Á Sögulofti Landnámssetursins í Borgarnesi kvað við nýjan tón síðastliðið laugardagskvöld. Þar hefur gjarnan stigið á stokk sagnafólk sem rifjar upp fornsögurnar með áheyrendum eða segir sögur af fólki. Nýjasta sagnakona Landnámsseturs flytur hinsvegar frumsamda sögu; skáldverk sem komið hefur út á bók en birtist nú áheyrendum í nýjum búningi.

Skáldsagan Guð leitar að Salome eftir Júlíu Margréti Einarsdóttur kom út fyrir jólin árið 2021 og fékk afar góða dóma. Bókin er gefin út af Unu útgáfuhúsi, en að því stendur ungt fólk sem meðal annars hefur það að markmiði að gefa út verk ungra höfunda. Þeim hópi tilheyrir Júlía Margrét sem steig á svið á Söguloftinu og  „sagði“ fjögur hundruð síðna bók sína. Verkið er í formi bréfa sem Salome skrifar fyrrum ástkonu sinni Helgu sem hún saknar og elskar. Hún skrásetur sögu sína og tilfinningar með orðaflaumi og það undirstrikar örvæntingu hennar að kisan hennar virðist horfin, hún leitar hennar alla bókina. Þetta er margþráða saga og yfir henni vofir ógnvekjandi minning sem dvelur í fortíðinni. Sögumaður þarf að skrifa sig frá henni til að eiga von um sálarfrið og framtíð.

Júlía Margrét var trú persónu Salome allt til enda. Hún sagði frá af festu og leikgleði og það var eins og hún hefði aldrei gert annað en að segja frá viðamikilli bók á einni kvöldstund. Smám saman dró hún upp mynd af umhverfi og bakgrunni Salome og ekki síst litríkri fjölskyldu hennar. Sagan er sannferðug, hún gerist að mestu á Akranesi og í Reykjavík og er sögustöðum sínum trú. Ekki er hægt annað en að láta í ljósi aðdáun á hversu vel framvindan nýtur sín í þessu nýja formi leiktjáningar. Þetta var eins og að vera nærstaddur tveggja manna tal; að hlýða á spjall Salome við Helgu. Ólíkt flestu hversdagslegu spjalli var samtalið þrungið einlægni og tilfinningastraumi textans var einkar vel komið til skila. Enn og aftur fá Kjartan Ragnarsson og Sigríður Margrét Guðmundsdóttir þakkir fyrir menningarveislu í Landnámssetri.

Það er ekkert minna en afrek hjá höfundi að ná að endursegja viðburðaríka bók á einu kvöldi á þann veg að áheyrendur bíði spenntir eftir hverri setningu. Dynjandi lófatak í sýningarlok gaf til kynna að áheyrendur væru ánægðir með þessa túlkun á mögnuðu verki.

-gj