{
"name": "core/freeform",
"attributes": [],
"saveContent": "<p style=\"font-weight: 400;\">Anna Þórhildur og Bjarki Þór Grönfeldt Gunnarsbörn eru frá bænum Brekku í Norðurárdal. Systkinin gengu í Varmalandsskóla og Menntaskóla Borgarfjarðar en héldu svo í háskólanám til Reykjavíkur og síðar erlendis. Anna og Bjarki eru náin og segjast vera góðir vinir, þau stríði þó hvort öðru sé góð innistæða fyrir og gera óspart grín að foreldrum sínum. Þau hafa mikið verið á ferðinni og segjast hafa verið mikið undir fjallinu, eins og þau orða það. Í sumar fluttu þau bæði heim í Borgarfjörðinn eftir námsdvöl í Hollandi og Bretlandi og munu nú nýta nám sitt til að starfa á Íslandi. Anna Þórhildur er 23 ára og útskrifaðist með meistarapróf í píanóleik frá skólanum Conservatorium Maastricht síðastliðið vor. Hún kláraði áður bakkalárpróf í píanóleik frá Listaháskóla Íslands aðeins 21 árs og kennir nú píanóleik í Hafnarfirði. Bjarki Þór er 27 ára og mun skila doktorsritgerð sinni í haust en hann hefur nú hafið störf við rannsóknir við Háskólann á Bifröst. Systkinin segja gott að koma heim og eru fegin því að komast aftur í íslenska náttúru þó útlandabakterían sé ekki alveg horfin.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Skilar doktorsritgerðinni í september</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Bjarki Þór er að klára doktorspróf í stjórnmálasálfræði en hann hefur nú þegar hlotið verðlaun fyrir fyrri störf sín í greininni og ferðast víða á ráðstefnur. Hvað kveikti áhuga þinn á sálfræði? ,,Ég veit það ekki alveg, það er kannski heilbrigðasta svarið. Upphaflega kviknaði áhuginn á klínísku starfi en ég fann svo mjög fljótt að ég hafði miklu meiri áhuga á rannsóknum og mér fannst aðferðarfræði sálfræðinnar mjög heillandi. Ég vann til dæmis hjá Rannsóknum og greiningu á sumrin þegar ég var í Háskólanum þar sem ég fékk smjörþefinn af því hvað háskólaumhverfið er skemmtilegur starfsvettvangur. Svo hef ég verið virkur í pólitík frá því ég var unglingur. Þegar ég svo uppgötvaði að það væri hægt að blanda þessu tvennu saman hugsaði ég að það væri eitthvað fyrir mig. Í framhaldinu fór ég svo í mastersnám í stjórnmálasálfræði í University of Kent í Canterbury í Bretlandi. Ég kom svo heim í eitt ár að því loknu og sótti svo um í doktorsnám í sama skóla og hóf það haustið 2019. Ég mun skila ritgerðinni núna um miðjan september og ver hana í vetur. Ég flutti heim í sumar og hóf störf í ágúst við Háskólann á Bifröst, en ég mun starfa við rannsóknarverkefni á vegum Samtaka sveitarfélaga á Vesturlandi í vetur. Við ætlum okkur að kanna ímynd Vesturlands í hugum íbúa annarra svæða á landinu og niðurstöður verkefnisins munu nýtast sveitarfélögum í landshlutanum, ferðaþjónustunni á svæðinu og svo framvegis,“ segir Bjarki.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Hlaut virt verðlaun í Aþenu</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Hvað fjallar doktorsverkefnið þitt um? „Það er mjög góð spurning! Ég er í stuttu máli að skoða það sem ég kalla sameiginlegan narsissisma, sem er þýðing á collective narcissism. Það er eiginlega ekki til nein góð þýðing á orðinu narsissismi á íslensku en það er sálfræðilegt hugtak sem vísar til sjálfhverfu, hégóma og útblásins sjálfstrausts. Í gegnum tíðina hefur narsissismi aðallega verið rannsakaður í samhengi við hugmyndir einstaklinga um sjálfa sig en nýlegar rannsóknir hafa sýnt að fólk getur líka þróað með sér narsissisma um félagslega hópa sem það tilheyrir, til dæmis þjóðir, stjórnmálaflokka eða íþróttalið. Í doktorsverkefninu skoðaði ég því hvað gerist þegar fólk verður narsissískt í tengslum við landið sitt eða þjóðerni og tengdi við viðhorf um COVID-19 faraldurinn. Upp úr þessari gagnaöflun skrifaði ég vísindagrein og fékk verðlaun fyrir hana í Aþenu í sumar á ráðstefnu Alþjóðasamtaka stjórnmálasálfræðinga. Þetta eru verðlaun fyrir bestu vísindagreinina sem var skrifuð af ungum vísindamanni árið á undan, sem er mikill heiður að hljóta. Eitt af því skemmtilegasta við doktorsnámið er svo að ég hef fengið tækifæri á að ferðast víða til að sækja ráðstefnur, til dæmis til Bandaríkjanna, Portúgal, Grikklands, Spánar og Þýskalands,“ segir Bjarki.