{
  "name": "core/freeform",
  "attributes": [],
  "saveContent": "Hæstiréttur Íslands kvað í dag upp dóm í máli sem Ingibjörg Pálsdóttir í Fossatúni í Borgarfirði áfrýjaði til réttarins frá Landsrétti, en hún taldi að Veiðifélagi Grímsár og Tunguár, sem hún á skylduaðild að sem veiðiréttareigandi við Grímsá, væri óheimilt að leigja út veiðihús félagsins utan hefðbundins laxveiðitíma. Ingibjörg er eigandi jarðarinnar Fossatúns í Borgarbyggð og eigandi meðáfrýjandans Fossatúns ehf. sem rekur ferðaþjónustu á jörðinni. Jörðinni Fossatúni fylgir jafnframt veiðiréttur í Grímsá. Taldi Ingibjörg útleigu á veiðihúsinu ganga í berhögg við hennar eigin hagsmuni. Hæstiréttur féllst í dómi sínum á kröfu hennar og telur veiðifélaginu óheimilt, „án samþykkis allra félagsmanna sinna, að selja veiðihúsið að Fossási í Borgarbyggð á leigu til almenns gisti- og veitingarekstrar utan skilgreinds veiðitímabils.“ Hæstiréttur snéri því við dómum héraðsdóms og síðar Landsréttar sem sýknað höfðu veiðifélagið af kröfum Ingibjargar.\r\n\r\nVarðandi áfrýjun Fossatúns ehf. á dómi Landsréttar í sama máli segir í dómi Hæstaréttar: „Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um sýknu stefnda af viðurkenningarkröfu áfrýjandans Fossatúns ehf. Stefndi [veiðifélagið, innsk. blm.] greiði áfrýjandanum Ingibjörgu Pálsdóttur samtals 4.000.000 króna í málskostnað á öllum dómstigum. Áfrýjandinn Fossatún ehf. greiði stefnda samtals 1.000.000 króna í málskostnað á öllum dómstigum,“ segir í dómsorðum Hæstaréttar. Þessa niðurstöðu fær dómurinn fram þar sem lögaðilinn Fossatún ehf. hefur ekki skylduaðild að veiðifélaginu, heldur eigendur fyrirtækisins.\r\n\r\nBenedikt Bogason hrl, einn af fimm dómurum í réttinum, skilaði sératkvæði. Bendir hann meðal annars á í áliti sínu að það sé hlutverk veiðifélags að nýta eignir þess og ráðstafa þeim með sem arðbærustum hætti fyrir félagsmenn.\r\n\r\n<strong>Alþingi snuprað</strong>\r\n\r\nÞetta er í annað skipti sem eigendur Fossatúns fara með mál gegn veiðifélaginu fyrir öll dómstig og þar á meðal Hæstarétt. Í reifun réttarins nú segir m.a. að ljóst er af athugasemdum með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 50/2015 að dómur Hæstaréttar í máli nr. 676/2013 var megintilefni lagasetningarinnar. „Frumvarpið var samið í atvinnuvega- og nýsköpunarráðuneytinu í samvinnu við Landssamband veiðifélaga. Af athugasemdum með því verður ráðið að fyrir frumvarpshöfundum hafi vakað að tryggja að veiðifélög gætu án samþykkis allra félagsmanna nýtt eignir félags til arðberandi starfsemi utan veiðitímabils en þó þannig að þær væru nýttar til skyldrar starfsemi eins og gerist á veiðitímabili.“ Þá segir einnig í reifun dómsins: „Sé löggjöf til þess fallin að takmarka mannréttindi ber dómstólum að meta hvort löggjafinn hafi gætt sjónarmiða um meðalhóf, jafnræði og skýrleika lagaheimilda. Jafnframt er það hlutverk dómstóla að skýra löggjöf og beita henni í tilteknu tilviki með þeim hætti sem best samrýmist ákvæðum stjórnarskrár og eftir atvikum alþjóðlegum skuldbindingum.“ Þannig má segja að Hæstiréttur sé í dómi sínum að snupra Alþingi fyrir lagasetninguna frá árinu 2015 sem beinlínis hafi verið samin í kjölfar fyrri dóms þar sem eigendur Fossatúns unnu málið gegn veiðifélaginu.\r\n\r\nNánar má lesa um dóminn á vef Hæstaréttar, <a href=\"https://www.haestirettur.is/domar/_domur/?id=94cc2452-b0e5-409c-aea2-49057c7d4158\">dómur nr. 20-2022.</a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<em>Ath! Fréttin hefur verið uppfærð.</em>",
  "innerBlocks": []
}