Haraldur Jónsson sjómaður á Akranesi hefur reynt ýmislegt á lífsleiðinni

Skessuhorn er nú byrjað að birta gömul en áhugaverð viðtöl úr eldri árgöngum blaðsins hér á vefnum. Fyrir fimm árum síðan var rætt við Harald Jónsson sjómann á Akranesi, Hadda Jóns. Viðtalið tók nafni hans Bjarnason blaðamaður:

Hann kemur út á svalainnganginn um leið og ég labba inn á þriðju hæðina úr stigaganginum á nýju þriggja hæða fjölbýlishúsi við Asparskóga á Akranesi. „Það er eitthvað samband á milli okkar nafni, ég fann á mér að þú værir að koma,“ segir Haraldur Jónsson, sjómaður í rúmlega hálfa öld. Alltaf kallaður Haddi Jóns, fæddur og uppalinn Akurnesingur, sem hefur samt þvælst víða. „Mesti þvælingurinn var þegar ruglið var sem mest. Þá var það sjómennska í nokkrum verstöðvum og verbúðalíf með öllu því sukki sem því fylgdi, það var rosalegt líf,“ segir hann. Við setjumst niður að spjalla í nýrri og fallegri íbúð Hadda Jóns og Sollu, Sólveigar Jóhannesdóttur eiginkonu hans. Þau fluttu inn í þessa íbúð í janúar síðastliðnum eftir að hafa selt óðalið sitt Móa undir Akrafjalli með einu símtali. Hann segist kominn í land eftir að hafa verið síðasta aldarfjórðunginn á frystitogara en eitt fyrsta verkið eftir að hann kom í land var þó að kaupa trillubát með Guðmundi bróður sínum og syni hans. Nú er hann á grásleppu og fer svo á strandveiðar. Það er ekki sjómennska í augum þessa sjóhunds, eins og oft var sagt um þá hörðustu í sjómennskunni. Haddi Jóns er búinn að reyna margt í lífinu. Áföllin hafa dunið á honum hvert af öðru og hann getur verið stoltur af því að standa uppréttur í dag með allt sitt á hreinu. Sextíu og sjö ára gamall felst hann á að rifja ýmislegt upp, búinn að vera edrú í 36 ár.

*Haddi og Solla á mannamóti vorið 2018. Ljósm. mm.*

Æskuvinirnir með grásleppuútgerð

Sem barn og unglingur bjó Haddi með foreldrum og systkinum á Vesturgötu 26 beint á móti Bíóhöllinni. „Já, þar er ég fæddur og uppalinn. Foreldrar mínir voru þau Jón Guðmundsson sjómaður og Ásta Haraldsdóttir verkakona. Pabbi var alltaf á Fiskiversbátunum þegar ég var að alast upp og mamma vann hjá HB&Co. Ég er fjórði í röðinni af fimm systkinum. Elst var Helga, sem nú er látin, svo Elsa, síðan Guðrún, þá ég og yngstur er svo Guðmundur Páll. Við ólumst upp við leiki og störf eins og gekk og gerðist á Skaganum þá. Fjaran og bryggjurnar voru leikvöllurinn minn og fyrstu kynnin af sjómennskunni hjá mér voru þegar ég og nágranni minn og besti vinur, Sveinn Sturlaugsson, fórum að gera út á grásleppu tólf ára gamlir. Svenni hafði yfir að ráða gömlum björgunarbáti af Sveini Guðmundssyni AK með utanborðsmótor og á honum vorum við á grásleppunetum í tvö vor og lögðum upp hrognin hjá Ásgeiri gamla, sem hafði hrognamóttökuna og söltun þeirra í einu af Fiskivershúsunum neðst á Vesturgötunni.“

*Um borð í Ráninni. F.v. Haraldur Jónsson, Pétur Óðinsson og Arinbjörn Pétursson.*

