{
  "name": "core/freeform",
  "attributes": [],
  "saveContent": "Einar Bergmann er ekki gamall að árum, rétt nýorðinn tvítugur. Hann er hins vegar þegar orðinn hokinn af reynslu þegar kemur að því að stýra skipum. Einar er yngsti stýrimaður í sögu Landhelgisgæslunnar og er nú tekinn við sem yfirstýrimaður á Herjólfi. Í millitíðinni hefur hann stýrt stærsta flutningaskipi landsins og risastóru skemmtiferðaskipi um Karabíska hafið.\r\n\r\nEinar er Hólmari í húð og hár, eins og hann segir sjálfur frá. Hann dvaldi langdvölum hjá afa sínum og ömmu, þeim Sigurþór Guðmundssyni og Sigrúnu Hrönn Þorvarðardóttur, og segir afann eiga heiðurinn af því að vekja áhuga hans á bátum. Sigurþór er einn hluthafi í Litla eyjafélaginu, sem á nokkrar eyjar í Breiðafirðinum, og Einar var ungur að árum þegar hann fór með í dúntekju. Sigrún Hrönn var síðan alin upp í Flatey og fjölskyldan dvaldi eina til tvær vikur á hverju sumri þar. Og þá var auðvitað farið með Baldri.\r\n\r\n„Þannig kviknaði áhuginn á Baldri. Ég ætlaði aldrei að gera neitt annað en að sigla honum. Ég ætlaði að fara í Stýrimannaskólann og fara á Baldur og svo ætlaði ég að drepast á Baldri. Það var stefnan. Ég man þegar maður stóð á bryggjunni sem polli. Það er svo mikill munur á flóði og fjöru hérna í Breiðafirðinum, alveg fimm metra munur. Gamli Baldur var um 65 m langur, lítið skip í raun, en ég stóð á bryggjunni og horfði á þetta flykki á háflóði og pældi í því að það væri einn lítill kall sem stýrði þessu öllu. Og ég vildi vera sá kall. Eftir að ég fór að hafa vit á þessu áttaði ég mig síðan á því að Baldur er ekkert stór.“\r\n\r\n<em>Sjá opnuviðtal við Einar Bergmann í Sjómannablaði Skessuhorns sem kom út í dag.</em>",
  "innerBlocks": []
}