Yfir Páskahátíðina munu birtast gömul viðtöl úr smiðju Skessuhorns sem aldrei hafa birst á vefnum í heild. Viðtal þetta birtist í jólablaði Skessuhorns,18. desember 2019. Rætt var við hjónin Rúnar Geirmundsson og Eyrúnu Telmu Jónsdóttur.

Grundfirðingurinn Rúnar Geirmundsson og konan hans Eyrún Telma Jónsdóttir voru búin að reyna að eignast barn í fjögur ár án árangus þegar þau ákváðu að fara í glasafjóvgun. Meðferðin heppnaðist mjög vel og síðastliðið vor komu í heiminn tveir heilbrigðir drengir, þeir Atlas og Eldar. „Við vorum bæði alveg viss um að við vildum verða foreldrar og byrjuðum því kannski heldur snemma að reyna eða þegar við vorum búin að vera saman í um eitt ár,“ segir Rúnar. „Ég hafði lúmskan grun um að ég væri ófrjó því ég er með fjölblöðrueggjastokkaheilkenni og legslímuflakk. Það er þekkt að konur sem glíma við þetta eigi erfitt með að verða ófrískar og þurfa gjarnan aðstoð,“ útskýrir Eyrún. Eftir að hafa reynt í eitt ár leituðu þau aðstoðar hjá lækni og hófst þá langt og erfitt ferli. Eyrún þurfti að gangast undir allskonar skoðanir sem allar komu vel út og því ekkert sem gat útskýrt af hverju hún varð ekki ófrísk.

Barneignir í forgang
Ferlið tók mikið á Eyrúnu sem meðal annars prófaði að taka inn hórmónalyf sem gerðu ástandi enn verra. Hún fékk þá stórar blöðrur á eggjastokkana sem ollu miklu kvölum og endaði Eyrún á bráðamóttökunni með morfín í æð. „Þetta tók mikið á okkur og svo hjálpaði ekki að á sama tíma var fólk alltaf að spyrja okkur hvort við ætluðum ekki að fara að koma með eitt kríli. Ég veit að það var ekkert illt á bak við þessar spurningar en það er erfitt að fá þær þegar maður er í þessari stöðu. Þetta var sérstaklega erfitt fyrir Eyrúnu,“ segir Rúnar. „Ég kenndi mér mikið um og fannst ég vera gölluð,“ segir Eyrún og bætir því við að hún hafi upplifað líkama sinn sem tímasprengju. „Almennt minnkar frjósemi kvenna alltaf með aldrinum en þegar maður bætir við öllum þeim vandamálum sem ég glími við þá verður maður mjög meðvitaður um að með hverju árinu sem líður minnka líkurnar á að þetta takist. Barneignir voru því í algjörum forgangi hjá okkur,“ segir Eyrún.

*Eftir að hafa reynt lengi varð Eyrún loks ófrísk eftir glasameðferð og eignuðust þau hjónin tvo stráka síðasta vor.*

Óhefðbundið brúðkaup
Rúnar og Eyrún ákváðu að fá aðstoð hjá Livio hér á Íslandi og fóru í fyrsta viðtalið í maí 2018. Þá var tekin ákvörðun um að fara beint í glasafrjóvgun. „Biðin er um þrír til fjórir mánuðir og inn í það kom sumarfrí hjá þeim svo meðferðin dróst fram á haustið,“ segir Eyrún og bætir því við að þau hafi á þessum tíma verið að undirbúa brúðkaup í ágúst. „Brúðkaupið okkar var frekar óhefðbundið þar sem við erum ekki trúuð og vorum því ekki með neinar hefðir. Við fórum bara til sýslumannsins í Stykkishólmi og skrifuðum undir pappírana og héldum svo partý fyrir fjölskyldu og vini. Við sendum ekki einu sinni boðskort heldur gerðum bara viðburð á Facebook þar sem við buðum fólki,“ segir Rúnar og hlær. Þau ákváðu líka að gera ekki gjafalista heldur báðu fólk um að annað hvort sleppa alveg gjöfum eða gefa pening til að borga glasameðferðina. „Þetta ferli kostar yfir sex hundruð þúsund krónur svo okkur fannst upplagt að biðja frekar um pening en hluti sem við þurftum ekki. Það tóku allir vel í þetta og borguðu brúðkaupsgestirnir því bæði glasameðferðina og brúðkaupsferðina okkar til Balí,“ segir Rúnar og brosir. „En þegar þetta fréttist lengra fengum við að heyra að við værum dónar og frekjur fyrir að biðja um pening í brúðkaupsgjöf. Það hefur þó aldrei neinn kallað fólk frekjur eða dóna fyrir að búa til gjafalista og biðja um alls konar hluti,“ bætir Rúnar við.

