Rætt við Stefán Vagn fyrsta þingmann Norðvesturkjördæmis

Stefán Vagn Stefánsson er fyrsti þingmaður Norðvesturkjördæmis. Skessuhorn hitti Stefán á Alþingi nú á aðventunni og ræddi við hann um líf hans, störf og skoðanir. Stefán Vagn settist á þing fyrir Framsóknarflokkinn árið 2021. Hann leiddi lista flokksins og gott gengi Framsóknar gerði það að verkum að hann er nú fyrsti þingmaður Norðvesturkjördæmis. Hann er þó enginn nýgræðingur í pólitík, var oddviti á Sauðárkróki í tólf ár. Á Alþingi hefur hann gegnt mikilvægum trúnaðarstörfum, var formaður atvinnuveganefndar í tvö ár og tók í haust við formennsku í fjárlaganefnd. Mestan hluta starfsferils síns átti hann hins vegar innan lögreglunnar og þar væri hann enn, ef kallið hefði ekki komið um þingmennskuna.

Framtíðin ráðin

Stefán Vagn er fæddur og alinn upp á Sauðárkróki. Þar undi hann hag sínum vel og lífið snerist fyrst og fremst um fótbolta. Hann var í marki hjá Tindastóli til ársins 1997, en Stefán er fæddur árið 1972. Eftir útskrift úr fjölbraut var hann í nokkurs konar millibilsástandi, hafði ekki gert það upp við sig hvað hann ætti að gera. Þá var hann beðinn að koma sem afleysingamaður inn í lögregluna.

„Ég hafði í raun og veru ekkert velt því fyrir mér að fara í lögguna, bara ekki neitt, þegar það kom til mín einn gamall varðstjóri, Guðmundur Óli Pálsson Fljótamaður, og bauð mér þetta. Ég sagði já við því og þremur vikum seinna, þegar ég var búinn að vera þrjár helgar, þá tók hann mig á eintal og spurði hvort ég vildi vera um sumarið. Ég sagðist ekkert vera búinn að hugsa um það. Þá sagði hann mér að hann væri búinn að ganga frá því við sýslumann að ég gæti fengið stöðuna yfir sumarið, ef ég vildi hana. Þannig að ég bað ekki einu sinni um hana,“ segir Stefán.

Varðstjórinn umræddi hefur séð eitthvað í honum sem hann taldi álitlegt fyrir lögregluna. „Já, það var eitthvað. Sem var sennilega rétt hjá honum, því ég var 25 ár í löggunni. Hann var magnaður. Það er í raun og veru honum að þakka að ég fór í þessa vegferð og ég sé ekki eftir því. Þetta er búinn að vera ævintýralegur tími.“

Kona Stefáns er Hrafnhildur Guðjónsdóttir. Hún er Siglfirðingur, en þau kynntust á Króknum þar sem Hrafnhildur stundaði nám. Þau eiga þrjú börn; Söru Líf sem býr á Fagranesi í Langadal með Halldóri Skagfjörð og eiga þau tvö börn; Rebekku og Stefán Brynjar, Atla Dag sem býr í London ásamt kærustu sinni Gabrielle Lacerda og eru þau í tónlistarnámi og svo Hrafnhildi, sem alltaf er kölluð Lilla sem er í námi í Fjölbrautaskóla Norðurlands vestra á Sauðárkróki.

Stefán Vagn hefur nú setið á þingi í um tvö ár og getur vel hugsað sér að vera þar lengi. Hann var formaður atvinnuveganefndar en er nú formaður fjárlaganefndar, auk þess að vera fyrsti þingmaður Norðvesturkjördæmis.

Sérsveit og greiningardeild

Árið 1991 fluttu þau til Reykjavíkur, þar sem Hrafnhildur stundaði nám í félagsráðgjöf. Stefán Vagn sótti þá um hjá lögreglunni í Reykjavík og fékk þar starf. „Ég fór svo í lögregluskólann árið 1998 og kláraði hann árið 2000. Þá var kerfið þannig að maður starfaði með skólanum, þannig að ég var alltaf viðloðandi lögguna í Reykjavík og fékk svo starf þar eftir útskrift árið 2000. Sama ár var svo inngöngupróf í Sérsveit ríkislögreglustjóra, þannig að ég fór beint í það námskeið og kláraði það og strax þar á eftir losnar staða í Sérsveitinni sem ég fæ. Þar er minn starfsferill hér sunnan heiða að langmestu leyti.“

Stefáni stóð til boða að fara til Afganistan árið 2006. Þá vantaði sérsveitarmann til að leiða hóp fyrir hönd Atlantshafsbandalagsins og því fylgdi herþjálfun í Noregi. Þar var hann í átta mánuði, en heim kominn fór hann í verkefni varðandi nýja deild innan lögreglunnar.

