{
  "name": "core/freeform",
  "attributes": [],
  "saveContent": "Rætt við Skagamanninn Bjarna Einar Gunnarsson\r\n\r\n„Að stunda fjallgöngur hefur gefið mér afskaplega mikið. Það er áskorunin, félagsskapurinn, ósnortin náttúra Íslands og síðast en ekki síst að kynnast fólki; lifnaðarháttum, mannlífi og fegurð í fjarlægum löndum þar sem ég hef gengið. Ég var í Tanzaníu og fór þar á topp Kilimanjaro fjallsins og svo gekk ég Inkastíginn í Perú núna í vor,“ segir Bjarni Einar Gunnarsson í samtali við blaðamann Skessuhorns. Hann hefur á síðustu árum farið í ótal fjallaferðir, m.a. fjórum sinnum á Hvannadalshnjúk á Vatnajökli.\r\n\r\nFerð á Hvannadalshnjúk kveikti áhugann\r\n\r\n„Ég hef alltaf verið mikið fyrir útiveru og fundist nauðsynlegt að hreyfa mig. Var mikið í fjörunni fyrir neðan æskuheimili mitt á Vesturgötunni og hoppaði þar í klettunum. Kannski var ég bara heppinn að hafa verið lélegur í fótbolta á yngri árum, þá væru fæturnir kannski ekki í eins góðu standi og þeir eru í dag. Áhuginn byrjaði hjá mér fyrir alvöru þegar hópur frá Íslenska járnblendifélaginu, þar sem ég starfaði, ákvað að ganga á Hvannadalshnjúk árið 2009. Eftir þá ferð fann ég að ég hafði gaman að þessu, en fram að því hafði ég mest gengið hérna í kringum Skagann og farið á Akrafjallið. Ég frétti síðan af því að Hjörtur Hróðmarsson hérna á Akranesi hefði stofnað fjallgönguhóp sem hét Skaginn á toppinn. Ég fór að ganga með þeim og það var farið tvisvar til þrisvar í mánuði í fjallgöngur. Svo þróaðist það þannig að ég og Ingólfur Hafsteinsson höfðum verið saman í spinning tímum og hann benti mér á hóp sem hann var í sjálfur og heitir Toppfarar. Ég ákvað að slá til en það var árið 2018. Það er farið í göngur alla þriðjudaga allt árið um kring og svo í lengri göngur á laugardögum allan ársins hring hvernig sem viðrar. Með Toppförum hef ég séð ótrúlega marga flotta staði. Ég hafði t.d. fordóma gagnvart Reykjanesinu, „lágt og ljótt,“ en þar er fullt af flottum stöðum.“\r\n\r\nBjarni segir að síðan hafi myndast hópur sem náði vel saman og fór að skipuleggja sínar eigin ferðir fyrir utan skipulagðar ferðir með Toppförum og meðal annars hefði hópurinn sem hann var í á dögunum verið við Rauðasand í Barðastrandarsýslu í nokkra daga í tjöldum og gengið út frá þeim stað. Ætlunin hefði verið að fara á Hornstrandir en hætt var við það vegna veðurútlits. Þessi hópur hefur gengið víðs vegar um landið, bæði á fell og fjöll.\r\n\r\nTindar Vatnajökuls heilla\r\n\r\nVið spurðum Bjarna að því hvað honum finnist standa upp úr í ferðum sínum um landið. „Það er alltaf skemmtilegt að ganga á tindana upp úr Vatnajökli; Hvannadalshnjúk, Sveinstind, Vestri Hnapp og fleiri og ekki er síðra að fara á Hrútfjallstinda sem standa einnig upp úr jöklinum. En eitt það stórkostlegasta sem ég hef upplifað var að koma inn í íshelli í fyrsta sinn með Ágústi Rúnarssyni leiðsögumanni. Það var í Breiðamerkurjökli og var ótrúleg upplifun. Síðar fór ég með Ágústi Rúnarssyni og Árna Elíssyni ásamt tökufólki frá norður-þýska sjónvarpinu þar sem þeir voru að gera þætti um útivist á Íslandi sem bera heitið „Vinir á jökli.“ Það var skemmtileg upplifun. Þá er mér minnisstætt þegar við gengum Laugaveginn svokallaða frá Landmannalaugum og að Þórsmörk, að mestu að næturlagi án þess að gista. Það var mikil kyrrð og við upplifðum ferðina á annan hátt en venjulega því oftast er mikil umferð um stíginn að deginum. En það var mikil áskorun að ganga í 18 tíma án svefns. Einnig er mér minnisstætt þegar við gengum Vatnaleiðina frá Hreðavatni og út á Snæfellsnesið, það var einnig að næturlagi. En stór hluti við göngurnar er að kynnast náttúrunni og finna friðinn uppi á hálendinu; eitthvað sem þú kynnist aldrei nema við svona aðstæður. Svo má ekki gleyma því að það er mikil næring að vera í góðum félagsskap sem sameinast um að njóta slíkra stunda.\"\r\n\r\nLengra viðtal er við Bjarna Einar Gunnarsson í nýjasta tölublaði Skessuhorns sem kom út í dag.",
  "innerBlocks": []
}