Lentu í mannskæðum jarðskjálfta
Eftir brúðkaupið héldu þau í draumaferðina til Balí þar sem þau ætluðu að núllstilla sig fyrir glasameðferðina. Ferðalagið gekk þó ekki alveg áfallalaust fyrir sig og eftir aðeins fjóra daga á Balí reið yfir jarðskjálfti á Lombok eyju skammt frá þeim stað sem Rúnar og Eyrún voru á. Skjálftinn var 7,2 á Richterskvarða og lést fjöldi fólks á svæðinu. „Þetta var í fyrsta skipti á ævinni sem ég hugsaði að ég gæti í alvöru bara drepist,“ segir Rúnar og Eyrún tekur undir það. „Eins og sannur Íslendingur fór maður beint í að finna upplýsingar um hvað væri best að gera í þessum aðstæðum en eftir smá stund áttaði maður sig á því að maður er í rauninni bara lítið peð sem getur ekkert gert og stjórnar engu í svona aðstæðum,“ segir Rúnar. „Þetta var það undarlegasta sem ég hef upplifað. Þetta var ekki svona venjulegur jarðskjálfti eins og maður finnur hér á Íslandi, þetta var svo mikið meira,“ segir Eyrún og bætir því við að hún sé enn að jafna sig eftir skjálftann, rúmlega ári síðar. „Ég á það ennþá til að missa allt í einu jafnvægið. Þetta er ótrúlega skrýtið,“ segir hún og Rúnar tekur undir það. „Ég er reyndar hættur að finna fyrir þessu en maður var lengi á eftir að fá svona flash back,“ segir hann.

*Rúnar og Eyrún fóru í brúðkaupsferð til Balí haustið 2018.*

Vildu komast heim
Eftir stóra skjálftann vildu þau helst bara snúa heim aftur en fríið var þó bara rétt að byrja. „Við hringdum í utanríkisráðuneytið og þar var okkur sagt að pakka í töskur og vera tilbúin með vegabréfin okkar,“ segir Rúnar. „Okkur hafði dreymt um þetta frí svo ótrúlega lengi en eftir að hafa lent í þessu vildum við bara komast heim strax,“ segir Rúnar og bætir því við að þau hafi verið á strandhóteli á þessum tíma á stað sem hefði lent undir í flóðbylgju, en sem betur fer kom engin flóðbylgja. „Við þorðum varla að sofna eftir skjálftann svo við settum disk á dollu af Pringles snakki svo við myndum vakna ef það kæmi annar skjálfti. Ef diskurinn myndi brotna vorum við búin að ákveða að fara bara heim. Sem betur fer fórum við tveimur dögum seinna til Ubud sem er uppi í fjöllum og minni hætta á flóðbylgju. Þar vorum við aðeins rólegri en við fundum samt alveg litla skjálfta lengi á eftir,“ segja þau og bæta því við að dvölin á Balí hafi verið alveg einstök. „Fólkið á Balí breytti lífi okkar. Þar var fullt af fólki sem átti kannski ekkert en það upplifði sig samt ekki fátækt. Það kvartaði enginn og allir voru alltaf glaðir og brosandi. Við Íslendingar mættum taka þetta til fyrirmyndar,“ segir Rúnar. „Bílstjórinn okkar fékk 23 þúsund krónur á mánuði og hann sagðist vera einn af þeim heppnu. Þegar við svo létum hann fá um tíu til fimmtán þúsund krónur í þjórfé eftir daginn sagðist hann ekki þurfa þetta því hann væri ekki fátækur. Hann bjó samt bara í kofa með þriggja mánaða barn,“ segir Rúnar.