„Það fólst í því að setja á fót greiningardeild ríkislögreglustjóra og þar er ég fyrstu ár hennar. Það var gríðarlega áhugavert og skemmtilegt verkefni. Það er heldur ekkert á hverjum degi innan lögreglunnar sem maður fær tækifæri til að móta alveg nýja deild. Þetta var algjörlega óplægður akur og endalausar áskoranir, en mjög áhugavert. Hvernig bæði þá að við vorum búin að fara til nágranna okkar á Norðurlöndum og sjá hvernig þeir voru búnir að stilla sínum deildum upp og sjá hvað við gátum gert bara miðað við okkar löggjöf og annað, sem var aðeins öðruvísi. Við þurftum því að finna okkar leiðir.“

Örlagaríkt símtal

Stefán Vagn undi hag sínum vel í vinnunni, en þau hjónin höfðu þó rætt það sín á milli hvort það væri ekki gaman að flytja aftur á Krókinn. Þangað komu þau reglulega og krakkarnir ólust upp við að dvelja þar langdvölum á meðal ættingja. Stærsta viðfangsefnið var þó að finna störf við hæfi fyrir þau bæði. Árið 2008 var Stefán í Finnlandi á vegum greiningardeildarinnar. Í einu hádegishléinu á stífum fundarhöldum fékk hann örlagaríkt símtal.

„Ég gleymi þessu aldrei, man eins og gerst hafi í gær. Við vorum að borða hádegismat, ég og félagi minn, þegar ég fæ símhringingu frá Ríkharði Mássyni heitnum, sem var sýslumaður og lögreglustjóri á Sauðárkróki. Hann spyr hvort hann sé að trufla og ég segist vera að borða, hvort ég megi ekki hringja í hann á eftir. Þá segir hann nei, sem var nú óvanalegt því ég þekkti Ríkharð sem var óskaplega dagfarsprúður og kurteis maður. Þegar hann segir nei, þá átta ég mig á því að eitthvað mikið væri nú á seyði. Ég spyr hvað hann sé að spá. „Ja, það er laus hérna yfirlögregluþjónsstaða. Við vitum ekki hvort hún verður til frambúðar eða tímabundið, en þó líklega til frambúðar. Yfirlögregluþjónninn er kominn í veikindaleyfi og við erum búnir að vera að leita og okkur vantar mann. Ertu til í að taka þetta að þér?“

Ég sat með matinn fyrir framan mig, símann við eyrað og félagann við hliðina á mér og sagðist þurfa að hugsa þetta aðeins, til dæmis að tala við konuna mína. Má ég hringja í þig þegar ég er kominn heim, spurði ég, en það var eftir tvo daga. Þá segir hann aftur nei. Ég hváði og hann segir að tímaramminn sem þeir hefðu væri til klukkan fjögur þennan dag, en þetta var klukkan tólf. Þeir höfðu fengið þau skilaboð frá ráðuneytinu að ef þeir hefðu ekki fundið mann í þetta fyrir klukkan fjögur þennan sama dag, mundi ráðuneytið finna einhvern í starfið. Ég hafði því fjóra tíma.

Ég hringi svo heim í Hrafnhildi. Við höfðum svo sem rætt að flytja norður, okkur langaði það, en hún þurfti náttúrulega að fá eitthvað að gera. Hún er félagsráðgjafi og hefur verið að vinna í barnavernd. Við vissum að það var ekkert laust hjá sveitarfélaginu heima varðandi félagsþjónustuna, vorum aðeins búin að þreifa fyrir okkur. Ég segi við hana að hún verði bara að hringja, það séu námsráðgjafar í skólunum, eitthvað sem hún hafði líka verið að vinna við. Hringdu bara, sagði ég, og tékkaðu á þessu.