Fjórtán ára sjóveikur á humarveiðum

Þarna var grunnurinn lagður. Haddi ætlaði sér alltaf að verða sjómaður og fermingarárið þegar hann varð fjórtán ára, 1964, var hann fyrst munstraður á bát upp á hálfan hlut. „Ég fór á Sæfaxa með Dóra á Sigurðsstöðum en Fiskiver gerði þennan bát út. Við vorum á humri fyrir Suðurlandinu og þetta var í fyrsta sinn sem humarinn var slitinn um borð. Við sem ráðnir vorum upp á hálfan hlut vorum í því og mér leiddist þetta rosalega. Við vorum mest að veiðum út af Vík í Mýrdal og ég var alveg rosalega sjóveikur, ældi oft á dag og varð því hálf þreklaus. Sjóveikin varð til þess að ég entist ekki þarna um borð nema í um tvo mánuði. Þá fór ég í niðursuðuna hjá Ingimundi því ég hafði flosnað upp úr skóla á þessum tíma. Næst fór ég svo á Akraborgina elstu, mig minnir að það hafi verið haustið 1965. Guðjón Vigfússon var skipstjóri en Þórður, sem verið hafði áður, leysti hann af og Kristinn á Krókatúninu var stýrimaður. Á þessum árum var Akraborgin geymd í Reykjavík á næturnar og maður stóð næturvakt fjórðu hverju nótt. Þarna um borð í Akraborginni náði ég að sjóast og sjóveikin hefur ekki plagað mig síðan.“

Áhöfnin á Ráninni á lokadag eftir að Ármann útgerðarmaður hafði komið með veisluföng um borð. F.v.: Fjölnir Þorsteinsson, Eyvindur Eiðsson, Garðar Ellertsson, Haddi, Ingi Rúnar Ellertsson skipstjóri, Jakob Sigurðsson og Kristjan Eðvarðsson.

Hákarlar klipptu lúðuna af línunni við Grænland

Næst lá leiðin á einn af þekktustu fiskibátum Akurnesinga á árum áður, Rán AK. „Þar byrjaði ég hjá flottum skipstjóra, Helga Ibsen og ég átti eftir að koma oftar við sögu á Ráninni, bæði hjá Inga heitnum á Rein og Ármanni Stefánssyni. Ármann var matsveinn þegar ég kom fyrst á Ránina en var svo orðinn útgerðarmaður hennar og skipstjóri þegar ég var síðast þar. Í upphafi var ég eina vertíð á Ráninni og svo lá leiðin yfir á Sigurborgu SI-275, með Þórði Guðjónssyni skipstjóra en Þórður og Þráinn Sigurðsson áttu hana og gerðu út frá Akranesi. Við fórum á lúðu við Austur-Grænland og fórum með 48 bala af línu með okkur en komum með fimm bala til baka, hitt fór undir hafís. Aflinn var ekki beisinn, sex tonn eftir þrjá vikur. Við vorum með stóra króka en mig minnir að það hafi verið tveir og hálfur faðmur milli króka. Svo beittum við keilu og öðru sem kom upp með lúðunni á þessum veiðum.Við fórum tvo svona þriggja vikna túra og þá var sjálfhætt, þetta var enginn afli en feiknarvænar lúður. Það var hins vegar mikið um að við fengjum bara hausana upp, hákarlinn var búinn að klippa hana í sundur. Línan lá yfirleitt í svona sjö tíma. Við vorum þarna alveg við ísröndina og oftast í svarta þoku. Svo þegar ísinn fór af stað var ekkert annað að gera en forða sér svo menn festust ekki í ísnum og þess vegna töpuðum við svona mikilli línu.“