Tveir hjartslættir
Rúnar og Eyrún komu aftur til Íslands á sunnudegi og hófst glasameðferðin strax á mánudeginum. Meðferðin gekk vel og í eggheimtu náðust 17 egg og tólf voru frjóvguð. „Eftir að egg er frjóvgað þykir best að bíða með að setja það upp þar til það er orðið fimm daga gamalt, þá kallast það blasti,“ útskýrir Eyrún. Á fimmta degi var svo eitt sett upp og sex blastar settir í frysti. Stuttu síðar fengu þau svo jákvætt þungunarpróf. „Það var ótrúlega mikið sjokk að sjá prófið, að þetta hafi bara tekist í fyrstu tilraun,“ segir Eyrún. „En svo var eiginlega meira sjokk að sjá tvo hjartslætti í snemmsónar,“ bætir Rúnar við. „Það gerist varla að egg skipti sér svona þegar fimm dagar eru liðnir frá frjóvgun og svo gerðist það hjá okkur sem er alveg ótrúlegt,“ heldur Rúnar áfram. Meðgangan gekk ekki áfallalaust fyrir sig en Eldar var með óútskýrða vökvasöfnun í öðru heilahvelinu alla meðgönguna. „Það var ekkert vitað hvað væri að eða hvort það væri yfir höfuð eitthvað að honum. Þetta gat þýtt litningagalli eða svo margt annað eða bara ekki neitt,“ segir Rúnar. „Það var mikið sjokk að fá þessar fréttir en við vorum alveg harðákveðin í að taka bara því sem kæmi,“ bætir Eyrún þá við.

*Rúnar hefur mikið keppt í kraftlyftingum og varð m.a. heimsmeistari árið 2017.*

Tveir heilbrigðir drengir
Í síðasta sónarnum kom í ljós að vökvasöfnunin var farin sem vissulega var mikill léttir fyrir þau bæði. „Ég fór bara að grenja þegar við fengum þær fréttr, þvílíkur léttir. Þetta hafði verið rússíbani frá fyrsta degi og að fá svo þessar fréttir var bara svo gott að ég get ekki einu sinni komið því í orð,“ segir Rúnar og brosir. Í þessum síðasta sónar kom einnig í ljós að hjartsláttur annars tvíburans væri að taka dýfur þegar Eyrún fékk samdrætti og endaði hún í bráðakeisara þennan dag. „Þegar fylgjan var skoðuð kom í ljós að Atlas hafði fengið 80% af næringunni allan tímann svo Eldar var mikið minni en Atlas og þurfti að fara á vökudeild,“ segir Rúnar. Þeir bræður döfnuðu vel og fengu að fara heim með foreldrum sínum viku síðar. „Eldar var ekki einu sinni orðinn tvö kíló þegar við fórum heim. Honum leið alltaf best þegar hann var með Atlasi. Hjartalínurit og mettun hjá Eldari hafði verið að fara upp og niður þar til þeir voru settir saman í eina vöggu, þá bara jafnaði þetta sig alveg. Það var alveg magnað að sjá,“ segir Rúnar og bætir því við að drengirnir dafni báðir vel í dag.