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Draumurinn að stunda fræði uppi í sveit</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Bjarki segir ekki sjálfgefið að geta búið í sveitinni sinni og hafa háskóla í fimm mínútna fjarlægð. ,,Mér finnst það mikil forréttindi fyrir mig sem langar að vinna í háskólaumhverfi, að búa í sveitinni minni og geta fengið vinnu í háskóla sem er hérna fimm mínútum frá. Það er rosalega góður staður fyrir mig til að hefja akademískan feril. Ég er ráðinn út þetta skólaár og svo sjáum við til hvað gerist eftir það. En ég sé fyrir mér að geta stundað mín fræði hér uppi í sveit og líka haldið tengslum við samstarfsmenn mína í Bretlandi í gegnum netið. Mér finnst mjög gott að búa í Borgarfirði. Hér er gott samfélag og falleg náttúra, svo er stutt til Reykjavíkur og mér finnst fínt að vera á ferðinni,“ segir Bjarki en hann sér vel fyrir sér að geta búið og starfað í Borgarfirðinum í framtíðinni.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Meistaranám í Hollandi</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Anna Þórhildur hóf píanónám árið 2006, þá 8 ára að aldri en hún segir píanóið alltaf hafa átt hug sinn allan. ,,Ég byrjaði hjá Dóru Ernu Ásbjörnsdóttur píanókennara og þetta var bara það skemmtilegasta sem ég gerði og finnst það ennþá! Þegar ég útskrifaðist úr Menntaskóla Borgarfjarðar lá leiðin í Listaháskólann, ég hugsaði alltaf að ef mig langaði í eitthvað annað fag eins og raungreinar þá gæti ég alltaf gert það seinna. Það er miklu erfiðara að fresta tónlistarnáminu uppá að halda sér í æfingu.“ Anna útskrifaðist svo úr LHÍ aðeins 21 árs gömul. ,,Ég í rauninni sleppti tíunda bekk og fór beint í MB úr níunda bekk. Þannig að ég byrjaði í LHÍ þegar ég var ennþá sautján ára eða að verða átján og að því loknu fór ég svo beint út til Hollands í áframhaldandi nám,“ segir Anna en hún er aðeins 24 ára og útskrifuð með meistarapróf í píanóleik.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Að læra hvernig smjör er best að kaupa</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Anna hóf nám sitt í Maastricht í Hollandi en ári seinna skall Covid-19 faraldurinn á og segir hún það hafa litað mikið sína upplifun. ,,Það er öðruvísi menning hjá Hollendingum í menntakerfinu. Þeir eru fastari fyrir en Íslendingar og lítill sveigjanleiki. Þetta var skemmtileg reynsla en líka krefjandi. Covid-takmarkanirnar sem því fylgdu trufluðu námið og ég held að það hafi litað tímann minn úti mjög mikið. Fyrsta árið er alltaf erfitt þegar maður flytur ungur til útlanda einn, en þá er maður bara að læra á hversdagslegu hlutina eins og matvörubúðirnar og hvernig smjör er best að kaupa. Svo þegar heimsfaraldurinn kemur þá fer ég heim. Ég tók snögga ákvörðun en annars hefði ég verið föst þarna í íbúðinni minni í Hollandi og ekki mátt fara út fyrir hússins dyr í margar vikur,“ segir Anna. Hvernig var að læra tónlist í gegnum netið? ,,Það fer allt eftir kennara og minn kennari kennir yfirleitt úr nokkurri fjarlægð og situr bak við skrifborð í tímunum. Fyrst fannst manni þetta pínu sérstakt en svo fannst mér þetta bara nokkuð góð kennsluaðferð sem hentaði mér. Þetta verður til þess að maður kemst ekki upp með að herma bara eftir heldur þarf maður virkilega að vinna sjálfstætt og sýna í verki að maður skilji öll atriðin. Svo kennslan á netinu var í raun ekki mjög frábrugðið. Ég var í rauninni bara mjög heppin með það. Auðvitað eru hljóðgæðin kannski helsta áskorunin en maður bara vann með það sem maður hafði.,“ segir Anna.