Hún hringir hálftíma síðar aftur í mig. Þá hafði hún hringt í skólann á Króknum og talað við skólastjórann. Hún bar sig aumlega, hún væri nú bara að kanna hvort einhver staða væri laus eða fyrirséð að myndi losna á næstunni varðandi starfs- og námsráðgjöf. Skólastjórinn fór bara að hlæja og Hrafnhildur sagðist afsakandi gera sér grein fyrir því að þetta væri nú enginn fyrirvari og hálfvonlaust. Nei, segir hann þá, það er nefnilega þannig að fyrir tveimur tímum kom starfs- og námsráðgjafinn til mín og sagði upp. Vertu velkomin! Þetta var þannig bara skrifað í skýin og ég gat hringt fyrir fjögur og þá vorum við bæði komin með starf á Króknum. Ég var svo í stöðu yfirlögregluþjóns frá 2008 til 2021 þegar ég fór á þing.“

*Árið 2006 fór Stefán Vagn til Afganistan á vegum Atlantshafsbandalagsins.*

Samkennd innan hópsins

Stefán Vagn var 36 ára gamall þegar hann tók við stöðu yfirlögregluþjóns. Því fylgdi daglegur rekstur löggæsluliðsins og samvinna við sýslumann. Hann segir að starfið hafi verið spennandi og hann væri eflaust enn í því, hefði hann ekki álpast út í pólitík. Saknar hann starfsins?

„Já, tvímælalaust. Þetta er svo mikill hópur og það myndast mikil samkennd. Þetta er öðruvísi starf en mörg önnur. Á minni stöðum úti á landi ertu líka alltaf í embætti, þú varst alltaf yfirlögregluþjónninn alveg sama hvort þú varst í búningi eða að kaupa þér grillaðan kjúkling í kaupfélaginu eða á þorrablóti. Það truflaði mig aldrei. Mér fannst það aldrei heftandi. Auðvitað var fólk að koma og tala við mann, en mér fannst það aldrei óþægilegt. Eins og maður hefur heyrt þá finnst mörgum þetta íþyngjandi og þrúgandi, að vera hann alltaf. En ég fann aldrei fyrir neinu svoleiðis.

Það var mjög algengt á þessum tíma að maður fékk fólk til sín sem vantaði bara einhvern til að tala sig. Þurfti einhver ráð og það var gott ef maður gat veitt þau. Starfsumhverfi lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu og úti á landi er náttúrulega bara svart og hvítt. Þetta andlitsleysi sem er í borginni er ekkert úti á landi. Þú þarft að vera meðvitaður um að öll verkefni sem þú tæklar og öll samtöl sem þú átt við þína skjólstæðinga, að þetta er fólkið sem þú ert svo að fara að mæta í búðinni og eru kannski með börn í sama bekk og þú eða í sama íþróttaliði. Þú verður því að nálgast þetta af miklu meiri virðingu og þarft að fara miklu mýkra í verkefnin, svo langt sem það nær. Svo er einhver lína sem þarf að virða og hún er alltaf skýr. Þetta er náttúrulega bara hlutur sem lærist og mönnum gengur misjafnlega vel með.“

Bankajakkinn hvarf

Þó Stefán hafi skipt um starf segir hann að fólk nálgist hann enn með sín hugðarefni og vandamál. Þannig finnst honum enda að það eigi að vera. Samtölin séu vissulega öðruvísi nú, en þegar hann var lögreglumaður, en í báðum störfum sé mikilvægt að vera hluti af samfélaginu.

„Þegar ég kom norður þá gerði ég til dæmis eitt, sem ég er nokkuð ánægður með. Ég vildi breyta þankaganginum varðandi lögregluna. Ég sagði að þó menn væru á vaktinni ættu þeir að fara á íþróttaleikina, á mótin, í skólana, fara út um allt. Vera ekki feimnir við að sýna sig. Það á nefnilega ekki að vera upplifun fólks að lögreglan sé bara á staðnum þegar eitthvað vont og hræðilegt er að gerast. Farið inn í þessar aðstæður, bæjarhátíðir og sama hvað það er, tónleikar, kórastarf. Látið sjá ykkur og verið partur af samfélaginu, sem við erum. Það er jákvætt og lögreglan á að gera miklu meira af því.