Ætlar að láta þekja sig húðflúrum
Rúnar og Eyrún eru bæði vel skreytt húðflúrum frá toppi til táar. „Ég ætla ekki að hætta fyrr en ég er búinn að láta þekja mig alveg frá tám upp á haus,“ segir Rúnar en aðspurður segist hann ekki ætla að láta flúra andlitið. Hann var 18 ára þegar hann fékk fyrsta húðflúrið og segist vera feginn því að hafa ekki mátt fá sér húðflúr fyrr. „Foreldrar mínir bönnuðu mér að fá mér húðflúr fyrir 18 ára aldurinn og ég mæli bara með því að allir foreldrar geri það. Maður er bara ekki nógu þroskaður fyrir þessa ákvörðun fyrr og ég myndi meira að segja mæla með því að fólk bíði alveg til tvítugs,“ segir Rúnar. Hann segist eiga mjög lítið eftir til að klára allan líkamann. „Ég bara fæ mig ekki í að klára en ég mun gera það. Þetta er bara farið að vera svo ótrúlega vont og ég er komin með alveg ógeð,“ segir hann og hlær. „Mér finnst þetta verða verra með hverju flúrinu og veit að það eru margir sem eru mikið flúraðir sammála því,“ segir hann. „Ég mun samt klára, ég get ekki verið ókláraður.“ Eyrún er ekki með alveg jafn mörg húðflúr en hún er þó búin að láta þekja stóran hluta líkamans og segjast þau bæði hafa fengið sinn skammt af athugasemdum frá fólki vegna húðflúranna. „Við förum ekki í sund án þess að fá athugasemdir,“ segir Eyrún. „Því miður eru það yfirleitt neikvæðar athugasemdir en ég held samt að þetta viðmót sé að breytast og það deyr vonandi út með eldri kynslóðum,“ bætir Rúnar við. Aðspurð segjast þau oftast fá spurningar um hvernig þau haldi að líkaminn þeirra muni líta út þegar þau verða gömul. „Ég svara því alltaf bara að ég verði ánægður ef ég verð svo heppinn að fá að verða gamall, það fá það ekkert allir,“ segir Rúnar og brosir.

*Rúnar var í mörg ár meðlimur í hljómsveitinni Endless Dark.*

„Þú finnur ekkert toppíþróttamenn sem eru að drekka eða nota fíkniefni“
Eins og segir hér að framan er Rúnar Grundfirðingur en hann ólst upp á Kvíabryggju. Þar kynntist hann kraftlyftingum sem hann hefur stundað frá 15 ára aldri. „Það var frekar sérstakt að alast upp á Kvíabryggju. Fjölskyldan mín var þar í 30 ár og starfaði sem fangaverðir, kokkar eða varðstjórar,“ segir Rúnar og bætir því við að þetta hafi verið heldur óhefðbundnar uppeldisaðstæður. „Þetta var sérstakt umhverfi sem ég held að hafi spilað inn í hversu erfitt barn ég var. Á sama tíma held ég að þetta hafi verið góð forvörn fyrir mig. Að sjá mennina sem sátu þarna inni átti klárlega þátt í að móta mig að þeim manni sem ég er í dag,“ segir hann. Eftir að hafa kynnst lyftingum var ekki aftur snúið og Rúnar ákvað strax að hann vildi verða heimsmeistari í greininni. „Ég er svo manískur að ef ég ætla mér eitthvað hætti ég ekkert fyrr en ég næ því markmiði,“ segir hann og hlær en Rúnar náði markmiðinu á heimsmeistaramóti í Las Vegas haustið 2017. Þar að auki hefur hann þrisvar orðið Evrópumeistari og margoft Íslandsmeistari. „Ég er annar Íslendingurinn til að vera stigahæstur af öllum í mínum þyngdarflokki á Evrópumóti. Hinn Íslendingurinn var Magnús Ver,“ segir Rúnar og brosir. Rúnar lagði allt í það markmið sitt að verða heimsmeistari og partur af því var að bragða aldrei áfengi eða önnur vímuefni. „Það passaði bara ekki inn í þetta markmið mitt að drekka eða nota eiturlyf. Þú finnur ekkert toppíþróttamenn sem eru að drekka eða nota fíkniefni,“ segir hann. Rúnar starfar sem kraftlyftingaþjálfari hjá Thors Powergym í Kópavogi, líkamsræktarstöð í eigu Hafþórs Júlíusar Björnssonar. „Ég hef aðeins tekið mér pásu núna frá keppni og er að einbeita mér að þjálfuninni,“ segir hann og bætir því við að hann taki að sér að þjálfa alls konar fólk. „Það er mikill misskilningur að kraftlyftingar séu bara fyrir jötna, Þetta er góð undirstaða fyrir alla líkamsrækt,“ segir Rúnar.

