enda var hún fædd árið 1859 svo nú nær samtalið langt aftur í tímann. „Þegar maður var að fara að leika út í garði þar þá man ég að hún hafði lent í að brotna og lá í rúminu í herberginu sínu. „Þá hlupum við krakkarnir í gegnum herbergið hennar Oddnýjar og út í garð,“ segir Imba. „Og hún vildi svo gjarnan að við kæmum við hjá henni þegar við vorum að hlaupa þetta, hún var svo barngóð og hafði svo gaman af að tala við okkur.“ Oddný lést 98 ára gömul árið 1957. „Ég man vel eftir henni,“ segir Imba. Og hún lýkur upptalningunni á góða fólkinu með nokkrum viðbótarnöfnum. „Hún Guðrún í Arabíu var svo yndisleg og svo skemmtileg,“ segir hún með áherslu. „Svo var það Vigdís gamla Pálsdóttir og hann Óli í smiðjunni,“ bætir hún við. „Maður fór oft og kíkti í smiðjuna til hans, konurnar voru þar oft að svíða hausa.“ Óli í smiðjunni hét fullu nafni Ólafur Þórðarson. Imba gæti lengi haldið áfram að nefna gott fólk og blaðamanni finnst að þetta hljóti að hafa verið ævintýraheimur.

Húsið Arabía stendur á horni Egilsgötu og Bröttugötu.

Í kerru upp að Borg
Þegar Imba var barn var ekki mikið um bíla í Borgarnesi. Stundum þurfti því að fara langar vegalengdir gangandi og til að mynda var kirkjusókn Borgnesinga á Borg á Mýrum allt fram til ársins 1959. „Ég man eftir því þegar mamma labbaði upp að Borg að sumrinu til að setja blóm á leiði foreldra sinna,“ segir Imba. „Hún var með mig í kerru, ég hef verið um fimm ára og hef ekki getað labbað alla þessa leið. En ég man að blómin voru í kerrunni líka.“ Hún minnist þess að síðar, þegar hún gekk til prestsins hafi verið farið í eitt eða tvö skipti upp að Borg. „Þá löbbuðum við flest fermingarbörnin, sumir hjóluðu og einhverjir strákar fóru ríðandi upp eftir.“

Fermingin tók þrjú ár
Svo fór að ferming Imbu og jafnaldra hennar í Borgarnesi tók óvenju langan tíma. „Við áttum að fermast vorið 1957,“ segir hún. „En þá var kirkjan hér ekki tilbúin, hún var búin að vera svo lengi í smíðum og presturinn var veikur. Svo það var ákveðið að bíða með ferminguna í eitt ár. Þá var auðvitað komið annað holl til að fermast og presturinn orðinn heill heilsu. En þá var nýja kirkjan í Borgarnesi ekki tilbúin. Það þótti samt eiginlega ekki hægt að halda áfram að bíða svo það var ákveðið að ferma þessa tvo árganga saman uppi á Borg. Það var síðasti hópurinn úr Borgarnesi sem var fermdur þar, þetta var vorið 1958. En nýja kirkjan var svo ekki vígð fyrr en vorið 1959. Svo þá fyrst gengum við til altaris og fullkomnuðum ferminguna, svo þetta tók þrjú ár í allt,“ segir Imba og hlær.

Æskuvinkonur
Imba er trygg vinum sínum og þeir leika stórt hlutverk í hennar lífi. Til að mynda á hún nokkrar æskuvinkonur úr Borgarnesi sem henni þykir afar vænt um. Þær ólust upp í nágrenni hverjar við aðra og hafa haldið sambandinu æ síðan. Þetta eru María Guðmundsdóttir, Vigdís Pálsdóttir, Hjördís Karlsdóttir, Þorbjörg Þórðardóttir, Ingibjörg Sigurðardóttir og Sigríður Karlsdóttir. Þær tvær síðastnefndu eru nú fallnar frá og þeirra er saknað. „Þetta er vinátta sem byggir á hverfi,“ segir Imba. „Við bjuggum allar hér niður frá og lékum okkur svo mikið saman. Ég horfi stundum á leirana fyrir neðan Nýju Sölku. Þar vorum við með búið okkar; notuðum glerbrot og fleira. Svo er sylla fyrir neðan húsið sem Júlíana Sigurðardóttir byggði og þar vorum við líka með bú. En ég hefði fallið í yfirlið ef börnin mín eða barnabörn hefðu farið upp í svona kletta í sínum leikjum,“ segir hún og hlær.