Þegar ég byrja á Króknum 1997, þá hékk á herðatré á lögreglustöðinni svo kallaður bankajakki. Það var svona jakkafatajakki og ef menn fóru í bankann eða þurftu að útrétta, þá fóru menn í jakkann utan yfir búninginn. Menn áttu ekki að fara í bankann í vinnunni, en bankinn er við hliðina á lögreglustöðinni. Lögregluþjónar eru bara menn eins og allir aðrir og við þurfum að fara í bankann og við þurfum að fara í búðina. Það þarf að komast út úr þeirri hugsun að þegar þú sjáir manneskju í lögreglubúningi þá sé eitthvað hræðilegt að gerast.“

*Börnin; Sara Líf, Atli Dagur og Hrafnhildur, voru hæstánægð þegar fjölskyldan flutti aftur á Sauðárkrók árið 2008. Hér eru þau stödd á Spáni.*

Pólitíkin

Óhætt er að segja að Stefán hafi alist upp við pólitíkina. Faðir hans, Stefán Guðmundsson, var framámaður í Framsóknarflokknum á Króknum. Kunnur þingmaður sem sat á Alþingi 1979 til 1999, en hafði áður setið í bæjarstjórn frá 1966. Fyrstu pólitísku skrefin voru því tekin snemma.

„Ég ólst upp við það að pabbi væri í pólitík. Æskuheimili mitt var við Suðurgötu 8 og Framsóknarhúsið er beint á móti, hinum megin við götuna. Þar voru fundir og maður tók þátt í þessu öllu, kosningabaráttu til þings og sveitarstjórna. Maður var dubbaður upp og látinn hafa einhver verkefni, alveg sem gutti. Þá tíðkaðist það að hafa skrifara á kjörstöðunum, að fylgjast með því hverjir komu að kjósa, og þá var maður í því sem gutti, bara sex ára gamall, að hlaupa og ná í blöðin. Ég vissi því alveg hver leikurinn var,“ segir Stefán Vagn.

Eftir að hann flutti til Reykjavíkur beindist orka hans fyrst og fremst að störfum innan löggæslunnar. Pólitíkin yfirgaf hann þó ekki alveg, hann stundaði nám í stjórnmálafræði, en annað tók þó yfir. Heim kominn á Krókinn er hann fenginn til að vera með í þingkosningunum árið 2009. Þá kviknaði áhuginn á nýju og hann áttaði sig á því að hann vildi gera meira af þessu. Árið eftir leiðir hann síðan lista Framsóknarflokksins til sveitarstjórnar og varð síðan oddviti í tólf ár, til 2022, alltaf í meirihluta.

Stefán segir að stjórnmálamaður hafi hann sömu gildi í heiðri og þegar hann starfaði innan lögreglunnar; að vera hluti af samfélaginu. „Pólitíkin á að vera það og það er mjög mikilvægt að hún sé það. Það er mjög mikilvægt, svo ég tali nú bara fyrir mig, að landsbyggðin eigi sína fulltrúa. Ef landið yrði gert að einu kjördæmi efast ég ekki um að það mundi veljast fólk á þing sem hefði hagsmuni þjóðarinnar að leiðarljósi. Það eru hins vegar þessi tengsl þingmannsins við sitt svæði sem eru svo mikilvæg. Að fólkið upplifi að þeirra fulltrúi sé hluti af þeirra samfélagi. Þú ert að gæta ákveðinna hagsmuna, að gæta ákveðins svæðis. Þó ég sé að hugsa um stóru myndina, þá er ég samt þingmaður Norðvesturkjördæmis. Þar eru íbúarnir búnir að velja mig til að vera þeirra talsmaður.

Þetta finnst mér svo mikilvægt og þú mátt ekki gleyma rótunum. Þess vegna keyri ég heim hverja einustu helgi og reyni að fara á alla körfuboltaleiki og alla viðburði sem ég kemst á hérna fyrir sunnan. Til að hitta fólkið mitt og vera hluti af samfélaginu og fá í puttana hvað fólk er að tala um og hver verkefnin séu.“

Kjördæmapot af hinu góða

Stefán segir að hans pólitík sé lituð af uppeldinu; einkennist af byggðapólitík í sínum víðasta skilningi. Fólk á landsbyggðinni eigi í vök að verjast á mörgum sviðum og markvisst þurfi að berjast fyrir hagsmunum landsbyggðarinnar. Sú skoðun heyrist stundum á þingi að þar eigi aðeins að berjast fyrir hagsmunum þjóðarinnar allrar, hið gamalkunna kjördæmapot sé ekki til eftirbreytni. Þessu er Stefán ósammála.

