Rætt við tónlistar- og Skagamanninn Jónfrí

Tónlistarmaðurinn Jónfrí sendi á dögunum frá sér smáskífu með lögunum Andalúsía og Sumarið er silungur og eru þetta fyrstu lögin af væntanlegri breiðskífu hans. Jónfrí er listamannsnafn Jóns Frímannssonar sem er grafískur hönnuður, pabbi í Vesturbænum og plötusnúður á eftirlaunum. Jón fæddist á Akranesi og bjó þar til rúmlega tvítugs. Hann gekk í Brekkubæjarskóla og útskrifaðist frá Fjölbrautaskóla Vesturlands á Akranesi. Foreldrar hans eru Lára Kristín Guðmundsdóttir sem lést árið 1998 og Frímann Jónsson og Jón á tvær alsystur, þær Fanneyju og Ernu. Blaðamaður Skessuhorns heyrði hljóðið í Jóni og spurði hann fyrst hvenær áhugi hans á tónlist hefði byrjað. Jón segir að hann hafi fyrst tekið þátt í tónlistarkeppni Nemendafélagsins í fjölbraut, svo fór hann að starfa sem plötusnúður og var að gera „house“ og „techno“ tónlist sem hann gaf út í Evrópu. Þá vann hann sem DJ á böllum í FVA og í bænum en lagði síðan plötusnúðsferilinn á hilluna og byrjaði að semja tónlist með lifandi hljóðfæraleik.

En hvaðan færðu hugmyndirnar af lögunum þínum? „Það er alls konar, út frá minningum, sjálfum mér, krökkunum mínum og fólkinu í kringum mig, frá þjóðarsálinni og stemningunni í þjóðfélaginu. Því sem gerðist í gær og því sem gerðist fyrir 30 árum. Þegar maður gerir plötu þá fær maður milljón hugmyndir og það er mjög skemmtilegt, þær eru svo brothættar. Fyrst er þetta raul og smá kassagítar og síðan þarf maður að hlúa að þeim og gefa þeim vængi. Svo þarf maður að velja það sem maður trúir á og tekur það áfram. Þá er það einhvern veginn það sem ómar sterkast innra með manni sem maður velur úr hugmyndabankanum og gerir svo lag úr.“

Nostalgíublær yfir textunum

Eru textarnir allir eftir þig? „Já, ég sem öll lög og texta og svo fer maður með þetta á hljómsveitaræfingu og spilar þetta með bandinu. Þar þróast hugmyndirnar oft en ég sem þetta bara á kassagítar þegar ég hef tíma. Það er nostalgíublær yfir textunum, maður fer svona í sínar eigin minningar aftur í tímann og reynir að finna eitthvað konsept, það er svolítill lykill í þessu. Þó það sé bara ég sjálfur sem er með eitthvað abstrakt sem ég get tengt við þá koma textarnir auðveldlega. Svo liggur maður yfir smáatriðunum en þegar komin er einhver grunnhugmynd þá vellur þetta svolítið upp úr manni. Ég reyni svolítið að hafa þetta í einhvers konar söguformi og finna áhugaverðar leiðir til að segja það sem ég er að meina og svona setja hlustandann í stellingar. Ég reyni að mála einhverja skemmtilega mynd sem hver og einn getur túlkað á sinn hátt en ekkert of alvarlegt. Ég reyni að blanda saman alvarlegum hlutum, hálfkæringi, sorg og gleði, lífi og dauða inn í einhvern skemmtilegan graut.“

Bland í poka

Hljómsveitin sem spilar á plötunni saman stendur af Jóni sem spilar á gítar og syngur, Birgir Hansen spilar á bassa, Sölvi Steinn Jónsson á trommur og Sveinbjörn Hafsteinsson á hljómborð, raddir og önnur tilfallandi hljóðfæri. Hafið þið spilað lengi saman þessi hljómsveit? „Nei, Sveinbjörn er æskuvinur minn frá Akranesi og er með mér í bandinu. Við kynntumst síðan Sölva og Bigga og það varð til einhver góð orka og við ákváðum bara að byrja að spila saman og taka upp plötu.“ Hvernig myndir þú lýsa tónlistinni á plötunni? „Það sem ég óttaðist í upphafi að sem lagahöfundur þá er manni svo tamt að leita á kunnuglegar slóðir og það var það sem ég hafði mestar áhyggjur af í byrjun þegar við fórum að hljóðrita plötuna, að þetta yrði svona hvert öðru líkara. En það reyndist alls ekki vera, við erum með kántrílög og reggílög, eitíslög, diskólög, krúttlegt indí og bara alls konar. Þetta er svona með vilja gert að hafa svolítið bland í poka, að hafa plötuna eins fjölbreytta og hægt er, eins og okkur hugkvæmdist í ferlinu.“

Vilja spila í Bíóhöllinni

Platan er væntanleg snemma á næsta ári að sögn Jóns og koma líklegast tvær smáskífur út til viðbótar á árinu til að kynna plötuna. Hún verður gefin út á vínyl og á streymisveitum en er ekki kominn smá spenningur fyrir plötunni? „Lagið Andalúsía er komið í töluverða spilun á Rás tvö og það er mikið verið að streyma þessu, þetta fer mjög vel af stað og það er stemning í kringum þetta.“ Ætlið þið svo að fylgja plötunni eftir með tónleikum? „Já, þegar við teiknuðum upp plötuna þá langaði okkur svakalega mikið að halda tónleika í Bíóhöllinni á Akranesi og það er stefnan, að gefa smá til baka og hlúa að rótunum. Svo verða glæsilegir útgáfutónleikar í Reykjavík sem verða kynntir síðar.“

Sér sementstankana í góðu skyggni

Þú ert húsfaðir í Vesturbænum, hvernig líkar þér það? „Bara vel, Vesturbærinn er skemmtilega líkur Akranesi að mörgu leyti, það er svona lítið samfélag innan Reykjavíkur. Melabúðin er bara eins og Einarsbúð, það er svona einhver þorpsfílingur hérna og það eru margir Skagamenn sem búa hérna. Ég hef búið hérna í einhver 10-15 ár á þessum slóðum og svo getur maður séð héðan yfir á Akranes sem er kostur. Ég horfi yfir flóann í góðu skyggni og þá sér maður sementstankana og svona móta fyrir bænum. Maður fór oft með Akraborginni í gamla daga og það hlýjar manni að sjá þarna yfir.“

Þú ert að gefa út þína fyrstu breiðskífu á fimmtugsaldri, er hægt að segja að þú sért svona „late bloomer“? Ég hefði auðvitað átt að byrja á þessu miklu fyrr, ég keypti mér kassagítar fyrir svona þremur árum síðan, lærði á hann og samdi svo plötuna. Þannig að ég hefði örugglega unað mér í svona músík miklu fyrr en betra er seint en aldrei. Ef mann dreymir um eitthvað þá er um að gera að láta vaða, ég gerði það og sé ekki eftir neinu.“ segir tónlistarmaðurinn Jónfrí að lokum.

*Jón stefnir á að gefa plötuna út á næsta ári.*

Kærulaus tónlist með hversdagslegu ívafi