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Tónlistarfræði heillandi</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Anna mun í vetur kenna á píanó við Tónlistarskólann í Hafnarfirði en hún segir þó rannsóknir á tónlist heilla hana. ,,Ég er mjög spennt fyrir því að byrja að kenna og er mjög fegin að vera komin heim í bili. Það er gott að koma heim, breyta um rútínu og umhverfi. Ég hef samt mjög mikinn áhuga á akademísku starfi, tónlistargreiningum og rannsóknum og stefni á doktorsnám í því í framtíðinni. Í bakkalárritgerðinni minni greindi ég þjóðleg einkenni í píanókonserti Jórunnar Viðar og í meistararitgerðinni minni greindi ég helstu stílísku einkenni klassískrar píanótónlistar á Íslandi á seinni hluta 20. aldar. Mér finnst rannsóknir á íslenskri tónlist virkilega spennandi viðfangsefni sem mig langar að kanna meira í framtíðinni og ég hef mikinn áhuga á að miðla slíkri þekkingu með tónleikahaldi, því við erum svo rík af flottri tónlist hér á Íslandi,“ segir Anna Þórhildur.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Plöntutónlist og pennavinur</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Anna hefur prófað sig áfram í tónlistinni í bland við aðra miðla en m.a. hefur hún búið til tónlist úr plöntum. ,,Ég tók tvisvar þátt í nýsköpunarkeppni sem er haldin af skólanum úti og var í bæði skiptin að vinna með vinkonu minni Harmoney Lee en við komumst í úrslit bæði árin. Það er mjög gaman að segja frá því að við erum pennavinir síðan við vorum ellefu ára. Hún býr í Kanada og er grafískur hönnuður. Í fyrra skiptið sem við tókum þátt var allt á netinu en þá var þema keppninnar samband (e. <em>Contact</em>), vegna Covid. Þá þróuðum við tvíþætt konsept þar sem fólk deildi sögum af upplifunum sínum af Covid tímabilinu sem Harmoney setti í grafískar myndir sem birtust svo á skjánum meðan ég spilaði verkið Torrek eftir Jón Leifs. Í lokin spilaði ég svo verkið Vökudraum eftir Jón Leifs, á meðan sögur fólks af því hvað það hlakki til að gera þegar heimsfaraldrinum lyki birtust á skjánum, allt myndskreytt af Harmoney. Þannig var pælingin tvíþætt: sorg í faraldrinum og von yfir framtíðinni. Í fyrra var þemað svo framtíðarskógar (e<em>.</em> <em>Future Forest)</em> í tengslum við loftslagsbreytingar. Harmoney sýnir mér þá tæki sem er lítil tölva með skynjara og skynjar rafleiðni í lífrænum hlutum. Við skynjuðum rafleiðni í plöntum og fáum svo gögn í tölvuna sem við gátum notað til að búa til tóna. Í stuttu máli breyttum við gögnunum í hljómborð og bjuggum þannig til tónlist úr plöntum. Við vildum nota þetta til að sýna fólki að við, bæði mannfólk og plöntur, erum bara atóm og rafmagn og búin til úr sama efninu. Ég uppgötvaði í náminu úti hvað ég er tengd náttúrunni heima á Íslandi og þau tengsl urðu innblásturinn fyrir þetta verkefni. Ég spilaði svo Claire De Lune eftir Debussy og undir var svo plöntutónlistin. Svo var gagnvirkt myndband af plöntu sem hreyfðist í samræmi við plöntutónlistina. Ég hef svo gaman af svona fjölþættum og þverfaglegum verkefnum og mig langar virkilega að halda áfram í þessa átt, fá inn fleiri miðla og auka dýptina í tónlistinni,“ segir Anna Þórhildur.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Útlandabakterían blundar enn</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Systkinin segjast bæði hafa séð það fyrir sér að fara út í nám einhverntímann í lífinu. Þau segjast bæði hafa hug á að flytja aftur utan í einhvern tíma en heimahagarnir togi alltaf. ,,Þegar ég var yngri var það alltaf draumurinn að halda tónleika í landinu Evrópu,“ segir Anna glettin. Bjarki bætir við „ég var alltaf með það á bakvið eyrað en ég sé smá eftir því í dag að hafa ekki farið út fyrr eins og í lýðháskóla eða í skiptinám í menntaskóla og vera þá í aðeins léttara prógrammi. Ég hefði örugglega haft gott af því að gera eitthvað aðeins léttara, eins og þegar ég flyt út þarna 2017 þá hafði ég í raun mjög lítið ferðast og var ekkert sérstaklega veraldarvanur.