„Ég man alltaf hvað pabbi sagði. Hann var í gamla Norðurlandskjördæmi vestra, sem var Húnavatnssýslur, Skagafjörður og Siglufjörður. Hann var einhvern tímann sakaður um að vera kjördæmapotari. Við vorum að koma af einhverjum fundi og ég var aftur í bíl og fór að spyrja hann um þetta. Þá sagði hann: „Í mínum huga er kjördæmapotari fallegt orð, það þýðir að ég er bara að vinna fyrir mitt kjördæmi.“ Þetta má hins vegar ekki tala um í dag. Þá koma menn upp hér í þinginu og segja að maður sé að gæta einhverra þröngra hagsmuna en ekki hagsmuna allrar þjóðarinnar sem maður er kjörinn til að verja. Auðvitað er þetta lína, en ég mun allan daginn standa fyrir það að vera hagsmunagæslumaður fyrir Norðuvesturkjördæmi og mun ekki skammast mín fyrir það. Ég mun taka því sem hrósi.“

Norðvesturkjördæmi er býsna víðfeðmt, nær frá Hvalfjarðarsveit til Skagafjarðar. Stefán segir að það geri það að verkum að erfiðara sé að rækta tengslin á svo stóru svæði en þegar kjördæmin voru smærri. Það sé minna spjallað við hann við kjötborðið á Akranesi en á Króknum.

„Það er alveg ljóst að þú munt aldrei ná einhverjum djúpum tengslum við alla í kjördæminu. Það sem er hægt að gera og við höfum gert, er að fara um kjördæmið. Við í Framsókn höfum til dæmis í haust farið í þrjár ferðir um kjördæmið, að hitta sveitarstjórnarfólk, vera með opna fundi og bara vera á svæðinu. Einmitt til að mynda þessi tengsl.

Ég get skrifað grein á hverjum einasta degi, ég get bloggað eða sett eitthvað á Facebook á hverjum einasta degi. En það kemur ekkert í staðinn fyrir það að fara á þessa staði og hitta fólkið. Fara í fyrirtækin og fá það í puttana hvað brennur á fólki, það eru í raun miklu betri heimsóknir en að vera með opinn fund, vegna þess að hverjir koma á opinn fund? Það er nánasti kjarni flokksins á viðkomandi stað, plús einhverjir nokkrir. Fólk vill hitta þig, það er málið.“ Þá segir Stefán símann mikilvægt hjálpartæki til að ná sambandi við kjósendur. Mikilvægt sé að bjóða kjósendum kjördæmisins upp á samtal, að þeir upplifi að þeim standi til boða að ræða við hann.

Allt eða ekkert

Þegar litið er yfir feril Stefáns sést að hann er ekki mikið fyrir hálfkák. Eftir örfáar vaktir í afleysingum í lögreglunni á Króknum er hann ráðinn í fasta stöðu. Nýútskrifaður úr lögregluskólanum gengur hann í Sérsveit ríkislögreglustjóra og nýkominn úr ferð til Afganistan er hann var settur, ásamt öðrum, í það að koma á fót greiningardeild. Þegar hann snýr svo heim á Krókinn er það sem yfirlögregluþjónn og þegar hann gefur kost á sér til sveitarstjórnar er það upphafið að tólf ára ferli sem oddviti sveitarfélagsins. Og nú er hann fyrsti þingmaður Norðvesturkjördæmis og tók sem slíkur við formennsku í atvinnuveganefnd nýkjörinn á þing og er nú formaður fjárlaganefndar.

„Já, þetta hefur loðað við mig. Ég fer þangað sem ég stefni,“ segir Stefán og brosir. Hann segir að sér líki vel við þingmennskuna. Það er hins vegar ljóst að ég hefði ekki getað neitt af þessu ef ég hefði ekki fengið stuðning frá Hrafnhildi sem hefur staðið þétt við bakið á mér í öllu þessu. Það er ómetanlegt. Mér finnst þetta skemmtilegt. Þetta er náttúrulega öðruvísi en allt sem maður hefur unnið við áður. Þó maður hafi verið öll þessi ár í sveitarstjórnarmálunum, þá er þetta öðruvísi. En í grunninn er þetta náttúrulega bara vinna. Það tekur svolítinn tíma að læra hana og átta sig á því í hverju vinnan er fólgin.“

Í því ljósi segir Stefán að mikilvægt sé að endurnýjun sé ekki of hröð. Alltaf sé gott að fá nýtt og gott fólk, en það taki tíma að læra á hvernig allt virkar. Til dæmis sé himinn og haf á milli hans fyrsta kjörtímabils í sveitarstjórn, 2010-14 og þess síðasta, 2018-22. Eftir því sem reynslan varð meiri, jókst þekkingin á kerfinu og hvað væri hægt að gera til að leysa úr hinum ýmsu málum. Öll hans reynsla nýtist síðan í formennskunni í atvinnuveganefnd.