*Ingi Rúnar Ellertsson frá Rein, frændi og vinur Hadda, við stjórn Ránarinnar.*

Í vikutúrum á 38 tonna báti

Þetta var ekki í eina skiptið sem Haddi fór á lúðuveiðar. „Seinna fór ég svo með Gísla á Jóni Finnssyni á lúðuveiðar og þá vorum við bara við Eyjar og á Kötlugrunninu og það var mokfiskirí. Þá drógum við allan sólarhringinnn. Þar var þetta bara eins og á togurunum, sex tíma vaktir. Svo réði ég mig svo á 38 tonna pung í Vestmannaeyjum, fyrst á humarveiðar um sumarið í Hávadýpinu og svo fórum við á þessum pung á lúðuveiðar um haustið. Það var ekki beisinn aðbúnaður þarna um borð, ekki einu sinni klósett og við vorum í vikutúrum, vorum mest út af Vík í Mýrdal og á þeim slóðum í mokfiskiríi. Það voru lagðar um tuttugu lóðir undir kvöld, svo var lagst við ankeri og við byrjuðum að draga klukkan sjö á morgnanna. Það voru bræður Matthíassynir sem áttu þennan bát. Skipstjóri var Ingólfur Matthíasson og Sveinn bróðir hans var háseti, síðan var vélstjóri og við tveir hásetarnir; ég og Guðlaugur Friðþórsson sem frægur varð seinna fyrir að synda til lands í Eyjum eftir að Hellisey fórst.

Á heima á Vesturgötu þrjú strik upp á vegg

„Á þessum árum var ég líka á bátum frá Akranesi og ég man eftir einu spaugilegu atviki en þá voru við á einhverjum Skagabátnum í landlegu í Vestmannaeyjum. Þetta var fyrir gos og þá var veitingastaður í Vestmannaeyjum sem var kallaður Litli Hressó og var svona í svipuðum stíl og Hressingarskálinn í Reykjavík. Þarna mátti ekki vera með áfengi frekar en þar en stelpurnar sáu þegar við vorum að blanda út í kaffið og í stað þess að reka okkur út þá kölluðu þær á lögguna. Við vorum þarna þrír; ég, Guðjón Pétur í Laufási og Ingi Gunnars eða Ingi spoji eins og við kölluðum hann alltaf. Nema, það komu tvær löggur og fóru með okkur niður á stöð. Þar sat lögregluvarðstjórinn og sagði okkur skírt að þeir vildu ekki að ungir menn væru að brjóta lög og blanda sér í glas inn á sjoppum bæjarins. Hann segist svo þurfa að skrifa okkur niður og spyr Inga að nafni sem hann segir honum og svo spyr hann hvar hann eigi heima og þá kom svarið „Vesturgötu þrjú strik upp á vegg Akranesi,“ svaraði Ingi og varðstjórinn hreinlega trylltist við þetta svar og sagði lögregluþjónunum að setja okkur inn í klefa en Ingi reyndi að róa hann með því að segja honum að þetta væri satt því hann ætti heima á Vesturgötu 111. Þá trylltust hinar löggurnar úr hlátri en varðstjórinn hætti við að setja okkur inn og sagði þeim að keyra okkur um borð í bátinn og segja skipstjóranum að hleypa okkur ekki í land aftur. Þegar við komum svo niður á bryggju var Ninni vélstjóri í brúarglugganum og Ingi kallar strax á hann: „Ninni skipstjóri, komdu aðeins hérna niður,“ en þá kom Gaui Pétur út úr löggubílnum og þegar hann sér Ninna segir hann „Nei hvað segir vélstjórinn?“ Þetta var nóg til þess að aftur sprungu lögregluþjónarnir úr hlátri og þeir hleyptu okkur bara um borð alveg búnir að fá nóg af þessum fíflum en svona gat Ingi látið, hann var algjör æringi stundum.“

