Sérhæfir sig í rannsóknum á vistvænum umbúðum fyrir matvæli

Það var heldur óvenjuleg sjón sem blasti við fólki sem leið átti um Breiðina á Akranesi síðastliðinn laugardag. Á trönunum, sem þar eru til minnis um liðna atvinnuhætti, var verið að hengja upp beltisþara til þurrkunar. Að verkinu stendur Sigríður Kristinsdóttir umhverfis- og auðlindafræðingur sem rekur nýsköpunarfyrirtækið Sedna-biopack í Breið nýsköpunarsetri. Henni til aðstoðar við að hengja upp þarann var Vigdís Bergsdóttir dóttir hennar. Sedna-biopack vinnur að þróun umbúða um matvæli.

Sjómenn til aðstoðar

„Tryggja þarf hráefnisöflun til framtíðar, bæði með nýtingu á villtum þara úr sjó en einnig eru gerðar tilraunir með forræktun sem stefnt er á að rækta á línum í sjó, þ.e. þegar það verður heimilað hér við land. Beltisþarinn er sú tegund sem menn hafa byrjað á að einbeita sér að og hann er víða kominn í ræktun í nágrannalöndum,“ segir Sigríður í samtali við Skessuhorn. Hún segir smábátasjómenn og fleiri á Akranesi hafa reynst sér vel við öflun þara úr sjó, sérstaklega Böðvar Ingvason á Emilíu AK, en hann smíðaði hentugt veiðarfæri til að ná beltisþara upp af nokkru dýpi, en hönnun veiðarfærisins unnu þau í sameiningu. „Sjómenn þekkja vel aðstæður í Hvalfirðinum og vita t.d. nákvæmlega hvar beltisþarann er að finna, enda hafa þeir oft bölvað þegar hann hefur flækst í grásleppunetum.

„Við höfum gert tilraun með þurrkun á þara í gámi. Það reyndist ekki góð leið, eiginlega bara vesen og lentum auk þess í rigningartíð. Þá kom upp þessi hugmynd að nýta gömlu skreiðarhjallana sem nú standa sem sýningargripir um fyrri tíð á Akranesi. „Við strendur Evrópu eru menn komnir lengra í slíkri þurrkun, t.d. settar upp grindur með seglþaki.“

Sigríður segir að jafnframt því að þurrka þarann sé Böðvar nú að prófa sig áfram með geymslu á óunnum þara og var hluti uppskerunnar settur í lokaða plastpoka svipað og vothey. „Ég hins vegar prófa bæði þurrkaðan, frystan og ferskan þara, sem er hakkaður niður og þá um leið er hægt að vinna fleiri efni úr honum í þrepaskiptri framleiðslu, eins konar lífhreinsunarstöð,“ segir Sigríður.

*Beltisþarinn vex villtur í sjó en hann og fleiri tegundir er jafnframt hægt að rækta.*

Umhverfisvænni matvælapakkningar

„Mín starfsemi hverfist í kringum nýtingu á stórþörungum sjávar og þróaðist fljótlega út í rannsóknir og þróun á umhverfisvænum matvælaumbúðum, niðurbrjótanlegum og úr sjálfbæru hráefni sem fellur vel að kröfum hringrásar hagkerfisins. Þetta hófst í mastersnámi mínu í umhverfis- og auðlindafræði þar sem ég gerði tilraunir með lífplast filmur. Það eru í raun engar töfralausnir til í þessu sambandi en mitt hlutverk og annarra sem starfa við slíka þróun er að koma með lausnir sem nálgast sömu gæði og plastið, að styrkja geymluþol matvæla og viðhalda ferskleika þeirra. Góðar pakkningar lengja líftíma vörunnar sem aftur vinnur gegn matarsóun.“

Sigríður kveðst vera í samstarfsverkefni með Efnasmiðjunni ehf um þróun matvælaumbúða úr lúpínu- og þaraefnum. „Verkefnið köllum við LuLam og höfum fengið styrk úr Matvælasjóði til að koma því áfram með samvinnu við Sölufélag garðyrkjumanna og Matís með ýmsar prófanir og mælingar. Það er því frjór jarðvegur í þessu nýsköpunarumhverfi, en allt miðar starfið að því að finna leiðir fyrir vannýtt, sjálfbært hráefni og þróa niðurbrjótanlegar umbúðir sem hámarka um leið geymluþol matvæla,“ segir Sigríður Kristinsdóttir að endingu.

Beltisþari hengdur til þerris

Sérhæfir sig í rannsóknum á vistvænum umbúðum fyrir matvæli

Sérhæfir sig í rannsóknum á vistvænum umbúðum fyrir matvæli