„Ég var nú formaður atvinnuveganefndar í tvö ár, en var samt í fjárlaganefndinni. Af því að ég er nú í grunninn sveitarstjórnarkall hef ég lýst því þannig að það að vera í fjárlaganefndinni er svona svipað og að vera í bæjarráði. Þú ert ekki í skipulags- og byggingarnefnd þar sem þú ert bara að hugsa þann hluta af verkefninu alla daga og svo er það búið, heldur ertu í raun og veru með alla þræði. Þú færð yfirsýnina yfir allt sviðið. Það er svo dýrmætt og það er svo dýrmæt reynsla og þekking.

Þú færð öll ráðuneytin til þín, þú færð flestar stóru undirstofnanirnar til þín til að ræða sín vandamál og verkefni og áskoranir. Þú færð yfirsýnina yfir kerfið, en þú kemst kannski ekki alveg á dýptina í allt. Ekki eins og í atvinnuveganefndinni þar sem þú varst með eitthvað frumvarp og kannski búinn að ræða það í þrjár vikur og kominn gjörsamlega í dýptina á hverju einasta smáatriði í málinu. Sem er gott og skemmtilegt. Þarna ertu aðeins ofar og ert að horfa á heildarmyndina. Þetta er mjög áhugavert verkefni, gríðarlega krefjandi. Það er mikil ábyrgð sem á okkur liggur í nefndinni, en þetta er skemmtilegt.“

Samkennd þrátt fyrir deilur

Stefán þekkti til starfa þingmannsins í gegnum föður sinn og í heimsóknum á þingið áttaði hann sig á því að andinn þar væri ekki eins og í fréttunum, þar sem fyrst og fremst var sýnt frá því þegar fólk var að rífast. En er sama samkenndin á þingi og hann upplifði í lögreglunni, eru allir í sama hópi?

„Það kom mér að vissu leyti á óvart að það er bara ágætis andi hér á þingi. Auðvitað eru þingflokkarnir mjög þéttir, en maður á orðið fullt af nýjum vinum og kunningjum á milli flokka. Það er alveg samkennd. Þetta er alveg vinnustaður og það er vinnustaðamenning hér inni, þvert á flokka. Eins og á öllum vinnustöðum lyndir fólki misjafnlega hverju við annað, en það hefur kannski ekkert með pólitík að gera. Kannski minnst með hana, það eru bara karakterarnir í einstaklingunum sem laðast hver að öðrum. Þetta er að mörgu leyti bara hinn ágætasti vinnustaður upp á það að gera.

Sem betur fer hafa menn þroska til þess að það sem gerist í þingsalnum labba menn af sér á leiðinni inn í matsal, í langflestum tilvikum. Auðvitað geta komið upp atvik þar sem hvessir verulega, en við erum hér sjö flokkar með sjö mismunandi áherslur í stjórnmálum. Guð minn góður ef það væru allir sammála, þá væri eitthvað að. Við erum hér af því að við höfum ólíkar skoðanir í stjórnmálum, en það þýðir ekki að við getum ekki borðað saman, drukkið kaffi og talað um körfubolta.“

Gætirðu hugsað þér að vera hér lengi? „Já, ég get alveg hugsað mér að vera hér lengi. Það fer bara auðvitað eftir því hvernig manni gengur þetta. En mér líkar þetta vel, ég er ánægður og finnst ég vera að gera gagn. En það er ekki nóg að það sé framboð, það þarf að vera eftirspurn líka. Það má ekki gleyma eftirspurnarhliðinni, hún virkar þyngra en framboðshliðin í þessu.“

*Hjónin Stefán Vagn og Hrafnhildur Guðjónsdóttir á góðri stundu.*

Að vera hluti af samfélaginu

Rætt við Stefán Vagn fyrsta þingmann Norðvesturkjördæmis

Rætt við Stefán Vagn fyrsta þingmann Norðvesturkjördæmis