Var kominn í strætið um tíma

Á þessum árum var Haddi að þvælast um landið, mest í Vestmannaeyjum og einnig á Hornafirði. „Maður var einhleypur en ég hafði þó áður verið í sambúð og á son síðan þá, sem nú er 48 ára og býr á Eskifirði. Ég þvældist þetta um milli staða og var ýmist á sjó eða að beita í landi. Þetta var svakalegt fyllirí á manni á þessum árum. Svo var þetta orðið þannig að ég var hættur að mæta til skips og síðustu tvö árin var ég meira eða minna í strætinu í Reykjavík. Löggan kippti mér öðru hvoru úr umferð og þá var maður settur inn á Klepp í afvötnun. Þá var kallaður til aðstoðarlandlæknir, sem dæmdi mann óhæfan til að vera úti í samfélaginu í 48 tíma og þann tíma var maður í afvötnun á Kleppi. Svo tók sama við aftur. Þetta var alveg ógeðsleg rútína. Svo gerðist bara kraftaverkið á Þorláksmessu 1982. Þá gekk ég inn á Silungapoll og var þar fram í janúar 1983 en þá fór ég í framhaldsmeðferð á Sogn og kom þaðan út í mars. Ég hef ekki smakkað áfengi síðan þarna á Þorláksmessu 1982. Fljótlega eftir að ég kom úr meðferðinni byrjaði ég svo að búa með Sólveigu Jóhannesdóttur konu minni og það hjálpaði heldur betur til fyrir mig, nýkominn út í nýtt líf.“

*Um borð í Skírni AK-16. Haddi og Eiður Ólafsson.*

Solla varði mig vel

Sólveigu, eða Sollu eins og hún er alltaf kölluð, hafði Haddi fyrst hitt í meðferðinni en þegar hann kom út af Sogni gat hann fengið húsnæði hjá fangahjálpinni Vernd með því skilyrði að hann fengi sér vinnu. „Fangarnir höfðu verið svo iðnir við að brjóta reglurnar sem giltu á Vernd að það voru laus pláss þar, sem við, sem vorum að koma úr meðferð gátum nýtt okkur. Ég fékk vinnu hjá Bæjarútgerð Reykjavíkur og þar var Solla líka að vinna svo þar kynntumst við. Þetta skipti auðvitað miklu. Það var nú ekkert lítið sem hún hjálpaði mér þessi stúlka og varði mig á allan hátt. Hættan var auðvitað að maður færi í slagtog með gömlu félögunum en hún sá nú vel til þess að það gerðist ekki. Ef einhverjir þeirra nálguðust mig, til dæmis þegar við vorum á göngu eftir Laugaveginum, þá var hún umsvifalaust búin að hrista þá af okkur. Við náðum ótrúlega fljótt að byggja okkur bæði upp. Við fengum íbúð á leigu í Breiðholtinu og fluttum þangað inn með nánast enga búslóð.

*Grásleppunetin gerð klár fyrir vertíðina.*

Erfiður barnamissir

Lífið varð þó ekki áfallalaust hjá þeim Hadda og Sollu þótt þeim gengi vel á edrúbrautinni. „Eins og gengur og gerist með ungt fólk þá vildum við fara að stofna fjölskyldu og eignast börn þegar við vorum búin að koma okkur fyrir og búin að greiða upp óreiðuskuldir frá sukkárunum. Solla fæddi þrisvar dætur en tvær þeirra fæddust andvana og sú þriðja, Ásta Laufey, lifði aðeins í 16 daga. Þetta voru mikil áföll og þarna reyndi auðvitað verulega á samband okkar og baráttuna við alkóhólismann en við héldum bara þétt utan um hvort annað og það var svakaleg vinna að komast yfir þetta en við studdum hvort annað ofboðslega vel. Þegar þetta gerðist þá spáðu okkur margir stuttri edrúmennsku því þetta væri ekki hægt. Þetta voru vinir og kunningjar sem við höfðum kynnst í meðferð og í AA-samtökunum. Við vorum mikið í AA-samtökunum fyrstu fimmtán árin. Það var algjörlega í forgangi hjá okkur þá, en síðan slökuðum við svolítið á AA-mennskunni, en núna er það regla að fara á að minnsta kosti einn fund í viku.“