“ En hvernig var að búa úti í Bretlandi? ,,Ég kunni ofboðslega vel við mig í Bretlandi en ég bjó í Canterbury sem er lítil borg í Kent. Ég fann samt að þegar var farið að síga á seinni helminginn langaði mig að fara að koma heim til Íslands og ekki búa í ferðatösku. Það var alltaf svolítið rót á manni svo mér fannst bara góður tími til að koma heim og ég er mjög sáttur við það en ég er samt ekki alveg búin að losna við útlandabakteríuna, þó hún liggi kannski í dvala næstu misseri,“ segir Bjarki.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Eiga sértungumál</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Systkinin segjast ná vel saman en þau hafa verið mjög náin í gegnum tíðina. ,,Það eru fjögur ár á milli okkar en við höfum alltaf verið góðir vinir. Við vorum aldrei mikið að kýtast en kannski kýtumst við meira núna. Stundum má segja að húsið rúmi ekki okkur bæði,“ segja þau og hlægja. ,,Við tölum eiginlega sérstakt tungumál okkar á milli sem er byggt á frösum og tilvitnunum í Fóstbræður, Tvíhöfða og Spaugstofuna. Okkar helsta áhugamál er að gera grín af foreldrum okkar á þessu tungumáli. Brünhild og Gyða Sól úr Fóstbræðrum ásamt Magnúsi og Eyjólfi úr Spaugstofunni eru undirstöðurnar í þessu spaugi. Svo er þetta tungumál að hluta til óyrt því Anna gerir óspart grín af látbragði móður okkar með bendingum og einföldum hljóðum. Svo stríðum við hvort öðru mikið en það er nú yfirleitt góð ástæða fyrir því,“ segja þau hress.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Holland og Bretland ólík</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Bjarki og Anna hafa bæði verið í stjórn Sambands íslenskra námsmanna erlendis og vilja hvetja alla til að fara utan í nám og taka þátt í starfi SÍNE. ,,Ég myndi mæla með því fyrir alla að fara út, þó það sé ekki nema til Noregs eða Danmerkur. Við höfum komist að því að setningin ,,what doesn‘t kill you makes you stronger“ er bara mjög sönn. Ferlið getur samt verið erfitt og lærdómsríkt,“ segja systkinin í sameiningu. Upplifun þeirra var þó ólík. „Í Bretlandi ganga öll samskipti út á kurteisi og fólk biðst afsökunar fyrir að labba framhjá þér í búðum. Þá er kurteisishjal – small talk – hálfgerð þjóðaríþrótt,“ segir Bjarki. Það hlakkar í Önnu og hún segir að það eigi ekki við um Holland. „Ég fékk eiginlega menningarsjokk því Hollendingar eru svo beinskeittir og hispurslausir. Ég hef til dæmis verið skömmuð úti á götu af ókunnugu fólki fyrir að tala „of hátt“ í símann,“ segir hún eilítið hneyksluð.</p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\"><strong>Saknaði náttúrunnar</strong></p>\r\n<p style=\"font-weight: 400;\">Anna segist hafa lært að kunna að meta Ísland betur eftir að hafa flutt út en hún segir Hafnarfjallið aldrei hafa verið eins fallegt og núna. ,,Ég held það hafi mótað mann rosalega mikið að vera héðan. Ég hef alltaf verið mikið fyrir raungreinar en með árunum hefur áhuginn færst mun meira yfir í félagsvísindin. „Ég hef mikinn áhuga á þjóðfræði og sögu og það er t.d. bara æðislegt að setjast niður í kaffi með lífsreyndu fólki hérna á næstu bæjum. Eins og núna stefni ég á frekara nám í framtíðinni tengt þjóðfræði, tónlistarfræði eða menningararfi Íslands, en það er svona mitt áhugamál núna. Evrópa er fín og allt það en það var erfitt að geta ekki skotist og keyrt heim þegar ég vildi komast í sveitina. Ég saknaði svo mikið náttúrunnar og fattaði ekki hvað hún skipti miklu máli fyrr en ég kom heim og Hafnarfjallið hafði aldrei verið eins fallegt.“</p>\r\n \r\n\r\nÍ myndbandi hér að neðan má sjá Önnu Þórhildi flytja verk sem hún bjó til í tónlistarnýsköpunarkeppni í Maastricht í Hollandi en tónlistin er m.a. unnin úr plöntum.\r\n\r\nhttps://www.youtube.com/watch?v=ciDFIlWx974&t=4708s",
"innerBlocks": []
}