Ingibjörg Erlendsdóttir og Bjarni Guðjónsson.

Borg á Mýrum og Stafholt
Talið berst aftur að húsinu sem verið hefur heimili Imbu allt frá fæðingu. Hún segir að þar hafi plássið alla tíð verið vel nýtt. „Fólk var svo nægjusamt,“ segir hún. „Hér bjó lengst af fullt af fólki sem leigði eitthvað af herbergjunum hverju sinni, það er búið að nota þetta hús vel í nærfellt 100 ár.“ Sjálf hefur hún ásamt manni sínum alið þar upp fjögur börn. Hann er pípulagnameistari og heitir Guðjón Árnason og er frá Stafholtsveggjum í Stafholtstungum. Þau giftu sig 1. janúar árið 1972 á Borg á Mýrum. Kom til greina fyrir ykkur að búa einhvers staðar annars staðar en hér í húsinu? „Nei,“ segir Imba hlæjandi. „Hann segir að ég stjórni þessu, hann sé bara hérna!“ Eftir að börnunum fór að fjölga var kjallari hússins dýpkaður til að búa þar til tvö auka herbergi. „Áður fyrr var Gotti gamli með smiðju í kjallaranum, hann smíðaði þar líkkistur, ramma og fleira,“ segir hún og á þar við Gottskálk G. Björnsson sem lést árið 1944.

Áföllin í lífinu
Börn Imbu og Guðjóns eru Bjarni, Árni, Freyja og Hreinn og þau eru fædd á árabilinu 1970 til 1982. Árni átti lengi við þunglyndi að stríða og svo fór að lokum að hann tók sitt eigið líf í mars 2022. Hann er jarðsettur við hlið Lúllu ömmu sinnar á Borg ásamt lítilli stúlku sem Freyja hafði eignast en hafði ekki náð að lifa. Imba á oft erindi upp að Borg að gröfum þeirra sem hún hefur misst. Hún tekur áföllunum af stöku æðruleysi og aðdáunarverðum þroska. Enda þarf að hlúa að þeim sem eftir lifa og það gerir hún óspart um leið og tengslin eru sterk við minningu ástvinanna sem farnir eru. En Imba á líka stóra fjölskyldu hérna megin grafar og hún er hennar líf og yndi, þrjú börn, tengdabörn og tólf barnabörn. Í dag býr Hreinn yngsti sonur hennar hjá foreldrum sínum í húsinu góða við Egilsgötuna, Freyja er búsett í Borgarnesi og Bjarni á höfuðborgarsvæðinu. Elsta barnabarnið er 23ja ára og það yngsta sjö ára.

Imba ásamt móður sinni Freyju Bjarnadóttur sem ávallt var kölluð Lúlla. Hún var mikill félagsfrömuður í Borgarnesi á sínum tíma, ekki síst á sviði leiklistar.

Nám og vinna
Imba gekk í barnaskóla og miðskóla í Borgarnesi og tók þar landspróf. Að því loknu hóf hún nám í MR en hætti þar fljótlega vegna þráláts höfuðverkjar sem reyndist stafa af bólgum í höfði. Hún dvaldi alls níu sumur í sveit, hjá afasystur sinni á Hofsstöðum í Miklaholtshreppi. Árið 1962 lá svo leiðin til Bournemouth á Englandi þar sem hún var við enskunám í hálft ár. Tveimur árum síðar fór hún til Danmerkur að vinna, ásamt góðri vinkonu, Sigrúnu Kristjánsdóttur frá Ferjubakka. Þær fengu vinnu á Hotel D´Angleterre í Kaupmannahöfn sem var glæsilegur staður þá og er enn. Síðar starfaði Imba við ýmislegt heima í Borgarnesi, svo sem í Mjólkursamlaginu og í gestamóttökunni á Hótel Borgarnesi. Hún vann einnig um tíma í Sparisjóði Mýrasýslu. „Ég vann þar þangað til ég var orðin ófrísk að Hreini,“ segir Imba. „Þegar ég fór svo aftur að vinna var ég hjá Rafveitu Borgarness og síðan lengi hjá Borgarneshreppi sem síðar varð Borgarbyggð, þar sem ég vann svo þar til ég var rúmlega sjötug. Ég var alla tíð alveg sérstaklega heppin með samstarfsfólk.“