Sendi Daníel þúsundkall upp í skatta

Þegar Haddi kom úr meðferðinni, sem bar árangur, var honum ráðlagt að fara ekki á sjó strax. „Í fyrsta sinn fór ég eftir ráðleggingum en ég var búinn að fara í margar meðferðir og hafði aldrei fylgt öllum ráðum áður. Svo var það tveimur árum eftir að ég kom úr meðferðinni að Gísli Jóhannsson skipstjóri á Jóni Finnssyni hringdi í mig og spurði hvort ég vildi koma með sér á loðnu. Þá var karlinn búinn að fylgjast með mér í þessi tvö ár en ég hafði verið um borð hjá honum áður, sem endaði með því að hann rak mig út af fylliríum. Það var rífandi þénusta á loðnunni og ég sá fram á að við gætum farið að kaupa okkur eitthvað inn í íbúðina. Fram að þessu höfðu allir peningar farið í að borga skuldir og koma sér á réttan kjöl, það voru skattaskuldir til fjögurra ára og fleira sem elti mann. Ég var búinn að segja Gísla að nú þyrfti ég að kaupa ísskáp, sófasett, hjónarúm og fleira eftir þessa góðu vertíð. Karlinn var svo ánægður með þetta og eiginlega jafn spenntur og ég fyrir að vertíðinni lyki. Svo þegar við vorum að þrífa bátinn eftir vertíðina þá kallar Gísli á mig og spyr mig hver hann sé þessi Daníel Ágústínusson. Ég sagði honum að það væri sá sem sæi um innheimtu skattaskulda hjá bæjarfógetanum á Akranesi. „Já, láttu mig þekkja það, ég var að tala við hann og hann vill fá allar þínar tekjur eftir vertíðina upp í skattaskuldir,“ segir Gísli þá. Ég sá nú allar mínar óskir um búslóð foknar út í veður og vind og spurði Gísla hvort hann hefði látið karlinn hafa þetta allt. Það mætti ekki gerast því Solla gerði sér væntingar um að fá loksins búslóð. Þá segist Gísli hafa sagt honum það að ég væri hættur að drekka, kominn með konu og ætti von á barni. Nú þyrfti ég á þessum peningum að halda í að kaupa búslóð og það gengi fyrir. „Ég sendi honum þúsund kall,“ sagði Gísli svo en á þessum árum gátu ríki og sveitarfélög hirt allt af mönnum sem skulduðu opinber gjöld og það fór illa með marga sem voru að reyna að koma undir sig fótunum en hann var snillingur hann Gísli. Daníel fékk svo allt greitt fyrir rest og bæjarfélagið líka.“

Tuttugu og níu tonn úr einu handfærareki

Þau Haddi og Solla fluttu til Akraness eftir að hafa misst sitt fyrsta barn. „Fyrsti maðurinn til að koma í heimsókn til okkar var æskufélaginn, Sveinn Sturlaugsson, sem var þá útgerðarstjóri hjá HB og hann spurði strax hvort mig vantaði ekki pláss á sjó. Ég sagði honum að ég ætlaði að vera í landi þetta sumar meðan við værum að jafna okkur eftir barnsmissinn. Svo fór ég á Rauðseyna með Bjarna Sveinssyni og var með honum á loðnuvertíðum en á milli þeirra var ég mikið með Kristófer Bjarnasyni á Haraldi AK-10. Þar á meðal tók ég þátt í ufsaævintýrinu á Eldeyjargrunni. Þar vorum við á handfærum í þvílíku mokfiskiríi að maður hefur ekki upplifað annað eins. Það lóðaði þarna á ufsa frá botni upp að yfirborði og þarna drógum við þetta allt á höndum, engar rafmagnsrúllur komnar þá. Ég man sérstaklega eftir einu rosalegu reki sem við fengum. Þá komum við þarna út klukkan átta um morgun, við tökum rek og alltaf var ufsi undir, svo koma fallaskipti og við rekum til baka og alltaf drógum við. Um fimmleitið um daginn kallaði Kristófer á okkur að taka eitt rennsli enn og hætta svo því báturinn var að fyllast. Það var því haldið til lands með aflann og úr þessu eina reki vorum við með 29 tonn af stórum ufsa. Ég held að þetta hljóti að vera met sem seint verður slegið. Það var ótrúlegt úthald í mannskapnum, menn höfðu 60% af því sem þeir öfluðu og það voru rífandi tekjur á þessu en auðvitað var þetta þrælavinna að draga þetta allt á höndum en ég var þarna á Haraldi í ein þrjú ár á færum, netum og nót. Ég var svo meira eða minna hjá HB á bátunum þar, fór með Kristófer af Haraldi yfir á Skírni og svo á Rauðsey.“