Ljósmyndaáhuginn mikill
Rúnar starfar einnig sem áhugaljósmyndari en hann byrjaði að taka myndir af alvöru fyrir nokkrum árum. „Ég hef alltaf haft gaman að ljósmyndun og alltaf pælt í myndavélum á öllum símum sem ég hef átt. Fljótlega eftir að við Eyrún fórum að vera saman keyptum við okkur almennilega vél og ég hef ekki hætt að taka myndir síðan. Vegna þess að ég er svona manískur þá tek ég alltaf allt alla leið og ég bara kenndi mér sjálfur það sem ég kann,“ segir Rúnar og hlær. Aðspurður segir hann það vera skemmtilegast að taka portret myndir eða landslagsmyndir. „Ég tek líka að mér að mynda brúðkaup, fermingar og allt þetta hefðbundna, það borgar reikningana,“ segir hann og brosir. „En ég hef tekið að mér ótrúlega fjölbreytt verkefni og hef í raun gert ótrúlega hluti á stuttum tíma,“ bætir Rúnar við, en hann tók upp auglýsingu fyrir Super Bowl, tók allar myndirnar á heimasíðu Netgíró auk þess sem hann hefur tekið margar myndir fyrir Viðskiptablaðið og ýmis fatafyrirtæki. Rúnar er einnig mikill áhugamaður um tónlist og var í mörg ár í rokkhljómsveitinni Endless Dark ásamt nokkrum öðrum strákum úr Grundarfirði og Ólafsvík. „Við túruðum mikið erlendis og spiluðum víða á Íslandi líka. Vorum á Eistnaflugi sex eða sjö sinnum og líka á Iceland Airwaves nokkrum sinnum. Við höfum farið til Kanada, Englands og víðar,“ segir Rúnar en hljómsveitin hætti fyrr á þessu ári. „Þetta er ekkert rosalega fjölskylduvænt og núna vill maður bara meira vera heima. Tónlistin var líka ekki að borga reikningana svo ég læt ganga fyrir það sem gefur mér tekjur, ljósmyndunin og þjálfunin,“ segir Rúnar.

Setti Íslandsmet í réttstöðu
Eyrún er fædd og uppalin í Árbænum, þar sem hún bjó í 20 ár. „Svo kynntist hún geðsjúkum sveitamanni,“ segir Rúnar og horfir brosandi á Eyrúnu sem tekur undir það. Eyrún var í mörg ár á kafi í fimleikum auk þess sem hún prófaði kraftlyftingarnar eftir að hún kynntist Rúnari. „Ég ætla ekkert að leggja kraftlyftingar fyrir mig en það var gaman að prófa aðeins,“ segir hún og Rúnar bætir þá við að hún hafi meðal annars sett Íslandsmet í réttstöðu. „Eftir að hafa verið í fimleikum í svona mörg ár var ég komin með mikið keppnisskap svo ég varð að prófa lyftingarnar og langaði að keppa og ná árangri. Ég kláraði það og stefni ekkert á að gera það aftur. Núna lyfti ég bara fyrir gamanið og til að halda mér í formi,“ segir hún. Eyrún er förðunarfræðingur og naglafræðingur að mennt og stefnir á að læra uppeldis- og menntunarfræði í framtíðinni. „Ég hef mikið unnið með börnum og mér þykir það skemmtilegt og langar að gera það áfram,“ segir hún.

Vilja ala strákana upp í Grundarfirði
Spurður hvort hann sjái fyrir sér að flytja aftur heim í Grundarfjörð segist Rúnar vilja flytja þangað aftur sem fyrst. „Ég ætlaði aldrei að flytja frá Grundarfirði og það endar með því að við flytjum þangað,“ segir Rúnar og brosir. „Við erum alveg sammála um að vilja ala strákana upp þar frekar en hér í bænum. Við viljum frekar að hætturnar tengist frekar því að leika sér uppi í gili eða úti í læk heldur en hætturnar við að þeir séu hér í umferðinni, kannski að skjótast niður á Stjörnutorg. Það eru forréttindi að alast upp úti á landi og við viljum að þeir fái að njóta þess,“ segja þau að endingu.

*Rúnar er einnig áhugaljósmyndari og á margar fallegar myndir*.

Úr safni: Fengu glasagrjóvgun í brúðkaupsgjöf og eignuðust tvíbura