Flaggastafrófið en ekki sms
Margt fleira mætti telja upp sem Imba hefur tekið sér fyrir hendur á lífsleiðinni. Hún hefur alla tíð verið skáti og er í dag í Svannasveitinni sem í eru kvenskátar. Það rifjast upp skemmtileg minning þegar minnst er á skátana. „Eitt sinn vorum við á holtinu sem nú er fyrir ofan Fjóluklett í Borgarnesi,“ segir hún. Þar æfðum við flaggastafrófið með þeim hætti að við stóðum hvort á sínu holtinu og töluðum saman með flöggunum. Það var nú ekkert sms til á þessum tíma,“ segir hún og hlær. „Svo get sagt þér það á fyrsta skátalandsmótinu sem ég fór á var frú Baden-Powell í heimsókn. Ég var svo heppin að vera ein af þeim sem hún tók í hendina á og ég get sagt þér það að ég þvoði mér lengi ekki um hendina!“ Svannasveitin hittist einu sinni á mánuði yfir veturinn. „Þá syngjum við og erum svo glaðar og léttar,“ segir Imba. Hún er líka félagi í Lionsklúbbnum Öglu sem leggur margt gott til samfélagsins. „Við vorum að gefa þyngingarvesti á leikskólana núna fyrir börn með fötlun og ýmis frávik og gáfum milljón á hjúkrunar- og dvalarheimilið Brákarhlíð í fyrra til tækjakaupa. Ég á mjög góðar vinkonur í klúbbnum.“ Hún er líka í gönguhóp sem gengur sér til heilsubótar um Borgarnes á þriðjudögum og hún hefur stundað sundleikfimi í mörg herrans ár undir stjórn Írisar Grönfeldt.

Sagan er í hávegum höfð á Egilsgötunni. Hér sést rúmlega sjötíu ára áætlun Laxfoss sem flutti vörur og fólk til og frá Akranesi og Borgarnesi um langt skeið.

Íslandsmeistarar
þegar Imba var fimmtán ára fluttist maður að nafni Guðmundur Sigurðsson í Borgarnes til að kenna og varð síðar skólastjóri í fjölda ára. Hann var mikill áhugamaður um körfubolta og tók m.a. að þjálfa stúlknahóp í greininni. Svo fór að þær kepptu talsvert, til að mynda við nágrannalið úr Stykkishólmi. En árið 1964 dró til tíðinda þegar haldið var Íslandsmeistaramót í Reykjavík og þær tóku þátt fyrir hönd Ungmennafélagsins Skallagríms. Skemmst er frá að segja að þær unnu mótið og urðu þar með Íslandsmeistarar. Í liðinu voru auk Imbu þær Erla Guðmundsdóttir, Ásdís Kristjánsdóttir, Ólöf Finnbogadóttir, Sigrún Kristjánsdóttir, Kristín Þorsteinsdóttir og Sigríður Karlsdóttir. Ekki þarf að taka fram að þetta var mikið ævintýri og Imba segir að liðin úr Reykjavík hafi verið nokkuð svekkt þegar það kom lið utan af landi og sigraði mótið. „Þetta starf Guðmundar var mikil lyftistöng,“ segir Imba, sem er einn dyggasti stuðningsmaður körfuboltaliðs Skallagríms í dag.

Það sem ekki var rætt
Lúlla móðir Imbu ól hana ein upp ef svo má segja, en átti jafnan sterkt bakland í fjölskyldu sinni og vinum. Hún hafði átt í ástarsambandi við yfirmann í bandaríska hernámsliðinu sem dvaldi í Borgarnesi á stríðsárunum. Hann hét Douglas Clarence Hargrave og var frá Wisconsin. Imba hefur alltaf borið nafn hans og vitað að hún ætti föður með þessu nafni. En meira vissi hún aldrei og móðir hennar hafði tekið af henni loforð um að grennslast ekki frekar fyrir um hann. Imba vissi að Lúlla hafði sent honum mynd af dóttur þeirra og bréf um það leyti sem hún varð tíu ára, en það kom aldrei svar. Lúlla lést árið 2006. Nokkru síðar barst þetta í tal milli Imbu og góðrar vinkonu, sem lagðist í rannsóknarvinnu og komst að lokum að ýmsum vel þegnum fróðleik um fjölskylduna í Bandaríkjunum.