Í tuttugu og fimm ár á frystitogara

Fyrir tuttugu og fimm árum fór Haddi svo á frystitogarann Höfrung þriðja og var þar þangað til að hann sneri sér að trilluútgerðinni. „Þetta var gjörbreytt frá frelsinu sem manni fannst vera á bátunum. Þarna var maður allt í einu farinn að vinna hálfgerða frystihúsavinnu með hárnet á hausnum í vaktafyrirkomulagi. Í rauninni var ég í öll þessi 25 ár á leiðinni að hætta en tekjurnar voru svo jafnar og góðar. Svo var ég kominn inn í þessa rútínu og þá var eiginlega ekki hægt að snúa við. Þarna var ég með mörgum góðum skipstjórum, fyrst Kristjáni Péturssyni, svo Sturlaugi Gíslasyni, Guðmundi Skúlasyni, Þórði Magnússyni og Ævari, en hann var yngsti togaraskipstjóri flotans þegar hann var þarna og frábær skipstjóri. Hann t.d. ræsti aldrei út frívaktir og sagðist bara verða var við að ef menn færu að vinna lengur minnkuðu afköstin og slysahættan ykist. Þetta var flottur strákur sem kom austan af Egilsstöðum. Á tveggja ára tímabili, af þessum 25 árum á Höfrungi þriðja, fór ég þó yfir á stóra frystitogarann Engey með Þórði Magnússyni frá Hvítanesi í Skilmannahreppi.“

Ákvað í sjómannaverkfallinu að kaupa bát

Þegar sjómannaverkfallið var í fyrra notaði Haddi tímann til að huga að breytingum og þá ákváðu hann, Guðmundur bróðir hans og sonur hans að kaupa saman bát. Þeir fá fjörutíu og fjóra daga á grásleppu sem hann er á núna með skipfélaga sínum af Höfrungi þriðja en síðan er meiningin að fara á strandveiðar og þá fer Guðmundur bróðir hans með. Báturinn fékk nafnið Ingi Rúnar AK-35 í höfuðið á Inga Rúnari Ellertssyni frá Rein, vini og frænda Hadda sem lést úr krabbameini fyrir aldur fram. „Mig dreymdi Inga Rúnar svo sterkt að annað kom ekki til greina.“ Fyrst keyptu þeir saman lítinn Færeying sem þeir áttu stutt en núna eru þeir komnir með 12 tonna bát. Haddi segir það mikla nánd við náttúruna og skemmtilegt að róa á smábáti. „Ég skelti mér í pungaprófið, sem veitir réttindi á 12 metra bát og þrátt fyrir alla lesblindu og lestrarörðugleika sem ég er með þá gekk þetta glimrandi vel. Ég hef aldrei á ævinni séð aðrar eins einkunnir; 7, 8 og 9 í öllum fögum. Þegar ég var í meðferð á sínum tíma var ég greindur með lesblindu og síðan seinna fékk ég aðstoð vegna hennar á Reykjalundi. Þeir sögðu líka við mig í Stýrimannaskólanum þegar ég var að spá í pungaprófið að lesblinda væri ekki vandamál í þeirra augum því þangað hefðu komið allar gerðir af henni.“

Kirkjugarðurinn er fullur af svona fíflum

Fyrir rúmum tuttugu árum fékk Haddi krabbamein. „Ég var nýkominn í land eftir langan túr á úthafinu og sagði við Sollu að ég væri eitthvað skrítinn í bakinu og ég væri ekki frá því að það hefði komið blóð með þvaginu. Hún sagði að ég yrði að fara til læknis en ég sagðist bara gera það eftir næsta túr því þá væri ég í fríi. Þá snýr hún sér að mér og segir: „Veistu það Haddi, kirkjugarðurinn er fullur af svona vitleysingum.“ Þarna fékk ég þetta bara á hreinni íslensku og fór því til læknis,“ segir Haddi og hlær. Eftir að hann fór til læknis var hann sendur beint í sneiðmyndatöku og þá kom í ljós æxli í öðru nýranu. „Sem betur fer var þetta bundið við annað nýrað svo það var fjarlægt og krabbameinið hefur ekki gert vart við sig aftur í þetta tuttugu og eina ár sem liðið er.“

Þegar Liverpool skoraði

Haddi er mikill Liverpoolaðdáandi og einn sunnudaginn um hádegið fyrir fjórum árum var hann einn heima að horfa á Liverpool leika við Manchester United þegar Liverpool skoraði eftir átta mínútna leik. „Ég stökk hæð mína í loft upp og beina leið í gólfið og gat ekki staðið upp aftur. Fékk þennan rosalega verk fyrir brjóstið nánast eins og verið væri að stinga mig. Ég gat teygt mig í símann og hringt í Sollu sem kom í hendingskasti og hringdi í Neyðarlínuna. Sjúkrabíllinn kom og ég var keyrður beint suður á Landspítala þar sem beðið var eftir mér og í ljós kom 100% stífla í kransæð. Þrátt fyrir að ég kæmist svona fljótt undir læknishendur náði þetta að skemma aðeins hjartað en ég fór svo í endurhæfingu á Reykjalund og þar var aldeilis frábært að vera og byggja sig upp. Þetta er besti staður í heimi og mikið af fagfólki þarna. Fyrir utan þetta allt hef ég verið við hestaheilsu síðan og fæ svo fína líkamsrækt á bátnum núna.“

Ódýrara að innrétta fyrir fólk en hunda

Rétt fyrir aldamótin keyptu þau Haddi og Solla hús úti í sveit. „Við áttum Minni-Borgina á Háteignum þegar Móar á Innnesinu komu í sölu. Solla orðaði þetta við mig og ég var til. Hún þekkti hundaþjálfara í Reykjavík og ætlaði að vera þarna með hundahótel. Við buðum í Móa og tilboðinu var tekið. Við fluttum svo þangað og það var nóg að gera á hundahótelinu en svo kom að því að heilbrigðiseftirlitið mætti og Sollu var gerð grein fyrir því að hún þyrfti að sækja um sérstakt rekstrarleyfi fyrir þetta. Hún reyndi nú fyrst að telja heilbrigðisfulltrúanum trú um að hún mætti nú passa hunda fyrir vini og kunningja en hann sagðist vita betur og þetta væri leyfisskyld starfsemi. Svo þegar við fengum listann yfir allar kröfurnar sem gerðar væru til þessarar starfsemi þá sáum við að það væri ódýrara að gera húsnæðið klárt fyrir ferðaþjónustu svo það varð úr að við settum upp ferðaþjónustu á Móum og það varð fljótt mikið að gera. Solla sá alveg um þetta og þetta auglýsti sig sjálft en þarna var hægt að hýsa um tuttugu manns. Þetta áttum við og rákum í tuttugu ár frá 1998 og þangað til núna um áramótin að við seldum Móa fólki sem áður hafði falast eftir að kaupa. Við keyptum svo þessa íbúð á þriðju hæð hér í Asparskógunum með útsýni til suðurs og austurs. Við erum bara nokkuð sátt með þá ákvörðun,“ segir Haddi. Þegar við töluðum saman var Solla austur á Þingvöllum í fuglamyndatökum en ljósmyndun hefur verið vaxandi áhugamál hjá henni, sérstaklega norðurljósamyndir og fuglamyndir. Haddi segist styðja hana í því áhugamáli sem hann segir að krefjist mikillar þolinmæði og yfirlegu en árangurinn sé líka oft mikill og ánægjulegur.

Hætti á frystitogara eftir aldarfjórðung þar og keypti sér smábát