Ræturnar
Douglas faðir Imbu var fæddur árið 1911 og var einn fimm systkina. Hann lést árið 1994, þá 83ja ára að aldri og bjó undir það síðasta í borginni Merill í Lincoln í Wisconsin. Hann hafði stofnað til nýrrar fjölskyldu nokkrum árum eftir að hann sneri til baka á heimaslóðir eftir stríð og eignast son sem ber nafnið Richard Hargrave. Þegar leitað var eftir sambandi við hann sýndi hann því miður ekki áhuga á því að kynnast hálfsystur sinni og hefur eflaust óttast að hún væri að leita upplýsinga með peninga í huga. Ekkert var þó fjarri Imbu eins og geta má. En Douglas átti bróðurson sem skírður hafði verið í höfuðið á honum; Alan Douglas Hargrave, kallaður Doug. Hann er jafnaldri Imbu og hann og hans fólk bauð hana strax hjartanlega velkomna í fjölskylduna og sendi henni upplýsingar og myndir. Sameiginleg amma og afi Alans og Imbu hétu Alexander W. Hargrave og Winifred Hargrave, áður Swanson. Síðan þetta var hefur Imba haldið sambandi við þennan hluta fjölskyldu sinnar á Facebook og náð að hitta eina frænku sem vitjaði hennar í millilendingu á Íslandi fyrir nokkrum árum. Imba segir nú kominn tíma á að tjá sig, enda sé það ekkert til að skammast sín fyrir að hafa átt bandarískan föður. „Nú er kominn tími til að tala um þetta,“ segir hún og brosir.

Húsið góða
Í lok þessa góða samtals spyr blaðamaður hvort Imba hyggist flytja úr húsinu sínu í bráð. „Nei,“ svarar hún af festu. „Mér hefur alltaf liðið vel í þessu gamla húsi.“ Og hvað myndirðu segja við ungt fólk sem vildi flytja í Borgarnes í dag? Þessu svar Imba fljótt: „Ég myndi segja þeim að hika ekki við þá ákvörðun!“ Þetta eru góð lokaorð. Það er rétt að þakka fyrir sig og kveðja sómakonuna Ingibjörgu Hargrave sem brosir fallega að skilnaði, í dyragættinni á Egilsgötu 17.

gj/ Ljósm: gj, sþ, glh og aðsendar

Guðjón og Imba ásamt Bjarna, Hreini og Freyju. Ljósm. sþ.

Fjölskylda Imbu er henni mikið ríkidæmi. Hér sjást þau Guðjón með fólkinu sínu, myndin var tekin á afmælisdaginn. Ljósm. sþ.

Í Englendingavík er minningarbekkur um Lúllu sem fjölskylda hennar gaf þangað fyrir nokkrum árum. Hér sitja barnabörnin tólf á bekknum.

Föðuramma og afi Imbu, Winifred og Alexander W. Hargrave.

Imba með nokkrum vinkvenna sinna. Frá vinstri: Stella (Ingibjörg Sigurðardóttir), Sigríður Karlsdóttir og Hjördís Karlsdóttir.

Gönguhópur Imbu kom henni á óvart með heimsókn að morgni afmælisdagsins.

Það voru ríkulegar minningar úr körfuboltanum sem sameinuðu þetta fólk. Frá vinstri: Imba, Kristín Þorsteinsdóttir og Ásdís Kristjánsdóttir ásamt fyrrum þjálfara sínum Guðmundi Sigurðssyni. Myndin var tekin í Laugardalshöllinni þegar kvennalið Skallagríms varð í fyrsta sinn bikarmeistari í körfuknattleik árið 2020.

„Merkilegt að hafa verið þrjú ár að fermast“

Rætt við Ingibjörgu Hargrave sem nýverið fagnaði áttræðisafmæli sínu

Rætt við Ingibjörgu Hargrave sem nýverið fagnaði áttræðisafmæli sínu